(Դատարկ տարա՞ է։ Խնդրում ենք հանձնել https://drink.winearty.wine հասցեով)
Կլոդ Օգյուստի կողմից
Երբեմն՝ այն երեկոյից օրեր անց, որի ավարտված լինելու մասին կարծում էի, վերադառնում եմ դեպքի վայր։ Խոհանոցում դեռ բաժակն է՝ չլվացած, չփայլեցված, իր տեղը չդրված։ Կողքին՝ շիշը, դատարկ։ Կամ գրեթե դատարկ։ Բարձրացնում եմ այն, թեքում, բացվածքով նայում շշի վզիկի մեջ՝ ասես անցած դար լիներ։ Եվ հետո, դաստակի մի պտույտով, դա տեղի է ունենում․ մթությունից մի վերջին կաթիլ է պոկվում։ Եվս մի քանիսը։ Երկու, գուցե երեք միլիլիտր բաժակի մեջ։ Ծանր։ Կարմիր։ Որոշակի հոգնած փայլով։
Ես խմում եմ այդ կաթիլները։ Մնացորդը դանդաղ սահում է պապիլների վրայով։ Ես այդ կաթիլները չեմ խմում ծարավից, ոչ էլ հետաքրքրասիրությունից, այլ ծիսական պարտքի մի տեսակով։ Դրանք ցրված գիշերվա վերջին վկաներն են։ Երբեմն, խոստովանում եմ, դա տեղի է ունենում միայն երրորդ օրը։ Եվ ես գիտեմ, թե հիմա ինչ առարկություն կներկայացնեն պեդանտները․ գինին օքսիդացել է։ Մեռած է։ Իր նախկին եսի ստվերն է։ Պաթոլոգիական մնացորդ։ Բայց ես ասում եմ․ հենց այս վիճակում է բացահայտվում մեծ գինիների ճշմարտությունը։
Քանզի եթե վերջին կաթիլը դեռ երգում է ՝ խռպոտ, կոտրված, բայց ներքին մեղեդով, ապա գինին մեծ էր։ Գուցե նույնիսկ չափազանց մեծ։
Դա նման է ծեր երգչի, որի ձայնը դարձել է փխրուն, բայց որը դեռ կարողանում է այնպես արտասանել մի ֆրազ, որ ամբողջ դահլիճը լռում է։ Որովհետև նա կրում է ոչ թե ուժը, այլ ուժի հիշողությունը։ Որովհետև իր թուլության մեջ նա ցույց է տալիս իսկական էությունը։ Այդպես է նաև վերջին կաթիլի դեպքում․ այն այլևս չունի ոչ պտղայնություն, ոչ թարմություն, ոչ շոու։ Այն մերկ է։ Եվ հենց դրանում է նրա արժանապատվությունը։
Ես դա զգացել եմ հին Բարոլիների, Շատոնեֆ-դյու-Պապից եկած Գրենաշի, Պոյակի, Կոռնասի դեպքում։ Բայց նաև գերմանական Spätburgunder-ների, երբ դրանք պարզապես պատրաստված չէին, այլ իսկապես ձևավորվել էին։ Երբ գինին ոչ միայն համ ունի, այլև խոսում է։ Եվ վերջում՝ շշնջում։
Այդպիսի օրերին ես պատկերացնում եմ, որ գինին վերածվել է ինքն իր դրոշմի՝ քարացած արձագանքի, ինչպես ներփակված միջատով սաթի մի կտոր․ մեռած, բայց միևնույն ժամանակ հավերժ կենդանի։ Ոչ մի սոմելյե չի կարող դա առաջացնել։ Ոչ դեկանտացումը, ոչ կարաֆավորումը, ոչ պտտեցնելը չեն ծնում այդ պահը։ Դա համբերատարի, մտածողի, տուն վերադարձողի վարձատրությունն է՝ նրա, ով կրկին մտնում է տեսարան, երբ բոլորն արդեն հեռացել են։
Ես ճանաչում եմ մարդկանց, ովքեր ասում են, որ համբերություն չունեն նման վերջնախաղերի համար։ Նրանց համար կյանքը չափազանց կարճ է, որպեսզի դիտեն, թե ինչպես են հին գինիները մահանում։ Բայց ես հավատում եմ․ ով չի մեծարում վերջին կաթիլը, չի հասկանա նաև առաջինը։
Եվ երբեմն՝ երբ խմում եմ այդ կաթիլը՝ փակ աչքերով, մենակ, բաժակը ձեռքումս թեթևակի թեքած, պատկերները վերադառնում են։ Ոչ թե գինուց, այլ գիշերից։ Ծիծաղող ընկերոջ ձայնը։ Լռության մեջ ընկած նախադասությունը։ Երաժշտությունը, որն աննկատ խառնվել էր տանինին։ Այդ ամենը վերադառնում է՝ ինչպես բույրը, որ բարձրանում է հին գրքից, երբ տարիներ անց կրկին բացում ես այն։
Ես այս կաթիլը խմում եմ միշտ նույն բաժակից։ Կամ, ասենք, այն ամենից, ինչ մնացել է դրանից։ Իմ բաժակները մեկ այլ ժամանակաշրջանից են՝ Riedel-ի Rodenstock շարքի վաղ շրջանի բաժակներ՝ Բուրգունդիայի և Բորդոյի համար, գծանշված, հղկված, այն աննկատության չափով, որն այն ժամանակ դեռ համարվում էր էլեգանտության ձև։ Ես դրանք պարզապես չեմ գնել։ Ես դրանք ժառանգել եմ, փոխանակել, գտել, ձեռք բերել պայքարով։ Ոմանք շրջանցիկ ճանապարհներով են հասել ինձ՝ լքված ռեստորաններից, տնային գույքի լուծարումներից, ընկերներից, որոնց դրանք այլևս պետք չէին՝ կամ այլևս չէին կարող պետք գալ։
Այս բաժակներն այլևս գեղեցկություններ չեն։ Նրանց գավաթներն այլևս լիովին թափանցիկ չեն, փայլեցումից մնացած նուրբ շերտագծերը օղակների պես տարածվում են մակերեսի վրա։ Դրանք մի փոքր կուրացել են՝ ինչպես տարեց մարդկանց աչքերը, որոնց մեջ, այնուամենայնիվ, կրակ է առկայծում։ Չգիտեմ՝ գինին դրանցից ավելի համեղ է արդյոք։ Բայց գիտեմ․ դրանց մեջ այն այլ կերպ է խոսում։
Յուրաքանչյուր բաժակ ունի իր պատմությունը։ Մի անգամ այս բուրգունդյան բաժակներից մեկը կոտրեցի լվացարանի մեջ՝ այդ գիշերներից մեկի հաջորդ առավոտյան, երբ օդը դեռ թրթռում էր զրույցից։ Լսեցի փշրվելու ձայնը, տեսա բեկորները և կանգնեցի այնտեղ՝ ասես մահվան դեպքից հետո։ Ոչ թե նյութական արժեքի պատճառով։ Այլ այն ժամանակի պատճառով, որը պահված էր այդ բաժակի մեջ։ Ես այլևս չեմ կարող խմել այն գինին, որը մենք դրանից խմեցինք։ Ես այլևս չեմ կարող կրկնել այդ երեկոն։ Բայց բաժակը դեռ այստեղ էր՝ մինչև հենց այդ պահը։ Հիմա այլևս չկա։
Այդ օրվանից ես լվանում եմ ավելի զգուշությամբ։ Եվ երբեմն մտածում եմ․ գուցե հենց դրանում է հին բաժակների իմաստը։ Ոչ թե դրանց գործառույթի, այլ խոցելիության մեջ։ Դրանք սովորեցնում են մեզ գնահատել պահը։ Դրանք պահանջում են հարգանք՝ ինչպես մեծ գինիները, ինչպես հին ընկերները։ Դրանք հավերժ չեն։ Եվ դա լավ է։
Իսկ նա, ով բռնում է մի բաժակ, որն արդեն բազմաթիվ կաթիլներ է պահել, գիտի․ մեծությունը չի չափվում կատարելությամբ, այլ մնալու կարողությամբ՝ երեկոյից այն կողմ, համից այն կողմ, տարիների միջով։ Գուցե նույնիսկ կոտրվելուց այն կողմ։
(Այս հոդվածի արձագանքները խնդրում ենք թողնել Insta-ում և Facebook-ում։ Այս ֆորումն այստեղ փակ է)