Գերմանացիները սիրում են մեկնել Իտալիա։ Հատկապես՝ ինձ մոտ՝ Գարդա լիճ։ Նրանք սիրում են իմ երկիրը, նրա խոհանոցը, նրա բնապատկերներն ու այն պատկերացումը, թե այնտեղ կյանքը սկզբունքորեն ավելի հաճելի է ընթանում, քան տանը․ և դա ճիշտ է։ Իտալացիները նստում են գեղեցիկ հրապարակներում, հանգիստ գինի են խմում, մակարոնեղեն ուտում և կարևոր բաների համար ժամանակ են հատկացնում։ Համենայն դեպս, գերմանացի զբոսաշրջիկն այդպես է տեսնում։ Այն, որ իտալացիներն իրենց հերթին նույնպես պետք է աշխատեն, վճարեն իրենց հաշիվները և երբեմն բավական վատ տրամադրություն ունենան, զբոսաշրջային ծրագրի մաս չէ։ Իտալիան գերմանացիների համար տասնամյակներ շարունակ խոստում է եղել։ Եվ քանի որ արձակուրդային խոստումները հաճույքով շշալցվում են, որոշ իտալական գինիների շուրջ ուշագրավ շուկա է ձևավորվել։ Lugana-ն դրանցից մեկն է։ Primitivo-ն՝ նույնպես։ Իսկ երկար ժամանակ՝ նաև Nero d’Avola-ն։ Երեք անուններ, որոնք գերմանական գինու քարտերում և սննդամթերքի խանութների դարակներում այնպիսի կարիերա են ստեղծել, որի մասին շատ ավելի հայտնի գինեգործական տարածաշրջաններ միայն կարող են երազել։ Դրանք հարավի, արևի, արձակուրդի և որոշակի գիտակության մասին են հուշում։ Lugana պատվիրողը, ըստ երևույթին, գոնե մեկ անգամ լսել է Գարդա լճի և Valtellina-ի մասին։ Primitivo խմողը առնվազն գիտի, որ Ապուլիան գտնվում է իտալական «կոշիկի» ինչ-որ հատվածում։ Իսկ Nero d’Avola-ն ունի այն էկզոտիկ հնչերանգը, որն իր արտասանությամբ սովորական կարմիր գինու շիշն ավելի հետաքրքիր է դարձնում։ Ամենազարմանալին այն է, որ այս գինիներն իրենց միջազգային ճանաչման զգալի մասը պարտական են մի լսարանի, որը գինի գնելիս առաջին հերթին ակնկալում է մի բան՝ հնարավորինս շատ Իտալիա՝ հնարավորինս քիչ գումարով։
Դրա համար չպետք է արհամարհենք գերմանացի գինի խմողներին։ Ի վերջո, նրանք լիովին իրավունք ունեն մատչելի գնումներ կատարել։ Հարցը հետաքրքիր է դառնում միայն այն ժամանակ, երբ դիտարկում ենք, թե նրանց նախասիրություններն ինչ հետևանքներ են ունեցել ծագման տարածաշրջաններում։ Գինին գյուղատնտեսական արտադրանք է, որի արտադրությունը երկարաժամկետ որոշումներ է պահանջում։ Այսօր խաղողի այգի տնկողը հույս ունի, որ քառասուն կամ հիսուն տարի անց դեռ կլինեն մարդիկ, ովքեր կցանկանան գնել իր գինին։ Իսկ նա, ով ամբողջ տարածաշրջանը կողմնորոշում է որոշակի արտահանման շուկայի ճաշակին, խաղադրույք է կատարում, որի ռիսկերը տեսանելի են դառնում միայն այն ժամանակ, երբ այդ ճաշակը փոխվում է։ Վերցնենք Lugana-ն։ Ծագման անվանումը ներառում է Գարդա լճից հարավ ընկած տարածքը՝ Լոմբարդիայի և Վենետոյի միջև։ Հիմնականում աճեցվում է Turbiana-ն՝ Verdicchio-ի հետ ազգակից խաղողի տեսակ, որը կարող է բավական բնավորությամբ գինիներ տալ։ Լավ Lugana-ներն ունեն հաճելի թթվայնություն, հանքային լարվածություն, նուրբ, երբեմն նուշային բույրեր և զարգացման զարմանալի ներուժ։ Կան գերազանց արտադրողներ։ Ոչ ոք ստիպված չէ ներողություն խնդրել մեծ Lugana-ի համար։ Առևտրային հաջողությունը հիմնականում հիմնված է պարզ, հաճելի սպիտակ գինու ոճի վրա, որը ոչ քիմքին է ծանրաբեռնում, ոչ էլ չափազանց ծանր բեռ է դնում դրամապանակին։ Մի փոքր մրգայնություն, բավարար թարմություն, գրեթե առանց սուր անկյունների։ Դրան գումարվում է հաճելիորեն իտալական հնչող անուն, որը գերմանացի պանդոկապանը կարող է վաճառել առանց մեծ բացատրությունների։ Գարդա լճին աշխարհագրական մոտիկությունն անում է մնացածը։
Տնտեսական հետևանքները տպավորիչ են։ 2000-ականների սկզբից Lugana DOC-ի խաղողի այգիների տարածքն աճել է շուրջ 270 տոկոսով։ Այսօր այն ընդգրկում է մոտ 2 600 հեկտար, իսկ տարեկան արտադրությունը կազմում է մոտավորապես 27,5 միլիոն շիշ։ Արտահանվում է ավելի քան 60 տոկոսը, և Գերմանիան ամենակարևոր արտաքին շուկան է։ Հողատարածքները թանկացել են, նոր խաղողի այգիներ են հիմնվել, գործող ձեռնարկություններն ընդլայնվել են, և զգալի գումարներ են ներդրվել։ Lugana-ն դարձել է Իտալիայի ամենահաջող սպիտակ գինու ապրանքանիշերից մեկը։ «Ապրանքանիշ» բառն այստեղ միանգամայն տեղին է, քանի որ գերմանացի սպառողներից շատերը Lugana են գնում՝ առանձնապես չհետաքրքրվելով, թե որ գինեգործից է այն։ Ծագման անվանումն ինքնին արտադրանքն է։ Այն երաշխավորում է համի որոշակի ակնկալիք, իտալական ծագում և այնպիսի գին, որը մարդը ողջամիտ է համարում։ Հավանաբար քչերը գիտեն, որ գինին պատրաստվում է հենց Turbiana-ից։ Նրանց դա առանձնապես չի էլ հետաքրքրում։ Մի փոքր չարություն կարելի է թույլ տալ․ եթե նմանապես պարզ գինի Müller-Thurgau-ից լցվեր գերմանական շշի մեջ, ոգևորությունը, հավանաբար, սահմանափակ կլիներ։ Müller-Thurgau-ն գավառի, ակումբային տան և այնպիսի պանդոկի գինու տեսականու մասին է հուշում, որի ճաշացանկը 1987 թվականից էականորեն չի փոխվել։ Lugana-ն, ընդհակառակը, հնչում է այնպես, կարծես Սիրմիոնեի պատշգամբ լինի։ Մինչդեռ խնամքով պատրաստված Müller-Thurgau-ն կարող է շատ ավելի մեծ հաճույք պատճառել, քան անիմաստ Lugana-ն։ Իսկ դրա գինը սովորաբար ավելի ցածր է։ Ինչը, ըստ երևույթին, լրացուցիչ խնդիր է։ Գերմանացի գինի խմողը ուշագրավ «ավելի արժեքավոր լինելու» բարդույթ է զարգացրել։ Նա ցանկանում է խմել ինչ-որ առանձնահատուկ բան՝ ցանկալի է արտասահմանից, ցանկալի է մի անունով, որը հարևանները չգիտեն, և ցանկալի է այնպիսի գնով, որ հետո իրեն հատկապես խելացի գնորդ համարի։ Գինին պետք է միջազգային տպավորություն թողնի։ Հաշիվը պետք է գերմանական մնա։
Primitivo-ի դեպքում այս զարգացումն ավելի ակնհայտ է։ Խաղողի տեսակը ծագում է Ապուլիայից (ի սկզբանե, հավանաբար, ներկայիս Խորվաթիայից), գենետիկորեն նույնական է կալիֆոռնիական Zinfandel-ին և համապատասխան պայմաններում կարող է ուշագրավ կարմիր գինիներ տալ։ Հատկապես Manduria-ում և Gioia del Colle-ում կան հին խաղողի այգիներ և արտադրողներ, որոնք Primitivo-ից ինքնատիպ բնավորությամբ գինիներ են պատրաստում։ Լավագույն նմուշներն ունեն կառուցվածք, խորություն, որոշակի վայրիություն և այն դառը թարմությունը, որը հեշտ է չնկատել այս խաղողի տեսակի մեջ, եթե ճանաչում ես միայն դրա առևտրային տարբերակները։ Գերմանիան հիմնականում ճանաչում է մյուս տարբերակը։ Այն պետք է մուգ լինի, փափուկ, փարթամ, բարձր ալկոհոլով և հնարավորինս քաղցր թվա։ Մրգային համը հաճույքով հիշեցնում է եփված սալոր, տանինները չպետք է որևէ մեկին անհանգստացնեն, իսկ թթվայնությունը պետք է քաղաքավարիորեն հետին պլան քաշվի։ Սրանք գինիներ են, որոնք իրենց ծագումը հիմնականում փոխանցում են ջերմության և հասունության միջոցով։ Ոմանք համով այնպիսի տպավորություն են թողնում, կարծես ինչ-որ մեկը փորձել է կարմիր գինի պատրաստել այնպես, որ այն դուր գա նաև այն մարդկանց, ովքեր իրականում կարմիր գինի չեն սիրում։ Դրան գումարվում են անուններ ու պիտակներ, որոնք խաղում են միջերկրածովյան կենսուրախության, հին որթերի և խորհրդավոր ընտանեկան պատմությունների հետ։ Տվյալ ընտանիքի իրական պատմությունը երբեմն երկրորդական դեր է խաղում։ Կարևորն այն է, որ հաճախորդը զգա՝ ութ կամ ինը եվրոյով ձեռք է բերել մի բան, որն իբրև Bordeaux պետք է առնվազն երեսուն արժենար։
Այսպիսով Primitivo-ն գերմանական գինու առևտրում զբաղեցրել է այն տեղը, որը նախկինում պատկանում էր այլ պարզ կարմիր գինիների։ Պատշաճ պատրաստված Dornfelder-ը կարող էր բավարարել նույն կարիքներից շատերը։ Այն նույնպես մուգ է, մրգային շեշտով և կարող է պատրաստվել փափուկ ու հաճելի ոճով։ Միայն թե Dornfelder-ը չունի միջերկրածովյան կենսագրություն։ Նրա անունը գերմանական խաղողասելեկցիայի, գինեգործական կոոպերատիվի և այնպիսի ըմպելիքի մասին է հուշում, որը մատուցում են հարազատներին՝ ածխի դարաշրջանի կիրակնօրյա խորովածի հետ։ Իսկ Primitivo-ն խոստանում է հրապարակ, ծովային զեփյուռ և իտալացի տատիկ, որը քառասուն տարի շարունակ նույն լոլիկի սոուսն է պատրաստում։ Ապուլիայի գինեգործության համար այս պահանջարկը սկզբում օրհնություն էր։ Տարածաշրջանը, որը երկար ժամանակ մատակարարում էր մեծ քանակությամբ պարզ գինիներ և խառնուրդների նյութ, կարողացավ շուկայում ներկայացնել սեփական խաղողի տեսակներն ու ծագման անվանումները։ Նոր շշալցման ձեռնարկություններ ստեղծվեցին, գործող գինեգործարանները արդիականացվեցին, խաղողի այգիները բարելավվեցին, և լրացուցիչ տարածքներ օգտագործվեցին Primitivo-ի համար։ Միջազգային պահանջարկը եկամուտ և հեռանկարներ ստեղծեց։ Դա իրական տնտեսական առաջընթաց էր։ Մինչդեռ այժմ մոդելի սահմաններն են երևում։ Manduria-ում արտադրողները բողոքում են հսկայական պահեստային պաշարներից և խաղողի անբավարար գներից։ Պաշտպանական միությունը արձագանքել է գերարտադրության վտանգին և մինչև 2030 թվականը դադարեցրել տվյալ ծագման անվանումների համար լրացուցիչ Primitivo տարածքների գրանցումը։ Միաժամանակ քննարկվում են ավելի ցածր բերքատվությունը, արտադրության սահմանափակումները և շուկայի կայունացման միջոցները։ Այն, որ վերջին շրջանում շշալցման ծավալները մասամբ կրկին աճել են, խաղող արտադրողներին միայն սահմանափակ չափով է օգնում, քանի դեռ նրանք իրենց բերքի համար քիչ գումար են ստանում։ Սա տհաճ իրավիճակ է մի տարածաշրջանի համար, որի տնտեսական հույսերը տարիներ շարունակ հիմնված էին մեկ խաղողի տեսակի հաջողության վրա։
Այդ պատճառով չպետք է պատճառները չափազանց հարմարավետորեն պարզեցնենք։ Միջազգային գինու ճգնաժամը բազմաթիվ պատճառներ ունի։ Փոփոխված խմելու սովորությունները, աճող ծախսերը, նվազող գնողունակությունը, դժվար արտահանման շուկան և ալկոհոլով հարուստ կարմիր գինիներից ընդհանուր հեռացումը համատեղ գործում են։ Այստեղ Գերմանիան ամենևին միայնակ պատասխանատու չէ։ Սակայն գերմանական շուկան իր մատչելի Primitivo-ի հսկայական պահանջարկով խթանել է մի զարգացում, որն այժմ ռիսկային է դառնում։ Եթե ծագումը հաջողություն է ձեռք բերում հիմնականում որոշակի համի և որոշակի գնի շնորհիվ, պահանջարկի նվազման դեպքում մանևրի քիչ տեղ է մնում։ Ավելանում է մի խնդիր, որի մասին գինեգործության ոլորտում զարմանալիորեն հազվադեպ են բացահայտ խոսում․ առևտրային առումով հաջող գինիների մեծ մասը փոխարինելի է։ Դա վերաբերում է ինչպես Lugana-ի արտադրության մեծ մասին, այնպես էլ մատչելի Primitivo-ին։ Այն պնդումը, թե այս գինիների ավելի քան 90 տոկոսը թույլ արտահայտվածությամբ միջին մակարդակի գինիներ են, չի կարելի լրջորեն վիճակագրորեն ապացուցել։ Սակայն որպես համտեսային փորձ՝ այն ամենևին անհիմն չէ։ Ով կանոնավոր կերպով փորձարկում է գերմանական խոշոր գինու խանութների և սուպերմարկետների դարակները, հանդիպում է տեխնիկապես մաքուր, հաճելի և ամբողջովին մոռացվող գինիների տպավորիչ քանակի։ Դրանք լուրջ թերություններ չունեն։ Հաճախ չունեն նաև որևէ այլ բան, որը հաջորդ առավոտ կարելի կլիներ հիշել։ Եվ հենց այստեղ է սկսվում տնտեսական խնդիրը։ Գինին, որը հիմնականում վաճառվում է իր գնի և հեշտ ընկալելի համի շնորհիվ, ցանկացած պահի կարող է փոխարինվել մեկ ուրիշով։ Հաճախորդը հավատարիմ է արտադրանքին, քանի դեռ այն բավարարում է իր ակնկալիքները։ Նա հազվադեպ է հավատարիմ գինեգործին։ Եթե գինին թանկանում է, նա ավելի էժան տարբերակ է փնտրում։ Եթե համը փոխվում է, նա այլ ծագում է փնտրում։ Իսկ եթե որոշում է հետագայում ավելի քիչ ալկոհոլ խմել, շիշը լիովին անհետանում է նրա գնումների զամբյուղից։ Ներդրումները մնում են։ Խաղողի այգիները պարզապես հնարավոր չէ ծալել ու պահեստ դնել։
Nero d’Avola-ն մի փոքր այլ պատմություն է պատմում։ Այս սիցիլիական խաղողի տեսակը նույնպես երկար ժամանակ շուկայավորվել է որպես պարզ, թունդ և մատչելի կարմիր գինի։ Գերմանացի գնորդների համար այն սովորական իտալական կասկածյալների գրավիչ այլընտրանք էր։ Շատ մրգայնություն, մուգ գույն, առատ արև, էկզոտիկ անուն։ Սիցիլիան նաև այն առավելությունն ուներ, որ մարդկանց մեծամասնությունը մոտավոր պատկերացում ունի, թե ինչ տեսք ունի այնտեղ։ Ուստի գինին գրեթե բացատրության կարիք չուներ։ Սակայն Nero d’Avola-ն ավելի տարբերակված դիտարկման է արժանի։ Վերջին տասնամյակներին Սիցիլիան որակական ուշագրավ զարգացում է ապրել, և նրա ամենահետաքրքիր գինեգործներից ոմանք հենց այս խաղողի տեսակով են ապացուցել, որ այն շատ ավելին կարող է, քան գերմանական սուպերմարկետը թույլ է տալիս ենթադրել։ Օրինակ Feudo Maccari-ն իր Saia-ով այն արտադրողներից է, որոնք լրջորեն են վերաբերվում Nero d’Avola-ին։ Saia 2023-ը Gambero Rosso-ի կողմից արժանացել է երեք բաժակների։ Duca di Salaparuta-ն նույնպես իր Duca Enrico 2020-ի համար ստացել է իտալական գինու ուղեցույցի այս բարձրագույն պարգևը։ Նման գինիներն ունեն կառուցվածք և ինքնատիպություն, որոնք քիչ ընդհանրություն ունեն փափուկ սիցիլիական առօրյա կարմիր գինու տարածված պատկերացման հետ։ Հատկապես հետաքրքիր է Feudo Montoni-ն։ Fabio Sireci-ն խաղողի այգիներ է մշակում Սիցիլիայի լեռնային ներքին հատվածում՝ մասամբ 800-900 մետր բարձրության վրա։ Այնտեղ ստեղծվում են Nero d’Avola-ի գինիներ, որոնց թարմությունը, համեմատաբար զուսպ գույնը և նուրբ բույրերը հակասում են խաղողի այս տեսակի մասին տարածված պատկերացումներին։ Նրա Vrucara-ն այս ծագման ուշագրավ մեկնաբանություններից է։ Sireci-ն երկար ժամանակ դիմադրել է չափազանց էքստրակտիվ, առանձնապես մուգ կարմիր գինիների նորաձևությանը։ Այսօր նրա համառությունն արտասովոր արդիական է թվում։ Սիցիլիայի հարավ-արևելքում գտնվող COS-ը և իր տարբեր Nero d’Avola ծագումներով Gulfi-ն նույնպես այն ձեռնարկություններից են, որոնք խաղողի այս տեսակի որակական ներուժը զանգվածային շուկայից շատ ավելի հեռու են տեսանելի դարձրել։ Gulfi-ի դեպքում նույնիսկ կարելի է հասկանալ, թե որքան տարբեր կարող է Nero d’Avola-ն համային առումով լինել տարբեր հողերում և դիրքերում։ Դա մի գիտակցում է, որը միջին գերմանացի հատուկ առաջարկների գնորդին, հավանաբար, բավական անտարբեր է, բայց կարող է վճռորոշ լինել սիցիլիական գինու մշակույթի ապագայի համար։ Քանի որ միայն որպես էժան գինի հայտնի խաղողի տեսակը խնդիր ունի։ Իսկ խաղողի այն տեսակը, որի լավագույն ներկայացուցիչները փոխանցում են ինքնատիպ որակ և ծագում, ունի ապագա, որը միայն գնից կախված չէ։
Սա ամենևին չի նշանակում, որ ապագայում բոլոր իտալացիները պետք է մեծ և թանկ գինիներ արտադրեն։ Աշխարհին լավ առօրյա գինիներ են պետք։ Նույնիսկ՝ դրանց շատ մեծ քանակ։ Բայց նրան միշտ չէ, որ պետք են փոխարինելի գինիների ավելի մեծ ծավալներ, որոնց միակ մրցակցային առավելությունն այն է, որ կողքի շշից մի քանի ցենտով էժան են։ Եվրոպական ինտեգրումն այս զարգացումներին լրացուցիչ թափ է տվել։ Բաց շուկաները, միասնական առևտրային կանոնները, միջազգային բաշխման համակարգերը և խոշոր մանրածախ ընկերությունների հսկայական հասանելիությունը հնարավորություն տվեցին տարածաշրջանային գինիները վաճառել այնպիսի քանակներով, որոնք նախկինում հազիվ թե պատկերացվեին։ Դրանից հավասարապես օգտվեցին և՛ իտալացի գինեգործները, և՛ գերմանացի սպառողները։ Ստեղծվեցին աշխատատեղեր, ձեռնարկություններն արդիականացվեցին, և տնտեսապես զարգացան այն տարածաշրջանները, որոնք երկար ժամանակ մնացել էին իտալական հայտնի գինեգործական տարածքների ստվերում։ Սակայն գինու առևտրի գլոբալիզացիան ունի մի տհաճ հատկություն․ այն հաճախ ավելի արագ է պարգևատրում արտադրության ընդլայնումը, քան զգուշացնում դրա ռիսկերի մասին։ Քանի դեռ պահանջարկն աճում է, յուրաքանչյուր լրացուցիչ հեկտար խելամիտ է թվում։ Յուրաքանչյուր նոր գինեգործարան առաջընթացի նշան է։ Յուրաքանչյուր ներդրում հիմնավորվում է նախորդ տարիների աճի ցուցանիշներով։ Այն հարցը, թե արդյոք այս զարգացումը տնտեսապես կենսունակ կլինի նաև այն ժամանակ, երբ ամենակարևոր արտահանման շուկան հանկարծ ավելի քիչ գնի, հաճույքով հետաձգվում է։ Այդ «հետո»-ն արդեն եկել է։
Իտալիայում քննարկվում են արտադրության սահմանափակումները, չօգտագործվող տարածքները և արմատախիլ անելը։ Սակայն սխալ կլինի դրանից եզրակացնել, թե հենց Lugana-ի խաղողի այգիներն արդեն պետք է զանգվածաբար արմատախիլ արվեն։ Ծագման տարածաշրջանը մինչ այժմ ուշագրավ կայունություն է ցուցաբերում։ Primitivo-ն նույնպես շարունակում է զգալի քանակներով վաճառվել։ Խնդիրները հիմնականում կապված են խոշոր իրացման շուկաներից տնտեսական կախվածության, գնագոյացման և այն հարցի հետ, թե արդյոք գործող արտադրական կառույցները հնարավոր կլինի երկարաժամկետ պահպանել։ Որոշ ձեռնարկությունների համար պատասխանը տհաճ կլինի։ Նա, ով տարիներ շարունակ հույսը դրել է աճող ծավալների վրա և այժմ ստիպված է համակերպվել նվազող եկամուտների հետ, չի կարող իր ներդրումների համար վճարել իտալական կենսուրախությամբ։ Բանկերն Ապուլիայում նույնպես եվրո են պահանջում։ Այնուամենայնիվ անարդար կլինի պատասխանատվությունը միայն գինեգործների վրա դնել։ Նրանք արտադրել են այն, ինչ շուկան պահանջել է։ Գերմանացի ներմուծողները ցանկացել են մատչելի, հաճելի գինիներ՝ գրավիչ ծագմամբ։ Առևտուրը ցանկացել է հուսալի ծավալներ։ Հյուրանոցներն ու ռեստորանները ցանկացել են անուններ, որոնք կարելի էր վաճառել առանց բացատրությունների անհրաժեշտության։ Սպառողները ցանկացել են զգալ, որ քիչ գումարով ինչ-որ առանձնահատուկ բան են խմում։ Յուրաքանչյուր մասնակից իր տեսանկյունից ողջամիտ է գործել։ Միասին ստեղծվել է տնտեսական կառույց, որի երկարաժամկետ կենսունակությունը կախված էր զարմանալիորեն լավատեսական ենթադրությունից՝ որ գերմանացիները շարունակելու են Lugana և Primitivo խմել։
Այս ենթադրության մեջ նաև մշակութային հակասություն կա։ Գերմանիան ինքն ունի ուշագրավ գինեգործական աշխարհ․ Riesling-ը, Silvaner-ը, Weißburgunder-ը, Spätburgunder-ը և բազմաթիվ այլ խաղողի տեսակներ ստեղծում են գինիներ, որոնք միջազգային մակարդակով նույնպես բարձր ճանաչում են վայելում։ Այնուամենայնիվ գերմանական հանրության մի մասի համար, կարծես, ավելի գրավիչ է Իտալիայից միջին որակի գինի գնելը, քան սեփական տարածաշրջանից լավ գինի։ Հարավից եկող ծագումը ըմպելիքին տալիս է սոցիալական հավելյալ արժեք, որը, ըստ երևույթին, միայն որակը չի կարող ապահովել։ Կարելի էր դա համարել անվնաս քմահաճույք։ Ի վերջո, մարդիկ նաև իտալական կոշիկներ, ֆրանսիական օծանելիք և անգլիական հագուստ են գնում՝ առանց դրա համար մեղավոր զգալու։ Սակայն գինու դեպքում այս նախասիրությունը հատուկ նշանակություն է ստանում, որովհետև այն փոխում է գյուղատնտեսական բնապատկերները։ Հաջողակ նորաձև խաղողի տեսակը տարածք է պահանջում։ Տարածքը կապիտալ է պահանջում։ Կապիտալը պահանջում է իրացում։ Իսկ իրացումը պահանջում է մարդկանց, ովքեր պատրաստ են տարիներ շարունակ գնել այդ ապրանքը։ Մատչելի միջերկրածովյան աշխարհիկության իրենց տենչով գերմանացիները նպաստել են ամբողջ գինեգործական տարածաշրջանների տնտեսական վերակողմնորոշմանը։ Նրանք գինեգործներին հնարավորություն են տվել բարեկեցության հասնել, խթանել են ներդրումները և ծագման անվանումները միջազգային ճանաչում են ձեռք բերել։ Դրա համար նրանք միանգամայն արժանի են երախտագիտության։ Բայց միաժամանակ խրախուսել են մի բիզնես մոդել, որի ամենամեծ ուժը մեծ ծավալների վաճառքն է, իսկ ամենամեծ թուլությունը բացահայտվում է հենց այնտեղ, որտեղ այդ ծավալներն այլևս հանկարծ պետք չեն լինում։
Ուստի հետաքրքիր հարցն այն է, թե ինչ կգա Lugana-ից և Primitivo-ից հետո։ Արդյոք գերմանացի գինի խմողը ապագայում կանցնի այլ իտալական ծագման անվանումների, հենց որ դրանք նրան հաջորդ գրավիչ առաջարկը ներկայացնեն։ Արդյոք նա կհայտնաբերի իսպանական Monastrell-ը, պորտուգալական կարմիր գինիները կամ Հունաստանից որևէ մինչ այժմ քիչ նկատված խաղողի տեսակ։ Եվրոպական գինեգործությունն ունի բավարար թվով տարածաշրջաններ, որոնք կարող են հուսալ նման պահանջարկի բումի։ Եվ բավարար թվով ներդրողներ, որոնք պատրաստ կլինեն այն ֆինանսավորել։ Թե՞ իսկապես ինչ-որ բան կփոխվի։ Հնարավո՞ր է, որ գինու սպառման նվազմանը զուգահեռ նոր ուշադրություն առաջանա որակի, ծագման և անհատականության հանդեպ։ Որ ավելի քիչ խմեն, բայց ավելի գիտակցված ընտրեն։ Որ գինին այլևս հետաքրքիր չթվա միայն այն պատճառով, որ նրա անունը արձակուրդի, իսկ գինը՝ հատուկ առաջարկի մասին է հուշում։ Դա ուրախալի զարգացում կլիներ։ Սակայն առայժմ քիչ հիմքեր կան այն անխուսափելի համարելու։
Lugana-ի և Primitivo-ի պատմությունն ի վերջո պատմում է մի թյուրիմացության մասին, որը լայնորեն տարածված է միջազգային գինու առևտրում։ Այնտեղ առևտրային հաջողությունը շփոթել են մշակութային նշանակության հետ։ Ծագումը, որը վաճառվում է միլիոնավոր օրինակներով, հանկարծ համարվում է նշանակալի։ Խաղողի տեսակը, որը կա յուրաքանչյուր սուպերմարկետում, հռչակվում է միջազգային դասական։ Թվերը հաստատում են հաջողությունը։ Որակի մասին դրանք քիչ բան են ասում։ Այս տարածաշրջանների լավագույն գինեգործներն այդ խնդիրն չունեն։ Նրանց գոյությունն արդարացնելու համար զանգվածային ճաշակի կարիքը չկա։ Feudo Montoni-ի կամ Gulfi-ի մեծ Nero d’Avola-ն հետաքրքիր կմնա նաև այն ժամանակ, երբ գերմանական սուպերմարկետները կրճատեն սիցիլիական հատուկ առաջարկները։ Արտասովոր Lugana-ն իր սիրահարներին կգտնի, որովհետև արտասովոր է։ Իսկ հին որթերից ստացված լուրջ Primitivo-ն չպետք է ներողություն խնդրի այն բանի համար, որ նույն անունով վաճառվում են պարզ կարմիր գինու միլիոնավոր շշեր։ Մնացած ձեռնարկությունների համար սկսվում է ավելի դժվար ժամանակաշրջան։ Նրանք պետք է պարզեն, թե ինչ արժեն իրենց գինիները, երբ մատչելի իտալական կենսակերպի պահանջարկը նվազի։
Իսկ գերմանացինե՞րը։ Նրանք շարունակելու են մեկնել Իտալիա։ Նրանք նստելու են Գարդա լճի ափին, լողանալու են Ապուլիայում, մակարոնեղեն են ուտելու Սիցիլիայում և ուրախանալու են ուտելիքի որակով։ Նրանք շարունակելու են գինի խմել։ Հուսանք՝ նույնիսկ լավ գինի։ Միայն թե երբեմն պետք է իրենց մի հարց տան․ ինչո՞ւ է Իտալիայից միջին որակի գինին հաճախ իրենց համար ավելի արժեքավոր, քան Գերմանիայից լավ գինին։ Պատասխանը, հավանաբար, ավելի քիչ կապ ունի գինու հետ, քան այն պատկերի, որն իրենք ցանկանում են ունենալ իրենց մասին։
