(Մանֆրեդ Կլիմեկ)
Մարկգրեֆլերլանդը՝ մեղմ բլուրների երկիր, որը վեր է խոյանում դեպի Սև անտառ և հյուրատների երկիր է, մի տարածաշրջան է, որը գերմանական գինեգործության մեջ երկար ժամանակ հետևողականորեն անտեսվել է՝ այդ թվում և հատկապես (ամոթ ինձ) իմ կողմից։ Գուցե այն պատճառով, որ այստեղ մեծ առասպել չեն փայփայում։ Թերևս նաև այն պատճառով, որ այստեղ հայրենի է մի խաղողի տեսակ, որի անունը մոտավորապես նույն էրոտիկ ազդեցությունն ունի, ինչ խնայբանկի մասնաճյուղը՝ աշխատանքային օրվա ավարտից քիչ առաջ․ Gutedel։ Միայն այդ բառը հնչում է արդեն որպես քայլակ, առողջարանային այգի, տարեցների հյուրանոցում դրված շիշ։
Սակայն հենց այս տեսակի մեջ է թաքնված արդեն իսկ բացահայտված մի արդիականություն, որը հիմա կարող է ապշեցուցիչ դառնալ՝ և պետք է դառնա։
Քանի որ Chasselas-ը, ինչպես ֆրանսախոս աշխարհում կոչվում է Gutedel-ը, և ինչպես այստեղի բազմաթիվ գինեգործներ նույնպես ճիշտ այդպես են նշում պիտակների վրա՝ Gutedel-ի փոխարեն, օժտված է հատկություններով, որոնք հանկարծ կրկին չափազանց հետաքրքիր են թվում․ քիչ ալկոհոլ, մեղմ թթվայնություն, հսկայական դյուրամարսություն և, այնուամենայնիվ, ուժ՝ կումի մեջ։ Ոչ սովորական մկանային զանգված, ոչ էլ բույրերի գերբեռնվածություն։ Այլ մի որթատունկ, որը ավելի շուտ քայլում է, քան երթով առաջ շարժվում։ Հատկապես երիտասարդ սպառողները, որոնք գնալով ավելի են հեռանում ալկոհոլով ծանրաբեռնված, դաժանորեն փայտային կամ հիպերմրգային գինիների հյուծիչ գերբազմազանությունից, այստեղ հանկարծ կարող են հայտնաբերել մի բան, որը վերջին շրջանում հաճախ պակասում էր գինու աշխարհին՝ հանդարտ մեծության ինքնըստինքյանությունը։ Մարկգրեֆլերլանդը սկսում է իսկապես հետաքրքիր դառնալ հենց այնտեղ, որտեղ այլևս չի թաքցնում իր ենթադրյալ թուլությունը։ Քանի որ Chasselas-ը երբեք Riesling չի դառնա։ Երբեք Sauvignon Blanc։ Եվ հենց այդ պատճառով հին որթերից կարող է ծնվել նոր ինքնություն։
Այս համատեքստում հետաքրքիր է հայացք նետել գերմանախոս տարածքի մյուս ծայրը՝ Բուրգենլանդ, Հունգարիայի սահմանին, և նկատել ապշեցուցիչ զուգահեռները։ Այնտեղ նույնպես գինեգործները տարիներ շարունակ աշխատում են տարածաշրջանին բնորոշ տեսակները իրենց գավառական ստվերից դուրս բերելու ուղղությամբ։ Blaufränkisch-ը, օրինակ, երկար ժամանակ համարվում էր թթվայնության խնդիրներ և գյուղացիական կոշտություն ունեցող կոպիտ արևելաեվրոպացի։ Այսօր դրանից ստացվում են Եվրոպայի ամենահետաքրքիր կարմիր գինիներից մի քանիսը։ Եվ նույնիսկ Grüner Veltliner-ը, որը Բուրգենլանդում ավելի հազվադեպ է աճեցվում, թեև այդ տեսակի ծագման վայրն էլ հենց այստեղ է, հանկարծ կրկին այլ նշանակություն է ստանում․ պակաս DAC-բյուրոկրատիա, պակաս «պղպեղիկի» բանահյուսություն, ավելի շատ բովանդակություն։
Այս երկու տարածաշրջաններին միավորում է մի հիմնարար բան․ դրանք գտնվում են գերմանախոս տարածքի ամենածայրամասային կլիմայական (բայց նմանատիպ) և մշակութային սահմաններին և երկար ժամանակ ստիպված են եղել պայքարել այն նախապաշարմունքի դեմ, թե լիովին այդ տարածքի մաս չեն։ Մարկգրեֆլերլանդը՝ իր ջերմ, բուրգունդյան երանգով և Շվեյցարիային ու Էլզասին մոտիկությամբ։ Բուրգենլանդը՝ իր պաննոնյան շոգով և Հունգարիայի հետ դարավոր կապով։
Հենց այդ պատճառով էլ այսօր երկու տարածաշրջաններն էլ զարմանալիորեն արդիական են թվում։
Քանի որ գինեգործության ապագան, հավանաբար, չի որոշվելու այնտեղ, որտեղ ամեն ինչ ստանդարտացված և կատարյալ է թվում։ Այլ այնտեղ, որտեղ յուրահատկություններին թույլ են տվել պահպանվել։ Այժմ դա Մարկգրեֆլերլանդում արդեն հստակ զգացվում է։ Հատկապես գինեգործների երիտասարդ սերնդի շրջանում, որն այլևս Chasselas-ը չի պահպանում որպես ավանդույթի մնացորդ, այլ ընկալում է որպես հնարավորություն։ Այս տեսակը, սակայն, հսկայական ճշգրտություն է պահանջում։ Չափից շատ բերքատվություն, և այն դառնում է անկարևոր։ Չափից շատ գինու արտադրության տեխնիկա, և այն կորցնում է ցանկացած լարվածություն։ Բայց երբ այն հաջողվում է, ծնվում են յուրահատուկ աղիության, խոտաբույրության և զարմանալի էներգիայի համադրությամբ գինիներ։
Դրան զուգահեռ այս տարածքի Pinot Noir-ը նույնպես ուշագրավ զարգացում է ապրում։ Ընդհանրապես, այս օրերին Բուրգունդիան անտեսանելի գծի պես անցնում է Բադենի միջով։ Ոչ թե որպես կրկնօրինակ, այլ որպես նրբության, ազատության և ծագման գաղափար։
Դա երևաց նաև Կայզերշտուլում, որտեղ ես Ֆրանց Քելլերի և Բերնհարդ Հուբերի մոտ գինիներ եմ համտեսել, որոնք իրենց ճշգրտությամբ և ներքին լարվածությամբ շատ ավելի բարձր են այն ամենից, ինչ շատ միջազգային սպառողներ դեռ շարունակում են կապել գերմանական գինու հետ։ Ֆրիդրիխ Քելլերը և Յուլիանի Հուբերը վաղուց պատկանում են գերմանացի էնոլոգների այն փոքր խմբին, որոնք հասկացել են, որ մեծությունը չի ծնվում գերհասունությունից կամ էքստրակցիայից, այլ՝ հավասարակշռությունից, հյուսվածքից և ծագումից։
Հատկապես Pinot Noir-ներն այժմ հասել են այնպիսի մակարդակի, որն ընդամենը քսան տարի առաջ Գերմանիայում գրեթե անհնար էր պատկերացնել։ Այլևս չկան մուրաբայանման ուժային դրսևորումներ, փայտի դիմակահանդես, քաղցրաշունչ միջազգայինություն։ Փոխարենը՝ սառը խորություն, հղկված տանիններ և ուշագրավ ճշգրտություն։
Եվ հենց այստեղ է սկսվում այս ճանապարհորդության բուն պատմությունը։
Քանի որ Մարկգրեֆլերլանդը, իհարկե, սահմանին չի ավարտվում։ Մշակութային և կլիմայական առումով այն շարունակվում է դեպի Էլզաս։ Այնտեղ՝ կրաքարի, Վոգեզների և Հռենոսի հարթավայրի միջև, ներկայումս նույնպես ստեղծվում են Եվրոպայի ամենահետաքրքիր գինիներից մի քանիսը։ Գինիներ, որոնք ավելի քիչ են հիմնվում հեղինակության և աղմուկի, քան ծագման, լարվածության և հեշտ խմելիության վրա։
Առաջիկա շաբաթներին՝ հունիսի կեսերից սկսած, այդ մասին WELT am SONNTAG-ում կհրապարակվի այս տարածաշրջանի արտասովոր գինիների և գինեգործարանների մասին չորս մասից բաղկացած տպագիր շարք՝ այդ թվում Blankenhorn-ը, Brenneisen-ը, Leon Boesch-ը, Rieger-ը, Schlumberger-Bernardt-ը և Ziereisen-ը։ Ճանապարհորդություն եվրոպական այն նեղ գոտու երկայնքով, որը ձգվում է Սև անտառի, Հռենոսի և Վոգեզների միջև, և որտեղ գինին ներկայումս դառնում է անչափ հետաքրքիր։ Եվ երիտասարդ։