(Կլոդ Օգյուստ / Մանֆրեդ Կլիմեկ – խմբագրություն)
Սաարի ափին գտնվող von Hövel գինեգործարանի փակումը շատերին զարմացրեց։ Սակայն գինեգործարանը այն հաճախ հիշատակվող «գինու ճգնաժամի» անմիջական զոհը չէ, որը ամիսներ շարունակ շրջանառվում է վերնագրերում։ Եվրոպայում և ԱՄՆ-ում վաճառքի նվազումը պատմության միայն մի փոքր մասն է բացատրում։ Իրական պատճառը շատ ավելի խորն է՝ տան ղեկավարության կառուցվածքում առկա անձնական կյանքի ճգնաժամը։ Դրսից որևէ մեկին դա դատելը չի վայելում։ Ով զգացել է, թե որքան գոյաբանական կարող են լինել նման ցնցումները, գիտի՝ երբեմն արտակարգ արգելակը ձախողում չէ, այլ ինքնափրկության անհրաժեշտ քայլ։ Ձեռնարկությունները մեքենաներ չեն։ Դրանք մարդկանց վրա են հենված, և երբ այդ մարդիկ՝ այս հին ընտանեկան ձեռնարկությունները, բախվում են սահմանների, ամեն ինչ սկսում է երերալ։ Իսկ որ սարսափելի վատ բյուրոկրատիան և զառիթափ լանջերի հսկայական աշխատավարձային ծախսերն էլ իրենց բաժինն են ունեցել, կասկածից վեր է։
Սակայն von Hövel-ի հետ անհետանում է ոչ միայն մեկ ձեռնարկություն։ Լռում է գերմանական գինեգործության պատմության մի գլուխ, որի արմատները հասնում են մինչև աշխարհիկացումը։ 1803 թվականին՝ Նապոլեոնից հետո եղած խառնաշփոթի ժամանակ (և ֆրանսիական արշավանքների համար գումար հայթայթելու նպատակով), եկեղեցական կալվածքները բռնագրավվեցին և աճուրդի հանվեցին։ Սուրբ Մաքսիմին վանքի սեփականությունը, որը դարեր շարունակ մշակվել էր եկեղեցու կողմից, անցավ մասնավոր ձեռքերի։ Սաարը և Մոզելը դարձան պրուսական, իսկ ավելի ուշ՝ կայսրության մաս, որի ռիսլինգները համաշխարհային հեղինակություն էին վայելում։ Լոնդոնում, Նյու Յորքում և Սանկտ Պետերբուրգում դրանք համարվում էին որոշ բորդոյից էլ ավելի թանկարժեք։
Von Hövel-ը այդ դարաշրջանի ժառանգն էր։ Կալվածքը կապված էր այնպիսի տեղանքների հետ, ինչպիսիք են Oberemmeler Hütte-ն կամ Scharzhofberger-ի հողակտորները՝ անուններ, որոնք կշիռ ունեն գինու միջազգային աշխարհում։ Այն վաղուց մտնում էր որակյալ առաջատար գինեգործարանների շրջանակի մեջ՝ դեռևս ժամանակակից բրենդավորման սկսվելուց շատ առաջ։ Այս տարածաշրջանը մի ժամանակ ապրում էր իր նրբակիսաչոր և մրգաքաղցր ռիսլինգների համաշխարհային փայլից։
Այն, որ նման տունն այժմ փակվում է, նաև պատմում է մի հյուծման մասին, որը շատ ավելի հեռու է տարածվում, քան գինին։ Քովիդից հետո տարիները բազմաթիվ տնտեսական ոլորտներ հանել են հավասարակշռությունից՝ աճող ծախսեր, ավելի բարձր աշխատավարձեր, փխրուն մատակարարման շղթաներ, ընդհանուր անորոշություն։ Հատկապես Սաարի և Մոզելի զառիթափ լանջերում, որտեղ մեկ հեկտարի և մեկ տարվա հաշվով անհրաժեշտ է ավելի քան հազար աշխատանքային ժամ, աշխատավարձերի աճն անմիջապես դառնում է գոյաբանական խնդիր։ Այստեղ տնտեսական իրողությունը բախվում է արհեստագործական ավանդույթին։
Եվ այնուամենայնիվ մնում է մի հակասություն․ հենց Մոզելում և Սաարում են ստեղծվում դասական Kabinett գինիները՝ ցածրալկոհոլ, նրբագեղ գինիները, որոնք, ըստ էության, պետք է կատարյալ համապատասխանեին ներկային։ Ութ կամ ինը տոկոս ալկոհոլ, թրթռուն թթվայնություն, որոշակի մրգային քաղցրություն՝ խմելու հաճելի հոսք ունեցող և խոհարարական առումով բազմազան ուտեստների հետ համադրվող գինիներ։ Դրանք կարծես ստեղծված լինեին մի սերնդի համար, որը գիտակցված է սպառում և խուսափում է թունդ ալկոհոլից։
Սակայն այստեղ է կառուցվածքային խնդիրը։ Շատ գինեգործարաններ դժվարանում են մրգաշաքարն ու ցածր ալկոհոլը բացահայտորեն ընկալել որպես ժամանակակից առավելություն։ Շատ հաճախ քաղցրությունը ինքնաբերաբար ընկալվում է որպես հնաոճ բան, այլ ոչ թե որպես ինքնատիպ ոճի ավանդական բաղադրիչ։ Հաստատությունները ծանրաշարժ են, հաղորդակցությունը՝ երկչոտ։ Գերմանական գինու ինքնաբուխ հայրենասիրություն գոյություն չունի։ Ավելի շատ նայում են դեպի Բուրգունդիա կամ Տոսկանա, քան սեփական պատմությանը՝ սկսած Նապոլեոնից։ Մինչդեռ մինչև 1803 թվականը լավագույն տեղանքների մեծ մասը պատկանում էր եկեղեցուն, և հենց աշխարհիկացումն էր, որ դրանք դարձրեց քաղաքացիական սեփականություն ու միջազգային բրենդ։
Այսպիսով, von Hövel-ի հետ ավարտվում է ոչ միայն մեկ ձեռնարկության պատմությունը։ Ավարտվում է նաև այն երկար շղթայի հերթական հատվածը, որը վանական սեփականությունից, Պրուսիայով անցնելով, հասնում է մինչև այսօրվա զառիթափ լանջերի տնտեսությունը։ Որթատունկները մնում են (գուցե)։ Տեղանքները մնում են (գուցե միայն որպես հիշեցնող անուններ)։ Պատմությունը մնում է։ Բայց այդ պատմությունն առաջ տանող մեկ անուն պակասում է։
Գուցե այս շրջադարձային պահին նաև մի խնդիր է առաջադրվում՝ ցածրալկոհոլ Kabinett-ները ընկալել ոչ թե որպես մասունք, այլ որպես ապագա։ Սաարը կարող է ժամանակակից լինել, պարզապես պետք է համարձակվի այդպես անվանել իրեն։