Ինչպե՞ս կարող ենք պատասխանել գինու ճգնաժամին՝ առանց ինքներս մեզ փոքրացնելու։ Հայտնի գինու լրագրողը գիտի պատասխանը

(Ռոբերտ Կամուտոյի կողմից / Jancis Robinson-ի միջոցով / անիմացիոն պատկեր՝ runwayml / գինեգործ՝ Kloster am Spitz, Բուրգենլանդ)

Այսօր գինու աշխարհում ոչ ոքի հետ հնարավոր չէ խոսել՝ առանց խոսելու ԱՅԴ ՃԳՆԱԺԱՄԻ մասին․ սպառումը նվազում է, միլենիալներն ու Z սերնդի ներկայացուցիչները նախընտրում են կոկտեյլներ կամ մոկտեյլներ, իսկ ԱՄՆ-ի մաքսատուրքերը և սպառնալիքները (ինչպես կասեին տատիկս ու պապիկս՝ փորը բռնած) որովայնացավ են առաջացնում։

Գինու ճգնաժամերը գալիս ու գնում են, իհարկե։ Բայց այս անգամ ամեն ինչ այլ կերպ է զգացվում, քանի որ մեր աշխարհում մնացած ամեն ինչ նույնպես ճգնաժամի մեջ է։ Եվ այդ ամենը միախառնվում է գինու ու հյուրընկալության աշխարհների հետ։

Մարդիկ տնտեսապես դժվար վիճակում են, դոլարն այլևս մեկ դոլարի արժեք չունի, մարդկանց աշխատանքից ազատում են՝ նրանց արհեստական բանականությամբ փոխարինելու համար։ Իսկ հետո կան նաև գլխիվայր շրջված աշխարհի նոր հոմանիշները՝ Գրենլանդիա, Մինեապոլիս, նույնիսկ Կանադա։

Հին աշխարհը ապշած է։ Կյանքը շարունակվում է, բայց ո՞վ գիտի՝ դեպի ուր։ Այս պահը շատ նման է 1970-ականների վերջին։ Միայն թե հիմա մենք ավելի մեծ ենք և անգամ փանք-ռոքի փականը չունենք։

Այս պայմաններում խոհարարական օրիգամին՝ 250 դոլարանոց ճաշերի տեսքով, գինու քարտերը, որոնք սկսվում են մեկ շշի համար գրեթե 100 դոլարից և հասնում են կուլտային ոլորտի քառանիշ գների, ինչպես նաև մեկ բաժակ Բարոլոյի համար 50 դոլարը թվում են ոչ միայն անհասանելի, այլև պարզապես իրականությունից կտրված։

Պղպջա՞կ։ Կարծում եմ՝ մենք հասել ենք գինու և գուրմանության կեսդարյա վերելքի գագաթնակետին, որի ընթացքում ֆերմայից սեղան հասնող ֆիզիկական ու հոգևոր սնունդը վերածվել է շքեղության ապրանքի։

Այս դարում գինին հաճախ եղել է թեժ թեմա կամ հարթակ՝ մեր նրբաճաշակ ճաշակն ու ինքներս մեզ ցուցադրելու համար։ Մենք դրա շուրջ ձևավորել ենք ցեղախմբեր, որոնց կարելի է կանխատեսել ժողովրդագրական նկարագրով կամ դաջվածքներով։

Ես դրա հետ խնդիր ունեմ։ Որովհետև գինին և սնունդը երբեք չպետք է բաժանեն մարդկանց։ Գինին և սնունդը պետք է միավորեն մարդկանց։

Ես առաջարկում եմ գինի արտադրողների, հյուրընկալության ոլորտի և սպառողների միջև նոր հասարակական պայմանագիր՝ հետևյալ կերպ։

Նոր հասարակական պայմանագիր

Հոդված 1
Գինի արտադրողների կողմից առաջարկվող հատուկ կյուվեների հեղեղ կա․ ինքնահռչակ «կարևոր գինիներ», որոնք իրականում այդպիսին չեն։ Լեգենդար գինիները մեկ գիշերում չեն ստեղծվում։ Գինու աշխարհին ավելի շատ սրբապատկերներ պետք չեն, այլ ամուր, «լավ» գինիներ։

Հոդված 2
Ի՞նչ է լավ գինին։ Լավ գինիները հարգում են իրենց շրջակա միջավայրը, աշխատակիցներին և սպառողներին։ Դրանք աճեցվում են առանց թունաքիմիկատների և հերբիցիդների (ֆունգիցիդների հարցը շատ ավելի բարդ է)։ Դրանք համով հիշեցնում են խմորված խաղողն ու իրենց հողը և չեն ծանրաբեռնված չափազանց բարձր ալկոհոլով, չափից շատ փայտով կամ՝ այս համատեքստում՝ այնպիսի թերություններով, ինչպիսիք են բարձր ցնդող թթվայնությունը կամ Brettanomyces-ը, որոնք երբեմն արդարացվում են որպես «բնական»։

Հոդված 3
Էկոլոգիական կայունության համար մենք պետք է վերանայենք խաղողի այգում ամեն ինչ՝ տնկման համակարգերից մինչև էտ և տնկանյութ։ Կլիման փոխվել է, որթատունկի հիվանդությունները զարգացել են, իսկ որթատունկերն իրենք՝ ոչ։ Այս ոլորտում մենք պետք է բաց լինենք գենային խմբագրման (ոչ թե ԳՄՕ-ի) նկատմամբ՝ բույսերի դիմադրողականությունը բարձրացնելու համար։

Հոդված 4
Սեղանի շուրջ չափավոր օգտագործվող գինին կարող է առողջ ապրելակերպի մաս լինել։

Հոդված 5
Սեղանի շուրջ չափավոր օգտագործվող գինին կարող է նաև նպաստել մեր առաջնորդների առողջ բնավորությանը։ Զերծ մնացողների ցուցակին կարճ, ոչ գիտական հայացք նետելիս ես տեսնում եմ Ադոլֆ Հիտլերին, Բենիտո Մուսոլինիին, Պուտինին և POTUS-ին՝ բոլորին էլ անհավասարակշիռ նարցիսներ։ Գինու մառաններ ունեցող ամերիկյան նախագահները սկսվում են Վաշինգտոնից և Ջեֆերսոնից ու հասնում են երկու քաղաքական ճամբարների մեր ժամանակակից, գինի սիրող նախագահներին՝ Բարաք Օբամային և Ռոնալդ Ռեյգանին․ բոլորն էլ գնահատվել են իրենց անձնական հատկանիշների համար։

Հոդված 6
Արտադրողները պետք է թափանցիկ լինեն գինու մեջ մտնող յուրաքանչյուր բաղադրիչի վերաբերյալ։ Եթե մուրաբա արտադրողը իր արտադրանքին ավելացնում է կիտրոնաթթու կամ արաբական ռետին, դա նշվում է բաղադրիչների ցանկում։ Նույնը պետք է կիրառվի նաև գինու նկատմամբ։

Հոդված 7
Հյուրընկալության ոլորտը այլևս չի կարող գինուն վերաբերվել որպես իր կթու կովի։ Գիտեմ, որ շատ ռեստորաններ ստիպված են պայքարել ագահ վարձատուների և անհեթեթ հարկային հաշիվների դեմ։ Բայց գինու վրա հավելավճարները դուրս են եկել վերահսկողությունից։ ԱՄՆ-ի քաղաքներում գինու բարում կամ ռեստորանում մեկ 25 դոլարանոց բաժակ գինին հաճախ ծածկում է մի ամբողջ շշի արժեքը։ Այս գները վանում են մարդկանց, գինին դարձնում էլիտար և դժվար հասանելի։ Ո՞վ կցանկանա նման գներով փորձարկումներ անել։

Հոդված 8
Գինին սննդի և կիսվելու մասին է։ Եկեք սեղանը կրկին ավելի կենտրոնական տեղում դնենք՝ որպես վայր, որտեղ վայելում ենք ուրիշների ընկերակցությունը։

Հոդված 9
Մեզ պարտադիր չէ ավելի շատ աստղային խոհարարներ, բայց մեզ պետք են ավելի շատ լավ խոհարարներ և հիանալի խոհանոցների ղեկավարներ։ Իտալիայում, որտեղ խոհանոցը դարերի ընթացքում զարգացել է որպես մշակույթ՝ բնության լավագույնը առանց վատնելու օգտագործելու համար, լավագույն տրատորիաներն ու ռեստորանները իրենց տարածաշրջաններն արտահայտում են նրբագեղությամբ և պարզությամբ։ Խոհանոցը, ինչպես գինին, գյուղատնտեսություն և արհեստ է՝ ոչ թե ժամանակակից արվեստ։

Հոդված 10
Մեզ պետք է շքեղության նոր սահմանում։ Իրական շքեղությունը այն չէ, երբ սպասարկող աշխատակիցը ընդհատում է ձեզ՝ սովորած լինելով բացատրել այն ամենի տեխնիկական մանրամասները, ինչ դուք պատրաստվում եք ուտել կամ խմել։ Շքեղությունը խելագարված աշխարհում կիսվելու և ներքին վերականգնման պահն է։ Մեզ դասախոսություն պետք չէ։ Մեզ գրկախառնություն է պետք։

Բնօրինակ հոդվածին՝ https://www.jancisrobinson.com/articles/wine-needs-new-social-contract?