(Սեբաստիան Հյոփֆներ / Մանֆրեդ Կլիմեկ՝ խմբագրություն / անիմացիոն պատկեր՝ Rutz & runwayml)
Երկար մտածում էի՝ ընդհանրապես գրե՞լ այս մասին, թե՞ ոչ։ Քանի որ հենց հիմա շատ բան է տեղի ունենում։ Քանի որ գինու աշխարհը ներկայումս փոխվում է այնպես ուժգին, ինչպես վաղուց չէր փոխվել։ Եվ քանի որ այդ ամենից շատ բան հեշտ չէ ըմբռնել։
Խմելու վարքագիծը փոխվում է։ Երիտասարդները քիչ գինի են խմում, նախընտրում են այլ բաներ։ Միաժամանակ ամեն ինչ թանկանում է, այդ թվում՝ գինին։ Մարդն ավելի ուշադիր է մտածում՝ երբ և ինչ գնել։ Դրան գումարվում են քաղաքական լարվածությունը, տնտեսական ճնշումը, վերադասավորվող շուկան։ Այս բոլորը մեծ թեմաներ են։ Բայց այստեղ ինձ միայն դա չի հետաքրքրում։ Ինձ զբաղեցնում է մեկ այլ բան։ Ինձ զբաղեցնում է մի մանրուք։
Տոնը փոխվել է։
Վերջին ամիսներին ավելի ու ավելի հաճախ եմ զգում, որ մեր ոլորտում խոսելու տոնն է փոխվում։ Որ մենք այլևս միմյանց հետ չենք խոսում, այլ գրեթե միայն միմյանց մասին։ Որ խոսքն ավելի քիչ է վերաբերում բաները հասկանալուն, և ավելի արագ՝ դրանք դասակարգելուն։ Կամ, ավելի վատ՝ արժեզրկելուն։
Հնչեցվում են թեզեր, որոնք լավ են հնչում, արագ են աշխատում և բազմաթիվ արձագանքներ են ստանում։ Բայց հաճախ խորությունը բացակայում է։ Կամ՝ բաներն իսկապես խորությամբ ըմբռնելու ցանկությունը։ Եվ, անկեղծ ասած, դա ինձ անհանգստացնում է։
Խոսել գինու մասին, թե՞ նսեմացնել այն
Վերցնենք, օրինակ, Միլթոն Սիդնի Քերթիսին՝ գինու բլոգեր և գինու ֆուտուրիստ, որի մասին նույնիսկ հոդված է հրապարակվել Stuttgarter Zeitung-ում, որտեղ գովազդային տեքստերի հեղինակին ներկայացրել են որպես երիտասարդ գինու աշխարհի մի տեսակ ձայն։ Արդյո՞ք նա այդպիսին է։
Քերթիսը կանգնում է ու ասում, որ գինու լեզուն «էլիտար» չէ, իսկ ռեստորաններում գերիշխում է տարեց սպիտակամորթ տղամարդկանց դիսկուրսը, և դրա համար արժանանում է գովասանքի։ Սա հեշտ է տարածել, հեշտ է հավանել, հեշտ է առաջ տանել։
Բայց իրականում ի՞նչ է այստեղ տեղի ունենում։ Այստեղ ընդհանրացվում է, այստեղ պարզեցվում է։ Այստեղ ոչ թե բացատրվում է, այլ ամեն ինչ մաքրահանվում է։
Իհարկե, գինու լեզուն հաճախ դժվար է եղել և շարունակում է այդպիսին լինել։ Եվ ոչ հազվադեպ՝ իսկապես հիմար։ Իհարկե, կան բաներ, որոնք պետք է քննադատել։ Բայց եթե դրա պատասխանը ամեն ինչ հեգնական մակարդակի իջեցնելն է, ապա վերջում շատ բան չի մնում։ Ամեն ինչ պարզապես հեգնական մակարդակի իջեցնելը չափազանց հեշտ ճանապարհ է ընտրում՝ ոչ միայն Somm-ի շրջանակում։
Եվ այո, այդպես կարելի է վարվել։ Բայց այդ դեպքում առնվազն պետք է անկեղծորեն ասել, որ գիտակցաբար հրաժարվում ես խորությունից։
Քննադատությունն անհրաժեշտ է, բայց ոչ անտարբեր։ Իսկ էժանագին հեգնանքը մնում է էժանագին։
Սակայն կան նաև այնպիսի ձայներ, ինչպիսին Էրեն Գյոմլեքսիզինն է։ Եվ նրա քննադատությունը VDP-ի հասցեին։ Այստեղ նույնպես քննադատում են, այստեղ նույնպես սրում են ձևակերպումները։ Բայց զգացվում է, որ դրա հետևում իրական բանավեճ կա։ Որ ինչ-որ մեկը փորձում է հասկանալ, դասակարգել և գուցե նաև փոխել բաները։
Դա կարելի է հավանել կամ չհավանել։ Բայց դրանով պետք է զբաղվել։
Եվ հենց դա է, որ հաճախ պակասում է ներկայիս քննարկումներում. որ մենք տարբերենք այն քննադատությունը, որը ինչ-որ բան է ուզում, այն քննադատությունից, որը պարզապես ուզում է ազդեցություն ունենալ. քննադատությունը՝ հանուն քննադատության, և այն հաճույքի զգացումը, որ ինչ-որ մեկի ոտքերին կոխել ես։
Բայց վերջում բոլորս նույն նավակում ենք
Ի վերջո, բոլորս աշխատում ենք նույն արտադրանքի հետ։ Գինեգործներ, վաճառականներ, սոմելյեներ, լրագրողներ, ինֆլուենսերներ՝ բոլորս կախված ենք այս գինուց։ Եվ նրանից, որ այն հասկացվի։ Որ այն խմվի։ Որ այն շարունակի արդիական մնալ։ Եվ հենց այդ պատճառով չեմ հասկանում, թե ինչու ենք մենք այդքան հաճախ աշխատում միմյանց դեմ։ Ինչու ենք բաժանվում ճամբարների, միմյանց նսեմացնում, միմյանց վրա սպառում մեր ուժերը՝ փոխանակ միասին ինչ-որ բանի վրա աշխատելու։ Մենք պարտավոր չենք նույն կարծիքն ունենալ։ Ընդհակառակը։ Բայց պետք է իմանանք, թե ինչու ենք ինչ-որ բան ասում։
Եվ ում համար։
Քիչ կեցվածք, ավելի շատ բովանդակություն
Ինձ չի անհանգստացնում, որ վիճում են։ Ինձ անհանգստացնում է, թե ինչպես են վիճում։ Չափազանց հաճախ խոսքն այլևս բանի մասին չէ, այլ ուշադրության։ Արագ ազդեցության։ Սեփական դիրքորոշման։ Լավ աշխատող մեկնաբանության։ Լայն տարածում ապահովող սրված ձևակերպման։ Բայց ի՞նչ օգուտ է դա տալիս գինուն։
Ես հետդարձ չեմ ցանկանում։ Ոչ հին գինու աշխարհը, ոչ փակ լեզուն, ոչ էլիտար տարածքները։
Բայց ցանկանում եմ, որ մենք կրկին ավելի ճշգրիտ դառնանք։ Որ ավելի շատ ժամանակ հատկացնենք։ Որ միմյանց լուրջ վերաբերվենք։ Եվ որ քննադատությունը կրկին ուղղվի այնտեղ, որտեղ դրա տեղն է՝ այն մարդկանց, ովքեր կարող են դրանից օգտվել։
Ոչ դատարկության մեջ։ Ոչ հանդիսատեսի առաջ։ Ոչ որպես ինքնանպատակ։
Վերջում ամեն ինչ միայն գինու մասին է
Մենք ներկայացնում ենք անհավանական արտադրանք։ Եվ հենց հիմա կանգնած ենք մեծ մարտահրավերների առաջ՝ տնտեսական, հասարակական, մշակութային։ Վերջին բանը, որի կարիքն ունենք հիմա, ինքներս մեզ մասնատելն է։ Մեզ համագործակցություն է պետք։ Ոչ թե պայքար միմյանց դեմ։
Եվ մեզ պետք է քննարկում, որն արժանի է գինուն։
Ոչ քննարկում մեր մասին։ Նույնիսկ եթե հենց այնտեղ է ամենաշատ հուզականությունը գտնելու հնարավորությունը։