(Խմբագրություն)
Ալիքն արդեն այստեղ է։ Այն ցունամիի պես աղմուկով չի կոտրվում գինու աշխարհի մայրցամաքի ափերին, այլ սահուն գլորվում է դեպի ափ՝ գրեթե աննկատ։ Ավելի քիչ ալկոհոլ, ավելի շատ հաճույք բաժակում. գուցե հենց այն մեկ բաժակը ևս, որի կարիքն այդքան շտապ ունի ռեստորանային ոլորտը։ Ոչ թե որպես ապաշխարություն, այլ որպես համոզմունքից բխող քայլ։ Այսօր երկու Sauvignon blanc ցույց են տալիս, թե ինչպես կարող է տասնմեկ տոկոսը համտեսվել ոչ թե որպես զրկանք, այլ որպես հարստացում։ Մեկը Հարավային Տիրոլից է՝ աճած 75-ամյա վազերի վրա, ծովի մակարդակից 800 մետր բարձրության վրա, որտեղ գիշերներն այնքան ցուրտ են, որ սրեն թթվայնությունը։ Այն բուրում է թաց քարի, կիտրոնախոտի, մանդարինի կեղևի և զով ծխի քողի նրբերանգներով։ Քիմքին սկզբում՝ տանձ, ապա՝ կոկռոշ, իսկ վերջում՝ աղ։ Շատ աղ։ Այդ գինիներից մեկը, որոնք այլևս ոչինչ ապացուցելու կարիք չունեն, բայց ամեն ինչ կարող են։
Մյուսը Հարավային Շտիրիայից է։ Լեգենդար Sattlerhof-ի Sauvignon blanc «Gamlitz»-ը, որտեղ պողպատե տարաների և քաղվածքի հետ շփման ժամանակի հարցում վարպետ են՝ ապակու պես պարզ, ձիգ, էկզոտիկ երանգով, բայց առանց լայնության, թթվայնությամբ՝ ձգված լարի պես։ Այստեղ նույնպես՝ տասնմեկ տոկոս։ Ալկոհոլը հետին պլանում է մնում՝ ինչպես լավ դաստիարակված հյուրը։ Խմելու հոսք՝ առանց արգելակի։
Եվ մինչ մենք խմում ենք այս երկու գինիները արժե հայացք նետել նաև ափսեի եզրից այն կողմ։ Կան վայրեր, որոնք դա միշտ էլ կարողացել են. Wachau «Steinfeder»՝ նրբագեղ, պարզ, ինչպես Վախաուի վրա տարածվող Waldviertel-ի օդը (որի մաս է, ինչ-որ տարօրինակ կերպով), երբեք՝ 11,5%-ից բարձր։ Այնուհետև՝ Vinho Verde Պորտուգալիայից՝ ցիտրուսային, պարող, գրեթե միշտ՝ թեթևակի փրփրուն։ Կամ Txakoli Բասկերի երկրից՝ չոր, զով, ինչպես Ատլանտյան քամին բաժակում։ Սրանք բոլորը ավանդույթներ են, որոնք ապացուցում են, որ թեթևությունը նոր մարքեթինգային հեքիաթ չէ։
Նորույթը հետազոտությունն է, որն այժմ զբաղվում է այս թեմայով։ Օրինակ՝ Նոր Զելանդիան։ Յոթ տարի շարունակ գինեգործներն ու գիտնականներն աշխատել են մոտ 9,5% ալկոհոլայնությամբ գինիներ ստանալու ուղղությամբ՝ առանց ալկոհոլի նվազեցման համար նախատեսված սարքավորումների համալիրի։ Նրանք փորձարկում են տերևների կառավարումը, բերքահավաքի ժամանակը և խմորիչի կառավարումը։ Արդյունքը ոչ թե նուրբ փոխզիջում է, այլ մկաններով Sauvignon blanc։ Դասական օրինակ է Marlborough-ից «The Doctors’ Sauvignon Blanc»-ը՝ տասը տոկոսից ցածր, բայց մինչև վերջին կումը սորտին բնորոշ, նույնիսկ եթե այստեղ-այնտեղ օգտագործվում են Նոր Զելանդիայում սովորական դարձած արոմատիկ խմորիչներ։
Ավստրալիան այլ կերպ է մոտենում հարցին։ Այնտեղ տեխնիկան թույլատրելի է և ողջունելի։ Հակադարձ օսմոս, վաղ բերքահավաք, վաղ հավաքված խաղողի խմբաքանակների հետ խառնուրդ։ Նպատակը նույնն է՝ պահպանել կառուցվածքն ու բույրը, նվազեցնել ալկոհոլը՝ առանց այն բանի, որ գինին համտեսվի պտղամիսը հանած խնձորի պես՝ միայն ձև, առանց միջուկի։
Իսկ հետո՝ Գերմանիան։ Այնտեղ նույնիսկ համարձակվում են չոր սպիտակ գինիներ պատրաստել՝ հինգ տոկոսից պակաս ալկոհոլայնությամբ։ Նեղ սահմանագիծ է. այս շեմից ցածր զգայական ընկալումը դառնում է բարակ, իսկ հաղորդակցական առումով՝ ավելի բարակ։ Դրան գումարվում է այն, որ գինու օրենսդրությունը գրեթե չի ճանաչում 4,0–8,4% գոտին։ Հստակ կանոններ չունեցող խաղադաշտ է՝ գուցե հենց դրա համար էլ հետաքրքիր։ Առաջին նախատիպերն արդեն կան, և այո, դրանք ռիսկային են։ Բայց դա էլ է մտնում նոր սեգմենտ սահմանելու գործի մեջ։ Այս նախատիպերից մեկի մասին մենք շուտով և հստակ կզեկուցենք։
Ի՞նչ է մնում։ Երեք փոքր ճշմարտություն. թեթևությունը վարպետություն է, ոչ թե կախարդանք։ Sauvignon blanc-ը այս ոլորտում կասկածելիորեն հաճախ ամեն ինչ բարելավողն է։ Եվ «թեթևը» միշտ էլ եղել է. պարզապես հիմնավորումն է փոխվել։ Նախկինում դա ավանդույթ էր, այսօր՝ կլիմայի փոփոխություն, խմելու մշակույթ, երեկոն երկար վայելելու ցանկություն՝ ոչ թե արբեցության մշուշում պատասխաններ փնտրելու փոխարեն։
Այսօր, ուրեմն, WINEPARTY-ում՝ Lageder «Fragment» և Sattlerhof «Gamlitz»։ Երկու ապացույց, որ տասնմեկ տոկոսը բավական է։ Եվ շուտով՝ գերմանական հինգ տոկոսից ցածր ալկոհոլայնության փորձը։ Ոչ ալկոհոլազերծ գինիներ։ Մնում է միայն հարցը. արդյո՞ք Sauvignon blanc-ը լուրջ թեթև գինիների գաղտնի զենքն է, թե՞ մյուս խաղողի սորտերն էլ նույնքան լավ կարող են, պարզապես ոչ ոք դրա մասին չի խոսում։