(Մանֆրեդ Կլիմեկ / լուսանկարը՝ Weingut Emil Bauer)
Գինին և բառերի ընտրությունը (WamS, 2011 թվականի օգոստոս)
Այլևս չեմ կարող դա լսել։ Եվ դա տարիներ շարունակ նյարդայնացնում է ինձ։ Մարդիկ անդադար պատմում են, որ այսօր երեկոյան ընթրիքի ժամանակ կամ հանգստանալիս «գեղեցիկ մի բաժակ գինի են խմելու»։ Կամ՝ շատ ավելի համարձակորեն՝ մի ամբողջ շիշ գեղեցիկ գինի։ Այսքան գեղեցկությունը գրեթե անտանելի է, ամեն անգամ շունչս կտրվում է։ Ամենից շատ ուզում եմ այդ մարդուն կոկորդից բռնել։ Գեղեցիկ գինի՞։ Ի՜նչ անհեթեթություն։
Ֆրանսիայում գեղեցիկ գինի՞ են խմում։ Ոչ։ Իտալիայո՞ւմ։ Այնտեղ էլ՝ հազվադեպ։ Ավստրիայո՞ւմ։ Իհարկե՝ գրեթե ոչ։ Ուրեմն ինչո՞ւ են գերմանացիներն անընդհատ գեղեցիկ գինի խմում։ Նրանց կյանքն այդքան մո՞ւռ է։ Իսկ իրականում ինչպե՞ս է կոչվում գեղեցիկ գինու հակառակը։ Տգեղ գի՞նի։
Գերմանացիները «գեղեցիկ գինի» են խմում, որովհետև գինին նրանց առօրյա մշակույթի մաս չէ։ Գինին պարգև է, առանձնահատուկ բան, որը պետք է վայելել ու հանդիսավոր կերպով մատուցել բարձրակարգ միջավայրում։ Եվ այդ դեպքում գինին պետք է գեղեցիկ լինի։ Այդպես մարդ ինքն իրեն համոզում է, որ զեղչային խանութի խմելիքն էլ հետաքրքիր է։ Երեք եվրո իննսուն ցենտ։ Բայց գեղեցիկ գինի։ Աբսուրդ։
Հազվադեպ է որևէ երկրում գինու համար ավելի հիմար հասկացություններ ու դասակարգումներ լինում, քան Գերմանիայում։ Օրինակ՝ կա «տեռասային գինի»։ Այն պետք է լինի հնարավորինս երիտասարդ, աննկատ, փոխարենը՝ մրգային ու փրփրուն, որպեսզի ամռանը հնարավոր լինի այն խմել պատշգամբում։ Իսկ ես պատշգամբում հաճույքով խմում եմ Meursault կամ նմանապես թանձր Բուրգունդյան գինի։ Նույնիսկ խորոված մսի հետ։ Այն ավելի լավն է, քան անհամ արտահայտչազուրկ տեռասային գինիները, որոնք վաճառվում են միայն այն պատճառով, որ սպառողին համոզում են՝ բացօթյա պայմաններում և արևոտ եղանակին նա պարտավոր է խմել արտահայտչազուրկ գինու որոշակի տեսակ։
Կամ «բուխարու գինին»՝ կրկին այդպիսի մի հիմար դասակարգում։ Բուխարու գինի ասելով նկատի ունեն թանձր կարմիր գինիները, որոնք չեն խմում ուտելիքի հետ, այլ, ըստ սահմանված կարգի, պետք է ընդունել որպես մի տեսակ դեղամիջոց՝ վառվող կրակի առջև կամ նմանապես հանգիստ մթնոլորտում։ Այդպիսի գինին նախապես պետք է մի քանի ժամ «շնչի», իսկ հետո այն խմում են գոլ վիճակում։ Այդժամ գինու փորձագետները գլխով են անում. Այո՛, այո՛, իսկական բուխարու գինի։ Ինչպիսի՜ արտահայտչականություն։
Մեկ այլ անհեթեթություն է «առօրյա գինին»։ Գինու սիրահարների ամբողջ համայնքներ բլոգներում ու ինտերնետային ֆորումներում հուսահատորեն փնտրում են այս ամենակատարյալ լուծումը։ Առօրյա գինին սովորաբար կարմիր է և պետք է համով նման լինի լավ Բորդոյի, բայց արժենա դրա ընդամենը մեկ տասներորդը։ Այն նաև չպետք է գլխացավ առաջացնի։ Այսինքն՝ գինի, որն ավելի թանկարժեքի համ ունի, բայց չի վնասում դրամապանակին, եթե ուզում ես այն ամեն օր խմել։ Սակայն գերմանացիների մեծ մասը տանը ամեն օր գինի չի խմում։ Եվ այդպես առօրյա գինիների արկղերը դատարկվում են 12 ամսվա ընթացքում։ Ոչ թե 12 օրվա։
Ինչո՞ւ այն պարզապես չի կարող լավ գինի լինել։ Ինչո՞ւ է այս գինու շատախոսությունը դեռ շարունակում ազդեցություն ունենալ։ Եվ ինչո՞ւ Գերմանիայում պետք է լինեն այսպես կոչված գինու պանկեր, այսինքն՝ վայրի տիպեր, հիմնականում դաջվածքներով, կաշվե հագուստով ու կոշտ հայացքով, որոնք իրենց և ավելի երիտասարդ սերնդին գինի խմելը հաճելի են դարձնում, ասես դա համաշխարհային պատմական նշանակության առաքելություն լինի։ Այնուամենայնիվ, ես մի անգամ նրանց օգտին եմ խոսում. անձամբ ինձ այս խելագարված գինու պանկերը ավելի են դուր գալիս, քան այն խճճված գինեգրողները, որոնք մեզ պարտադրեցին տեռասային և բուխարու գինիները։ Քանի որ գինու պանկերը ցանկանում են գինու հետ վարվելը բնական դարձնել, ցանկանում են գինին տեղափոխել առօրյա և չբարդացված ոլորտ։ Ցուցադրական լինելու և ապրած ոչ ավանդականության պատճառով նրանց դրա համար պետք է քայքայված տեսքը, որովհետև գինու շուրջ շատախոսությունը դեռևս այն միջավայրն է, որտեղ բնակվում է, ի վերջո, անճաշակ ու մահացու ձանձրալի բուրժուազիան։
Ինչո՞ւ Գերմանիայում պարզապես չի կարելի գինի խմել։ Ինչպես անում են Իտալիայում։ Առանց շատ մտածելու։ Ինչո՞ւ են փորձում էժան գինիների շուրջ ազնվության աուրա ստեղծել։ Իսկ թանկ գինիների շուրջ՝ խարդախության կասկած։ Եվ ինչո՞ւ գինու սյունակում միշտ պետք է գինու առաջարկություն լինի։ Դե լավ, ահա մեկը։ Ես առաջարկում եմ առօրյա գինի՝ ոչ թանկ Բորդո, որը կարելի է խմել ցանկացած ժամանակ՝ 2009 թվականի Chateau du Retout-ը։ Թեթևակի սառեցված այն լավ է համադրվում նաև տեռասի հետ։ Եվ բուխարու առջև։ Եվ նույնիսկ այտի միջով անցկացրած ապահովության քորոցի հետ։ Սա պետք է բավարար նկարագրություն լինի։