(Klimek & Auguste)
Ամեն ինչ սկսվում է մի նախադասությունից, որը գինու շատ սիրահարներ մոռացել են ասել․ «Մի բաժակ սպիտակ գինի, խնդրում եմ»։ Ոչ թե որ տարվա բերքն է։ Ոչ թե որ տեղանքից է։ Ոչ թե որ գինեգործի գինին է։ Ոչ մի հայացք գինու քարտին։ Ոչ մի քննարկում հնեցման, թթվայնության, խմորասնկային նստվածքի վրա պահման կամ միավորների մասին։ Պարզապես մի բաժակ սպիտակ գինի։ Մի բաժակ ամառ։
Մեկ շաբաթ շարունակ հենց դա արեցի Վիեննայում։ Միաժամանակ Կլոդ Օգյուստը նույնն էր անում Վերոնայում։ Մենք որոշել էինք մի քանի օրով գինին ազատել իր սեփական նշանակությունից։ Ոչ մի համտես։ Ոչ մի վերլուծություն։ Ոչ մի հրապարակում։ Միայն խմել։
Ամենազարմանալին սկսվեց արդեն առաջին բաժակից։ Այն լավն էր։ Ոչ մեծ։ Ոչ տպավորիչ։ Ոչ հիշարժան։ Բայց լավն էր։ Երկրորդը՝ նույնպես։ Երրորդը՝ ևս։ Վիեննայում բաժակներում հիմնականում Grüner Veltliner էր կամ երբեմն՝ Շտիրիայի Sauvignon։ Վերոնայում հերթափոխվում էին Garganega-ն, Pinot Grigio-ն և այլ տարածաշրջանային սպիտակ գինիներ։ Այս գինիներից ոչ մեկը ուշադրություն չէր պահանջում։ Եվ հենց դրանում էր այս օրերի երջանկությունը։
Նա, ով մասնագիտորեն գրում է գինու մասին, հեշտությամբ կորցնում է ինքնըստինքյան հասկանալի բաները տեսնելու ունակությունը։ Յուրաքանչյուր շիշ վերլուծվում է, դասակարգվում, գնահատվում։ Խոսվում է ծագման, բերքատվության, ամբողջական ողկույզներով խմորման, ամֆորների կամ բիոդինամիկայի մասին։ Ինչ-որ պահի գինին գրեթե գոյություն է ունենում միայն որպես մտածելու առարկա։ Մինչդեռ հազարամյակներ շարունակ գինին բոլորովին այլ բան էր։ Պարզապես խմիչք։ Ոչ ավելին։ Եվ ոչ պակաս։ Պարզապես խմիչք։
Հենց տնային և սեղանի գինիներն են դրա մասին պատմում։ Դրանց մասին հազվադեպ են խոսում, հազվադեպ են գնահատում և գրեթե երբեք չեն հավաքում։ Այնուամենայնիվ, այսօր դրանք ավելի լավն են, քան երբևէ։ Քառասուն տարի առաջ շատ պանդոկներում կարելի էր իսկապես անհաջողության հանդիպել։ Օքսիդացած լիտրանոց գինիները, անիմաստ զանգվածային արտադրանքը կամ պարզապես սուր թթվայնությունը հաճախ էին բնորոշում պատկերը։ Այսօր դա գրեթե երբեք չի պատահում։ Մառանում տեխնիկական առաջընթացը, գինեգործների ավելի լավ կրթությունը և որակի ընդհանուր բարձրացած պահանջը զգալիորեն բարձրացրել են միջին մակարդակը։ Սա գինին ավելի շատ է փոխում, քան երբևէ կարող էին փոխել բազմաթիվ հեղինակավոր կյուվեներ։ Որովհետև երկրի իրական մշակույթը ճանաչում են ոչ թե նրա խորհրդանիշներով։ Այն ճանաչում են նրանով, ինչ դարձել է ինքնըստինքյան հասկանալի։ Տնային գինին գինեգործ երկրի իրական առօրյան է։
Հենց այդ պատճառով այս շաբաթն այդքան հանգստացնող էր։ Հանկարծ այլևս ոչ մի գինի պարտավոր չէր ինչ-որ բան ապացուցել։ Ոչ մի բաժակ իրադարձություն չէր։ Խոսքը մեծ բացահայտումների մասին չէր։ Ոչ գնահատականների։ Նույնիսկ ոչ հիշողության։ Պարզապես նորից պատվիրում էիր։ Թեթև հարբածություն էր առաջանում։ Զրույցներն ավելի երկար էին դառնում։ Սնունդը կրկին հայտնվում էր կենտրոնում։ Գինին անում էր հենց այն, ինչ արել է դարեր շարունակ․ ուղեկցում էր կյանքին՝ իրենք չդառնալով դրա կենտրոնը։
Գինու մասին ամեն օր գրող մարդու համար սա գրեթե թերապևտիկ փորձառություն է։ Որովհետև ինչ-որ պահի սկսում ես հավատալ, որ յուրաքանչյուր կում պետք է վերլուծել։ Յուրաքանչյուր շիշ պետք է պատմություն պատմի։ Յուրաքանչյուր համտես պետք է նոր գիտելիք տա։
Պարտադիր չէ։
Երբեմն բավական է լավ սառեցված Grüner Veltliner-ը վիեննական գինետանը։ Կամ պարզ սպիտակ գինին Վերոնայի տրատորիայում։ Դրանք հիշեցնում են, որ վայելքը պարտադիր չէ, որ ուշադրություն պահանջի։ Որակը միշտ չէ, որ բացատրությունների կարիք ունի։ Որ գինին իր գործն անում է նաև այն ժամանակ, երբ ոչ ոք դրա մասին չի խոսում։ Գինին չի կորցնում իր արժանապատվությունը, եթե մենք երբեմն հանգիստ թողնենք նրան։ Ընդհակառակը։ Նա կրկին ձեռք է բերում այն ինքնըստինքյան բնականությունը, որն ի սկզբանե նրան դարձրեց մշակութային խմիչք։
Ամեն շիշ չէ, որ պետք է մեծ զգացմունքներ առաջացնի։ Ամեն բաժակ չէ, որ համտեսի արձանագրություն է պահանջում։ Երբեմն բավական է, որ տանտերը հարցնի․ «Եվս մեկը՞»
Եվ դու պարզապես գլխով ես անում։