(Մանֆրեդ Կլիմեկ)
Միշել Ռոլանի մահը պարզապես գինին ավելի լավը դարձնել ցանկացող մարդու մահը չէր։ Ռոլանի հետ հեռացավ մեկը, ով ցանկանում էր փոխել գինին։ Եվ փոխեց այն։
Բորդոյից սերող էնոլոգը, որը մարտի 19-ի լույս 20-ի գիշերը 78 տարեկանում մահացավ Բորդոյում, այն կերպարներից էր, որոնցով մի ամբողջ ոլորտ զբաղված էր։ Հիացմունքի արժանացած, քննադատված, ընդօրինակված՝ հազվադեպ անտեսված։ Ռոլանը պարզապես ժամանակակից գինու պատմության մի մասը չէր։ Նա դրա շարժիչ ուժերից մեկն էր։
Ծնվելով 1947 թվականին Լիբուրնում և սերելով գինեգործների ընտանիքից՝ ամեն ինչ սկսվեց համեմատաբար աննկատ․ նրա և կնոջ՝ Դանիի հետ հիմնադրված վերլուծական լաբորատորիայից։ Սակայն այդ վերլուծական ճշգրտությունից զարգացավ մի բան, որը շատ ավելի հեռուն գնաց, քան Բորդոն։ Ռոլանը վաղ հասկացավ, որ գինին այլևս միայն ծագումը չէ, այլ կողմ կամ դեմ լինելու որոշում։ Եվ որ այդ որոշումը հնարավոր է ուղղորդել։
1980-ականներին էնոլոգ Ռոլանը վերածվեց համաշխարհային դերակատարի։ Ռոլանը ճանապարհորդում էր, և նրա հետ ճանապարհորդում էր գինու մասին մի գաղափար։ Կալիֆոռնիա, Արգենտինա, Չիլի․ նա ամենուր էր, որտեղ գինին ոչ միայն աճեցվում, այլև ստեղծվում էր։ «Flying winemaker» եզրույթը դժվար է պատկերացնել առանց նրա։
Նրա ձեռագիրը հստակ էր։ Հասուն պտուղ, փափուկ տանիններ, խտություն, շքեղություն։ Գինիներ, որոնք վաղ էին հասանելի դառնում, որոնք իրենց բացատրում էին՝ առանց երկարատև դիմադրություն ստեղծելու։ Շատերի համար դա օրհնություն էր։ Մյուսների համար՝ խնդրի սկիզբ, քանի որ Ռոլանը ոչ միայն համապատասխանում էր իր ժամանակի ճաշակին, այլև ձևավորում էր այն։
Եվ դա տեղի չէր ունենում վակուումում։
Ռոբերտ Փարքերի աճող նշանակության հետ ձևավորվեց որակի համաշխարհային հղման կետ, որը զարմանալիորեն ճշգրիտ համընկնում էր Ռոլանի ոճին։ Դա պայմանագրով չամրագրված, բայց ազդեցիկ դաշինք էր․ գինիներն այլևս պատրաստվում էին ոչ միայն տարածաշրջանների, այլև շուկաների համար։ Իսկ շուկաները պահանջում են հասկանալիություն։ Հետագան հայտնի է, և մինչ օրս վիճելի։
Ռոլանը դարձավ մի զարգացման խորհրդանիշ, որն ավելի ուշ անվանեցին «պարկերիզացիա»։ Մեղադրանքը՝ չափից ավելի հասունություն, չափից ավելի էքստրակցիա, չափից ավելի փայտ։ Եվ առաջին հերթին՝ չափից քիչ ծագում։ Գինիներ, որոնք ամենուր աշխատում են, և այդ պատճառով մի օր սկսում են ամենուր նման համ ունենալ։ Սա պարզ մեկնաբանությունն է։ Եվ այն չափազանց մակերեսային է։
Որովհետև Ռոլանը չոչնչացրեց ոչինչ, ինչը դեռևս փոփոխության մեջ չէր գտնվում։ Նա տեսանելի դարձրեց մի շարժում, որը վաղուց սկսվել էր՝ պրոֆեսիոնալացումը, միջազգայնացումը, գինեգործության մեջ ոճի գիտակցված ընտրությունը։ Այն, որ դրանից նաև ծայրահեղություններ առաջացան, միայն նրա մեղքով չէր, այլ նրանց, ովքեր նրա մեթոդները որդեգրեցին՝ առանց նրա չափավորության։
Այդ ամենի ընթացքում Ռոլանն ինքը զարմանալիորեն հստակ էր մնում իր դիրքորոշման մեջ։ Գինին պետք է դուր գա, ասում էր նա՝ մոտավորապես այդ իմաստով։ Եվ դրանով նա չէր նկատի անորոշ հարմարվողականություն, այլ ճշգրտություն՝ որակն այնպես ձևակերպելու կարողություն, որ այն հասկանալի լինի։ Դա նրան հաջողակ դարձրեց։ Բայց նաև խոցելի։
Քանի որ մինչ շատ գինեգործներ իրենց ինքնությունը փնտրում էին սահմանազատման մեջ, Ռոլանն աշխատում էր կապակցելիության ուղղությամբ։ Նա գինուն մոտենում էր շուկայի տեսանկյունից՝ առանց այն շուկայի վերածելու։ Հավասարակշռության մի քայլ, որը նրան հաջողվեց, բայց ոչ բոլոր նրանց, ովքեր հետևեցին նրան։
Այդ ամենի հետ մեկտեղ նա մնում էր այն, ինչը հեշտ է մոռանալ՝ Բորդոյից սերած մի մարդ։ Արմատավորված այն տարածաշրջանում, որն ինքն էլ միշտ տատանվել է ավանդույթի և հարմարվելու միջև։ Նրա գլոբալ կարիերան այնտեղ էր սկիզբ առել, և այնտեղ էլ գտավ իր հղման կետը։ Նրա մահով գինու աշխարհը կորցնում է բախման մի դաշտ։