(Կլոդ Օգյուստ / Լուսանկար՝ Դյուսելդորֆի ցուցահանդես / անիմացիոն պատկեր՝ runwayml)
Գինու աշխարհում մի տարօրինակ ռեֆլեքս կա․ հազիվ որևէ բան ճնշման տակ է հայտնվում, մարդիկ սկսում են մահերգը փորձել։ Դա վերաբերում է խաղողի սորտերին, տարածաշրջաններին՝ իսկ այժմ նաև ցուցահանդեսներին։ Վերջին շրջանում ես կրկին ու կրկին լսում եմ այդ տոնը, երբ հնչում է ProWein անունը։ Չափազանց թանկ։ Չափազանց գերմանական։ Որոշ սրահներում՝ չափազանց դատարկ։ Փարիզի համեմատ՝ չափազանց քիչ փայլ։ Այդ ամենը, հավանաբար, ճիշտ է։ Եվ այնուամենայնիվ, հաջորդ երկուշաբթի ես նստելու եմ ինքնաթիռ, որը Վերոնայից ինձ կտանի Դյուսելդորֆ։
Ոչ թե այն պատճառով, որ կարծում եմ՝ այնտեղ է որոշվելու գինու ապագան։ Այլ որովհետև ProWein-ն այժմ հենց այն վայրն է, որտեղ պետք է ներկայանալ.
Ես փաստաբան եմ, ոչ թե ռոմանտիկ։ Բայց կյանքումս բավականաչափ գինեգործների եմ հանդիպել և ավելի քան բավականաչափ գինի եմ խմել՝ իմանալու համար․ խաղողագործությունը ցանկացած այլ բիզնեսի նման չէ։ Դա հիշողություն ունեցող մասնագիտություն է։ Սերունդներով։ Խաղողի վազերով, որոնք ավելի երկար են ապրում, քան իրենց տերերը։
Եվ հենց այդ պատճառով գինու ցուցահանդեսները նույնպես պարզապես շուկաներ չեն։ Դրանք մասնագիտական համայնքի հավաքներ են, որը պետք է ինքն իրեն հավաստիացնի, որ դեռ գոյություն ունի։
ProWein-ը ժամանակին եվրոպական գինու աշխարհի հաղթանակն էր։ 1990-ականներին, երբ գինու բումը թափ էր հավաքում, բոլոր տարածաշրջաններից գինեգործները հոսում էին Դյուսելդորֆ։ Ամերիկայից ներկրողներ, Տոկիոյից սոմելիեներ, Լոնդոնից լրագրողներ՝ բոլորը այնտեղ էին հանդիպում համտեսի բաժակների ու թքամանների միջև, կարծես դա խաղողի հյութի Դավոսը լիներ։
Այսօր տրամադրությունն այլ է։ Գինին ճնշման տակ է՝ թե՛ բարոյական, թե՛ տնտեսական։ Աշխարհն ավելի զգուշորեն է խմում, ոմանք նույնիսկ այլևս ընդհանրապես չեն խմում։ Միաժամանակ մրցակցությունն ավելի է սրվում, շուկաները՝ բարդանում, լոգիստիկան՝ թանկանում։ Եվ հանկարծ Դյուսելդորֆի նման ցուցահանդեսն այլևս ինքնին հասկանալի բան չի թվում, այլ մի հաստատություն, որը պետք է արդարանա։
Ես հասկանում եմ այս թերահավատությունը։ Բայց այն նաև կարճատես եմ համարում։ Որովհետև գինին մշակութային տեխնիկա է։ Իսկ մշակույթները հազվադեպ են անհետանում այն պատճառով, որ վատն են․ դրանք անհետանում են, երբ իրենց ներկայացուցիչները դադարում են հավատալ դրանց։ Այդ պատճառով ես թռչում եմ Դյուսելդորֆ։ Ոչ թե բոլոր սրահները տեսնելու համար։ Ոչ թե 500 ռիսլինգ լցնելու համար։ Այլ անելու այն, ինչ պետք է անել ճգնաժամի ժամանակ․ ներկայություն ցուցաբերել.
Մեր ոլորտի տարօրինակ պարադոքսն է սա։ Գինեգործները սիրում են խոսել համայնքի, ավանդույթի, ծագման մասին։ Բայց հենց որ որևէ ցուցահանդես սկսում է երերալ, շատերը հանկարծ սկսում են հաշվել ներդրումային բանկիրների պես․ որտե՞ղ ստանամ ներդրման ավելի լավ եկամտաբերություն։ Որտե՞ղ է ավելի մեծ բեմը։ Որտե՞ղ է ավելի գեղեցիկ ռեստորանային թաղամասը։ Տնտեսական առումով դա կարող է ողջամիտ լինել։ Բայց գինին երբեք միայն տնտեսություն չի եղել։ ProWein-ը գուցե այլևս ոլորտի ամենափայլուն վայրը չէ։ Բայց այն դեռևս եվրոպական գինու աշխարհի հանդիպման վայրն է. Վայր, որտեղ գերմանացի, ավստրիացի, ֆրանսիացի, իտալացի և իսպանացի գինեգործները ոչ միայն վաճառում են իրենց արտադրանքը, այլև հանդիպում են միմյանց։
Ես ճանաչում եմ Հարավային Տիրոլից, Վախաուից, Ժյուրայից երիտասարդ գինեգործների, որոնք այնտեղ առաջին անգամ են հանդիպել։ Այնտեղ ես լսել եմ կանադացի ներկրողների, որոնք հանկարծ հայտնաբերել են Բուրգենլանդից մի փոքրիկ գինեգործարան (Gut Oggau)։ Եվ տեսել եմ, թե ինչպես Մոզելից ու Ռոնից երկու տարեց գինեգործներ ֆրանկոնյան Սիլվաների շուրջ էին զրուցում, կարծես խոսքը համաշխարհային փիլիսոփայության հարցի մասին լիներ․ այդպես էլ կար։
Նման բաներ ինտերնետում չեն տեղի ունենում։ Դրանք տեղի են ունենում այնտեղ, որտեղ մարդիկ նայում են միմյանց, բարձրացնում մի բաժակ և ասում․ Փորձիր սա։
Գուցե, ոչ՝ հաստատ հենց դա է պատճառը, որ ես, չնայած բոլոր կասկածներին, թռչում եմ։ Որովհետև մի ոլորտ, որը հենց հիմա քննարկում է իր ապագան, կարիք ունի այնպիսի վայրերի, որտեղ մարդիկ ֆիզիկապես կհանդիպեն. Փարիզը գուցե ավելի գեղեցիկ է։ Սնունդն ավելի լավն է։ Հյուրանոցներն ավելի մատչելի են։ Բայց Դյուսելդորֆը՝ առնվազն մարտին մի քանի օրով, դեռ այն վայրն է, որտեղ կարելի է տեսնել՝ արդյոք եվրոպական գինու աշխարհը դեռ միասնական է։
Եվ եթե անկեղծ լինեմ՝ նման ժամանակներում մարդը միայն հաղթողների մոտ չի գնում։ Նա մարդ է։ Գինի խմող։ Եվ համերաշխ։