Մոտ երեսուն տարի առաջ առաջին անգամ խմեցի Domaine Coche-Dury-ի գինիներից մեկը և ապրեցի մի բան, որն այդ ժամանակից ի վեր ինձ խորապես զբաղեցնում է։ Դա որևէ կոնկրետ բույր չէր, ոչ միրգ էր, ոչ էլ բուրմունք, այսինքն՝ ոչինչ, ինչը հնարավոր կլիներ ողջամտորեն նկարագրել գինու նկարագրության սովորական եզրույթներով։ Դա տեղի ունեցավ միայն այն ժամանակ, երբ գինին արդեն բերանումս էր։ Գրեթե դաժան համեղություն՝ զուգորդված թրթռացող, գրեթե միստիկորեն գրգռող բերանի զգացողությամբ, որն անմիջապես պահանջում էր հաջորդ կումը։ Տարօրինակն այն էր, որ այդ յուրահատուկ ինչ-որ բանը պատկանում էր ոչ միայն բուրգունդյան հանրահայտ գինեգործարանի մեծ Chardonnay-ներին, այլև դրա ավելի հասարակ գինիներին ու Aligoté-ներին։ Այսօր նույնիսկ այդ շշերը գրեթե անմատչելի են։ Այն ժամանակ, այնուամենայնիվ, դեռ կարող էի անցնել ամբողջ տեսականու միջով և արձանագրել՝ այստեղ ինչ-որ բան կա։ Եվ, ըստ երևույթին, դա պատահականություն չէ։
Հետագայում այս երևույթին կրկին հանդիպեցի Domaine Leroy-ի գինիներում։ Կրկին Բուրգունդիա, կրկին մեծ սպիտակ գինիներ, կրկին գներ, որոնց մասին ավելի լավ է չխոսենք։ Այդ պատճառով սկսեցի փնտրել արհեստագործական բացատրություն։ Սկզբում կասկածեցի փայտին։ Երբ տարիներ անց Deidesheim-ի Von Winning գինեգործարանի առաջին tonneau-ում հնեցված Riesling-ի մեջ կրկին ճանաչեցի ինձ արդեն ծանոթ այդ թրթռոցը, այդ մասին խոսեցի գինեգործ Stefan Attmann-ի հետ։ Նա ինձ ուղղորդեց դեպի Damy տակառագործարանը, որի տակառները փայտի որակի և տոստինգի շնորհիվ զարգացնում են առանձնահատուկ ընդգծված բնույթ։ Դա ինձ տրամաբանական թվաց։ Գուցե այս տարօրինակ համեղությունը terroir-ի որևէ գաղտնիք չէր, այլ տակառային հնեցման և Medium-Plus տոստինգի բավական կոնկրետ հետևանք։ Որոշ ժամանակ բավարարված էի ինքս ինձ տված այդ բացատրությամբ։
Մինչև որ Շտիրիայի Sattlerhof-ում մի գինի խմեցի, և այն կրկին այնտեղ էր։ Միայն թե Sattler-ները այդ գինու համար փայտե տակառներ չէին օգտագործել։ Դրանով իմ գեղեցիկ տեսությունը փլուզվեց։ Sattler ընտանիքը պատճառը ավելի շուտ տեսնում էր քաղցուի մնալու տևողության մեջ։ Դա նույնպես ինձ համոզիչ թվաց։ Սակայն դա ևս հստակորեն չէր բացատրում բոլոր այն մյուս գինիները, որոնց դեպքում նույն զգացողությունն էի ունեցել։ Այդ ժամանակից ի վեր ապացույցներ եմ հավաքում։ Հնեցում, քաղցուի հետ շփում, խմորիչներ, ռեդուկցիա, խաղողի հասունության աստիճան, նկուղային աշխատանք, հնարավոր է՝ այս գործոններից մի քանիսի փոխազդեցություն։ Երեք տասնամյակ անց վճռորոշ ոչ մի քայլ առաջ չեմ արել։ Ես բավական վստահորեն ճանաչում եմ այդ երևույթը, հենց որ այն հայտնվում է բերանում, և, այնուամենայնիվ, չեմ կարող բացատրել, թե ինչի շնորհիվ է այն առաջանում։ Մեկի համար, ով մասնագիտորեն անընդհատ փորձում է գինին բառերի վերածել, դա որոշ չափով հիասթափեցնող է։
Հետաքրքիր է, որ այժմ այս յուրահատուկ ինչ-որ բանին այլևս հանդիպում եմ ոչ միայն գնային ստրատոսֆերայում։ Այն գտնում եմ, օրինակ, Vincent Girardin-ի հասարակ Bourgogne Blanc-ում, Ingelheim-ից J. Neus-ի երկու զարմանալիորեն մատչելի Chardonnay-ներում և վերջերս՝ Markgräflerland-ի Schlumberger-Bernhart-ի սպիտակ գինիներում։ Դա ինձ դուր է գալիս հենց այն պատճառով, որ վերանում է ևս մեկ հնարավոր բացատրություն՝ մեծությունը չի կարող պատճառը լինել, համենայն դեպս ոչ այն մեծությունը, որը սահմանվում է գնով, համբավով կամ հանրահայտ տեղանքով։
Այդուհանդերձ, տարիների ընթացքում մի դիտարկում զարմանալիորեն հաստատուն է մնացել։ Այս յուրահատուկ ինչ-որ բանը գտնում եմ բացառապես սպիտակ գինիներում։ Նշված գինեգործարաններն էլ մասամբ հիանալի կարմիր գինիներ են արտադրում։ Սակայն այնտեղ ես այն ապարդյուն եմ փնտրում։ Գուցե հենց դրանում է վճռորոշ հուշումը։ Գուցե դա մի քանի գործոնների համադրություն է, որոնք միավորվում են միայն որոշակի պայմաններում։ Գուցե մի օր կհանդիպեմ մի գինեգործի, որը երեք նախադասությամբ կբացատրի ինձ ամբողջը և դրանով կավարտի իմ երեսունամյա որոնումները։
Մինչ այդ պետք է բավարարվեմ բավական ոչ գիտական սահմանմամբ․ ես դա հոտով չեմ զգում։ Ես հստակ չգիտեմ, թե ինչպես է այն առաջանում։ Բայց հենց որ գինին հայտնվում է բերանում, ես ճանաչում եմ այն։ Եվ ուրախությունից ցնծալով՝ անմիջապես ուզում եմ դատարկել ամբողջ շիշը։