(Մանֆրեդ Կլիմեկ)
Հանգստյան օրեր, որոնք ներգործում են։ Արդեն հենց այդպես, ոչ թե այնպես, ինչպես ես էի ուզում։ Հանգստյան օրեր, որոնք դեռ ընթացքի մեջ իմանալ են տալիս, որ վերջում հաշիվ է ներկայացվելու։ Իմ հաշիվը եկավ երկուշաբթի օրը։ Ուժգին։ Բայց սկսենք սկզբից, այսինքն՝ նախանցյալ օրվա վերջից․ շաբաթ, ուշ երեկո, Բեռլին, երեսունի շեմին գտնվող երկու մարդկանցից կազմված թուլորեն կապված, փոքր-ինչ փնթի մի համախումբ՝ արվեստի աշխարհ, խելացի, արթուն, անհամբեր, և ես՝ 63 տարեկան, այսինքն՝ այն տարիքում, երբ մարմինը դեռ կարծում է, թե անմահ է, բայց վաղուց լուռ սկսել է օդում գրել այն կետերը, որոնք մի ժամանակ ոգին սիրով անտեսում էր։
Հարբածությունն իր մաթեմատիկական ինքնատրամաբանությունն ունի․ ես մենակ խմեցի պարզ, բայց գերազանց երկու շիշ բորդո, Ռեյնհեսսենի ռիսլինգի մի «վերանորոգող» շիշ․ այսպես է կոչվում այն շիշը, որը բացվում է ոչ թե նախապես ծրագրված, այլ բնազդաբար, երբ զրույցները շրջադարձ են կատարում դեպի ճշմարտությունը (որը չպետք է շփոթել իրականության հետ), իսկ հետո՝ ճապոնական վիսկիի երեք բաժակ․ բարեհամբույր, նրբագեղ, բայց, ի վերջո, այն կետը, երբ երեկոն որոշեց ավելի ուշ ոտք գցել իմ առաջ։
Բայց խոսքն այդ մասին չէ։ Կամ ոչ միայն դրա։ Կարևորն այն հազվագյուտ մտավոր ընդլայնումն է, որը երբեմն առաջանում է, երբ երեք մարդ 18 ժամ շարունակ միասնական թեմայի շուրջ խմում են՝ առանց միմյանց կորցնելու։ Հարբածության այն տեսակը, որի պրոմիլային բաժինը փոքր է՝ համեմատած նրա ազատած մտավոր թթվածնի հետ։ Զրույցներ, որոնք նպատակ չունեն ազդեցություն գործելու, այլ ուղղված են բացին, անպաշտպանին։ Մի տեսակ ուշացած երիտասարդություն, որը տեղի է ունենում միայն այնտեղ, որտեղ տարիքն ու տաղանդը հարգում են միմյանց։
Եվ այո․ նման հաջողված հարբած զրույցների բաժինը աշխարհում երբևէ տեղի ունեցած՝ ալկոհոլով պայմանավորված բոլոր զրույցների ամբողջության մեջ չնչին է՝ կոտորակի կոտորակ։ Բայց այդ հանգստյան օրերին այն իրական էր։ Ժամերով աշխարհն ավելի մեծ չէր, բայց ավելի հստակ էր․ արվեստ, քաղաքականություն, մի քիչ բամբասանք, ծերանալը, մարմինները, որոնք այլևս նախկինի պես հուսալիորեն չեն վերականգնվում։ Հարցը, թե ինչու որոշ գաղափարներ կարող են ծնվել միայն կեսգիշերից հետո, և ինչու են դրանք հետո այդքան արագ անհետանում։ Հետագայում գրառումներ արեցի՝ ինքնապաշտպանության ու երախտագիտության մի խառնուրդից դրդված։ Դրանք զարմանալիորեն պիտանի են։
Իհարկե, գինը եկավ։ Կիրակի երեկոյան՝ առաջին անկումը, այն զգացումը, որ աշխարհը հանկարծ ծուռ է կախված։ Իսկ երկուշաբթի՝ լիակատար կանգ․ մի մարմին, որը հրաժարվում է բանակցել։ Դառը ճշմարտություն է, որը տարիքի հետ տարիների ընթացքում սողոսկում է ներս․ ալկոհոլն այլևս այն կատալիզատորը չէ, ինչ երեսուն տարեկանում էր։ Այն ավելի թունավոր նյութ է, որը երկար է մնում, նեղացնում է տարածությունը, դաժանորեն կրճատում հաջորդ օրը։ Հարբածությունը, որը նախկինում մշուշ էր, այսօր սել է։
Արժե՞ր դա։ Առողջության համար՝ հավանաբար ոչ։ Մյուս երկուսի և ինձ համար՝ անպայման։ Որովհետև նման երեկոները հազվադեպ են դարձել։ Որովհետև սթափ աշխարհը միշտ չէ, որ տալիս է այն ինտենսիվությունը, որը մենք փնտրում ենք։ Որովհետև զրույցը, երբ հաջողվում է, խնջույք է՝ ոչ թե մարմնի, այլ ներքին մեխանիզմի, այն մտածողության համար, որը հակառակ դեպքում չափազանց հնազանդ կդառնար։
Այսօր բաց է, որովհետև երեկ փակ էր՝ նախանցյալի պատճառով․ այո, ես աշխատունակ չէի։ Բայց ես կենդանի էի։ Եվ երբեմն, ինչպես գիտի հարբածության յուրաքանչյուր սերունդ, պետք է մեկ օր զոհել՝ մի ամբողջ աշխարհ շահելու համար։