Մանֆրեդ Կլիմեկի կողմից
Ամեն ինչ սկսվում է թվից։ 98։ Այն սևով սպիտակի վրա գրված է մի գինու տակ, որի նմանը մինչ այդ Ավստրիայում չէր եղել։ 98 Փարքերի միավոր «Ried Spitzerberg – Obere Spitzer» Բլաուֆրենկիշի համար։ Ամենաբարձր գնահատականը, որ երբևէ շնորհվել է ավստրիական կարմիր գինուն։ Սա կարելի է կարդալ որպես պարգևատրում։ Կամ որպես շրջադարձային կետ։
Դորոթեա Մուրը երբեք միավորների ու պարգևների համար չի գինեգործել։ Նա աշխատել է մի գաղափարի համար՝ Բլաուֆրենկիշը որպես լուռ, խորապես հանքայնացված, բարձր նրբագեղությամբ պատասխան այն կարմիր գինիների աշխարհին, որը չափազանց հաճախ կորչում է մրգայնության ու յուղայնության մեջ։ Այժմ նա կանգնած է միջազգային ուշադրություն պարտադրող գնահատականի և այնպիսի գինու հետ, որը խուսափում է ցանկացած ցուցադրականությունից։
Ձևավորումը
Պատմությունը սկսվում է վերադարձով։ 1990-ականներին Մուրը վերադառնում է Պրելենկիրխեն՝ Շպիցերբերգ, այնտեղ, որտեղ մեծացել էր ամուր փոքր ֆերմերական ընտանիքում։ Հաջորդը կարիերայի ծրագիր չէ, այլ առերեսում լանդշաֆտի հետ։ Շպիցերբերգը հյուրընկալ վայր չէ։ Հողը՝ աղքատ։ Քամիները՝ կոշտ։ Բերքատվությունը՝ ցածր։ Եվ այնուամենայնիվ նա սկսում է հողակտոր առ հողակտոր ձեռք բերել։ Որթատունկեր տնկել, արմատներ գցել։ Ոչ թե որովհետև դա հեշտ է, այլ որովհետև լեռն արժանի է դրան։
Նա խմորումն իրականացնում է ինքնաբերաբար, ոտքերով տրորում է խաղողը և ուշ է շշալցնում։ Կառուցման փոխարեն՝ նվազեցում։ Գինիները չպետք է թվան պատրաստված։ Դրանք պետք է թվան տեղի ունեցած։ Բլաուֆրենկիշին, ասում է նա, դիմակ պետք չէ։ Նրան ժամանակ է պետք և ճիշտ տեղանքը։
Լեռը
Շպիցերբերգը հարմարավետության հակառակն է։ Այն ստիպում է հստակություն պահպանել։ Քամին չորացնում է։ Հողը գրեթե ոչինչ չի պահպանում։ Արմատները սնունդ են փնտրում։ Եվ գտնում են այն հողի խորքում։ Այս լարվածության դաշտում ձևավորվում է մի ոճ, որը հրաժարվում է հաճոյանալ։ Աղի, սառը, դառնավուն։ Ոչ թե բուխարու սենյակի համար նախատեսված կարմիր գինի։ Այլ՝ քիմքի ու մտքի համար։ Նրանց համար, ովքեր խորությունը չեն շփոթում խտության հետ։
Դորոթեա Մուրը նորից չի հորինել Բլաուֆրենկիշը։ Նա մերկացրել է այն։ Մինչև մնացել է միայն էականը։
Միավորները
Եվ հետո գալիս է պահը։ 98 միավոր։ Robert Parker’s Wine Advocate։ Գինու աշխարհում մի հուշարձան։ Հանկարծ Obere Spitzer-ն այլևս գաղտնի հասցե չէ, այլ չափանիշ։ Ոմանց համար՝ ասպետական կոչման պես պատիվ։ Մյուսների համար՝ գրգռիչ հանգամանք։
Որովհետև անմիջապես հայտնվում են դրանք՝ ձայները։ Չարագուշակ կանխատեսումներ, որոնք շշնջում են․ սա պարզապես փուչիկ է։ Մի քանի մեդիա և գինու աշխարհի մարդիկ իրենց համար հարմարեցնում են իրենց աշխարհը։ Համտեսում են, գնահատում, միավորներ տալիս, ասես այս ամենը մի ակումբ լինի։ Միմյանց ճանաչում են։ Միմյանց համն են ճաշակում։ Միմյանց փոխադարձաբար բարձրացնում են։
Ի՜նչ անհեթեթություն։
Ով խմում է Մուրի գինիները՝ կույր կամ գիտակցված համտեսմամբ, անմիջապես հասկանում է, որ այստեղ գնահատվում է ոչ թե պատմույթը, այլ բնավորությունը։ Խոսքը տեսարանի մասին չէ, այլ պրոֆիլի։ Եվ խոսքը Բլաուֆրենկիշի մասին է, որը հակառակ ձգողականության՝ ձգտում է դեպի վեր։ Որովհետև կարող է։
Ուղղությունը
Obere Spitzer-ը միայնակ չէ։ Մյուս հողակտորները ևս՝ Roterd, Liebkind (միակ առանձին հողակտոր), Samt & Seide, ցույց են տալիս պրոֆիլ, մերկ հող, էություն։ Պատահական չէ, որ ամբողջ տեսականու գնահատականները բարձր են։ Դա հետևողականության արդյունքն է։
Այն, ինչ արել է Մուրը, պարզապես գինեգործություն չէ։ Դա տեղագրություն է։ Նա Շպիցերբերգին վերադարձրել է նրա ձայնը, իսկ մեզ՝ նրան լսելու կարողությունը։
Շարունակությունը
Մուրը նոր մառան ունի՝ նոր արտադրական շենքով։ Նվազեցված, գործառական, լեռան մոտ կառուցված։ Նա ունի օրգանական կարգավիճակ։ Նա ունի միջազգային հաստատում։ Եվ նա ունի օրակարգ․ Բլաուֆրենկիշը փոխզիջումային գինի չէ։ Պինո Նուարի փոխարինող չէ։ Երկրորդ ընտրությունը չէ։ Այլ առանձին կատեգորիա է։ Ավստրիական պատասխանն այն հարցին, թե ինչ համ կարող է ունենալ կարմիր գինին, երբ նրանից հանվում է այն ամենը, ինչը ծանրացնում է նրան։
Զարմանքը
Մնում է զարմանքը։ Որ մի տարածաշրջան, որը տասնամյակներ շարունակ ոչ ոք հաշվի չէր առնում, հանկարծ թելադրում է ռիթմը։ Եվ որ մի գինեգործուհի նոր ուղղություն է գծում՝ աղմուկի դեմ և հանուն ճշգրտության։ Եվ դա այն ամենածանր ժամանակներում, որոնք կարմիր գինին երբևէ ունեցել է։ Բայց հիմա այն վերադարձել է։ Առնվազն կարճ ժամանակով, առնվազն վերնագրերում։ Առնվազն, այնուամենայնիվ։