(Կլոդ Օգյուստ / Մանֆրեդ Կլիմեկ – խմբագրություն / լուսանկար՝ Դյուսելդորֆի ցուցահանդես)
Ամեն ինչ սկսվում է մի թվից, որը գինու աշխարհում մենետեկելի պես է հնչում, բայց պարտադիր չէ, որ այդպիսին լինի․ 2023-ից մինչև 2026 թվականը Prowein-ը 13 սրահից կրճատվել է մինչև 7-ը։ Եվ նույնիսկ այս յոթ սրահներն այլևս նախկինի պես չեն թվում․ դրանցից երկուսն այժմ զբաղեցնում են սպիրտային խմիչքները։ Աշխարհի ամենամեծ գինու ցուցահանդեսը, ինչպես դեռ մի քանի տարի առաջ էին անվանում այն, այսօր տեսանելիորեն փոքրացել է։ Այս տարի այցելուների հոսքն էլ սահմանափակ էր։ Ո՛չ խցանում, ո՛չ հրում ու իրարանցում, այլևս ոչ մի զգացում, թե հսկայական տոնավաճառի մասնակից ես։
Եվ այնուամենայնիվ։ Գուցե հենց այստեղ է սկսվում նոր պատմությունը։
Նա, ով անցնում էր սրահներով, արագ զգում էր․ զանգվածի բացակայությունը դատարկություն չէ, այլ տարածք։ Տարածք զրույցների համար։ Հայացքների համար, որոնք ստիպված չեն անմիջապես հեռանալ։ Այն բանի համար, ինչ գինին իրականում միշտ եղել է՝ փոխանակում։
Տարիներ շարունակ առաջին անգամ անգամ խոշոր գինեգործների և միությունների տաղավարների մոտ այլևս մարդկանց բազմություններ չկային։ Ես զրույցի մեջ էի մտնում՝ առանց հերթ կանգնելու անհրաժեշտության, առանց սպասելու։ Կարող էի հարցեր տալ և պատասխաններ ստանալ ոչ թե խմբի անդամի, այլ անհատապես՝ սովորական շրջանակից դուրս։ Խոսքը միայն խաղողի բերքի տարիների ու միավորների մասին չէր, այլ որոշումների, կասկածների, ուղղությունների։ Գինու մասին։ Գինու, գինու, գինու մասին։ Առանց ոլորտի հաստատ տհաճ վիճակից բողոքելու։
Հանկարծ ինձ հետ տեղի ունեցավ մի բան, որը այս ցուցահանդեսում վաղուց չէի զգացել․ ժամանակ ունենալ։ Ժամանակ՝ կանգ առնելու համար։ Ժամանակ՝ լսելու համար։ Ժամանակ՝ լրացուցիչ հարցեր տալու համար։ Ժամանակ՝ կապեր հաստատելու, որոնք ավելին էին, քան արագ ձեռքսեղմումը։
Էլեկտրոնային փոստի հասցեներ փոխանակվեցին՝ ոչ թե որպես ձևականություն, այլ որպես հրավեր։ Եվ զարմանալի դիտարկումը․ պատասխաններ գալիս էին։ Հաճախ՝ 24 ժամվա ընթացքում։ Գինեգործներ, որոնք կրկին ժամանակ են հատկացնում։ Առևտրականներին, ռեստորանավարներին, և ավելի ու ավելի նաև հետաքրքրված վերջնական սպառողներին, որոնք զգում ու գնահատում են այս նոր բացությունը։
Դա ուրիշ Prowein էր։ Ավելի հանգիստ։ Ավելի կենտրոնացած։
Մենք ավելի շատ էինք միմյանց մեջ։ Եվ հենց դա նոր դռներ բացեց։ Զրույցներ մարդկանց հետ, որոնց նախորդ տարիներին երբեք չէիր հանդիպի, որովհետև հոսքը պարզապես իր հետ կտաներ նրանց։ Այս տարի մարդիկ կանգ էին առնում։ Հանդիպում էին։ Ավելի երկար էին խոսում։
Եվ այո՛, սա նույնպես ճշմարտության մի մասն է․ տխրահռչակ «Ալմ-տրանսպորտը»՝ ոլորտի այդ երեկոյան, հաճախ երերացող տեսարանը, կարծես զգալիորեն մեղմացել էր։ Ավելի քիչ աղմուկ, ավելի քիչ կեցվածք, ավելի քիչ ինքնաբեմադրություն։ Փոխարենը՝ ավելի շատ բովանդակություն։ Prowein-ը գուցե կորցնում է իր չափը։ Բայց ձեռք է բերում մտերմություն։
Դա է նրա ապագան․ այլևս ոչ թե մեծ ժեստի ցուցահանդես, այլ նրանց համար, ովքեր իսկապես լուրջ են վերաբերվում գինուն։ Գինեգործների համար, ովքեր ուզում են պատմել։ Առևտրականների համար, ովքեր լսում են։ Ռեստորանավարների համար, ովքեր փնտրում են։ Եվ գինի խմողների համար, ովքեր ուզում են հասկանալ, թե ինչ ունեն իրենց բաժակում։ Դառը հաբ․ բազմաթիվ փոքր գինեգործներ, որոնք այլևս չէին կարող իրենց թույլ տալ Prowein-ի ծախսերը, չեկան։ Եվ բազմաթիվ օտարերկրյա գինեգործներ նույնպես, որոնց համար վերջին տարիներին Prowein-ը, հավանաբար, չափազանց քիչ բան էր տալիս։ Գերբնակեցված սրահների և արագ գործարքների ժամանակները գուցե ավարտված են։ Դրանց փոխարեն գալիս է մեկ այլ բան՝ մտերմության մի ձև, որը այս ոլորտում երկար ժամանակ պակասում էր։
Եթե սա մեծության կորստի գինն է, ապա դա լավ գին է։
Այս իմաստով՝ շարունակե՛ք նույն կերպ։