(Մանֆրեդ Կլիմեկ / խմբագրություն / անիմացիոն պատկեր՝ runwayml)
Դժվար է գտնել մասնագիտական որևէ խումբ, որն այնքան անմիջականորեն է զգում կլիմայի փոփոխությունը որքան գինեգործները։ Նրանք բուսականությունը տեսնում են ոչ թե վիճակագրության, այլ խաղողի այգում։ Բողբոջումն այժմ ավելի վաղ է տեղի ունենում, քան ընդամենը մի քանի տասնամյակ առաջ։ Բերքահավաքը գնալով ավելի հաճախ սկսվում է արդեն օգոստոսին։ Շոգի ալիքները փոխում են թթվայնության ցուցանիշները, ջրային հաշվեկշիռն ու բույրային պատկերը։ Կարկտահարությունը, տեղատարափ անձրևներն ու երաշտի ժամանակաշրջաններն ավելի հաճախակի են դառնում։ Գինի արտադրողը տարիներ շարունակ աշխատում է բացօթյա լաբորատորիայում, որի պայմանները տեսանելիորեն փոխվում են։ Եվ արագ։
Առավել զարմանալի է մի դիտարկում, որին վերջին ամիսներին, հատկապես վերջին հինգ շոգ օրերի ընթացքում, ավելի ու ավելի հաճախ եմ հանդիպել։ Կան գինեգործներ, որոնք ժխտում են կլիմայի փոփոխությունը։ Իհարկե, նրանք շատ չեն։ Սոցիալական ցանցերի ֆորումներում նույնիսկ երկու տասնյակից էլ քիչ են։ Բայց, այնուամենայնիվ, այնքան շատ են, այդ թվում՝ Գերմանիայում, որ մենք պետք է նկատենք նրանց։ Քանի որ նրանք գործում են։
Իհարկե, նրանք դրա իրավունքն ունեն։ Մեր երկրներում, որքան էլ տարօրինակ է, պետք է դա շեշտել, գործում է կարծիքի ազատությունը։ Եվ դրա մաս է կազմում նաև այն, որ մեծամասնությունը ստիպված է (և պետք է) հանդուրժի փոքրամասնության բացարձակ ցնդաբանությունը, որը իրեն մեծամասնություն է համարում (ինչը, ի դեպ, անում են բոլոր դավադրապաշտները), թեև այդպիսին չէ։ Հենց մեծամասնության անունից խոսելու այս հավակնությունն է հատկապես նյարդայնացնում։ Եվ զայրացնում։ Միևնույն է։
Այս գինեգործների մեծ մասը դա բացատրում է որպես կլիմայի բնական տատանում։ Մյուսները ներկայիս տաքացումը համարում են լրատվամիջոցների սովորական չափազանցություն։ Մյուսներն էլ, ցավոք, բնական գինու ոլորտից, վաղուց արդեն հայտնվել են մի միջավայրում, որտեղ այնպիսի հասկացություններ, ինչպիսիք են գեոինժեներիան, եղանակի մանիպուլյացիան կամ կլիմային գաղտնի միջամտությունները, օգտագործվում են որպես միանգամայն ինքնըստինքյան բաներ։
Սկզբում սա թվում է Աբսուրդիստանից եկած ինչ-որ սուր անհեթեթություն։ Ավելի ուշադիր զննելու դեպքում, սակայն, դա նախևառաջ մարդկային է։ Կլիմայի փոփոխությունը վերացական քաղաքական բանավեճ չէ։ Գինեգործների համար այն նախևառաջ նշանակում է տնտեսական անորոշություն։ Տասնամյակներ շարունակ աշխատած փորձը կորցնում է իր հուսալիությունը։ Խաղողի սորտերը մոտենում են իրենց սահմաններին։ Ջուրը դառնում է խնդիր։ Ապահովագրությունն ավելի է թանկանում։ Բերքատվության տատանումներն ուժեղանում են։ Նա, ով իր ամբողջ մասնագիտական կյանքը կառուցել է փորձի վրա, հանկարծ պարզում է, որ միայն փորձն այլևս բավարար չէ։
Հենց այդ պատճառով ոմանք այլ բացատրություններ են փնտրում։ Ոչ թե չարությունից։ Անգամ պարտադիր չէ, որ դա գաղափարախոսությունից բխի։ Այլ որովհետև դավադրության մասին պատմությունները առաջարկում են մի բան, որը իրականությունը հաճախ չի տալիս՝ հստակություն։ Հանկարծ հայտնվում են պատասխանատուներ։ Հանկարծ գոյություն ունի ծրագիր։ Հանկարծ բարդ զարգացումը վերածվում է պարզ պատմության։
Խնդիրը սկսվում է այնտեղ, որտեղ այդ պատմությունը բախվում է սեփական աշխատանքին։ Քանի որ նույն այդ գինեգործները, որոնք երբեմն սոցիալական ցանցերում նսեմացնում են կլիմայի փոփոխությունը, ես ստուգել եմ, միաժամանակ ներդրումներ են կատարում ոռոգման մեջ, տնկում են շոգադիմացկուն արմատակալներ, փոխում են սաղարթի կառավարման աշխատանքը կամ փորձարկում խաղողի նոր սորտեր։ Այսինքն՝ նրանք վաղուց արձագանքում են հենց այն փոփոխություններին, որոնց գոյությունը հրապարակայնորեն կասկածի տակ են դնում։
Այս դիտարկումն ավելի ուշագրավ է դառնում քաղաքական ոլորտում։ Մենք գտնում ենք պահպանողական կամ աջ հայացքներ ունեցող գինեգործների, որոնք շատ լավ են ճանաչում խնդիրը, խնդիրները, և հետևաբար այն շատ աջակողմյան կուսակցության կլիմայական գաղափարախոսությունը, որին նրանք սիրով կքվեարկեին, ընկալում են որպես իրենց ձայնի խոչընդոտ, և այդպիսիք քիչ չեն։ Նրանց ամենօրյա աշխատանքը հաճախ հակասում է քաղաքական այն պատմություններին, որոնց իրենք իրենց կապված են զգում։ Խոսքը ոչ ձախի, ոչ աջի մասին է։ Ոչ կանաչի, ոչ պահպանողականի։ Խոսքը սեփական իրականությունն ընդունելու ունակության մասին է։ Եվ գործելու։ Կլիմայի փոփոխության հետևանքների դեմ ուղղված այս գործողություններից ոչինչ քաղաքական չէ։
Խաղողագործությունը միշտ հաջողություն է ունեցել այն ժամանակ, երբ ընդունել է փոփոխությունները։ Ֆիլոքսերան, սնկային հիվանդությունները, նոր նկուղային տեխնոլոգիաները, խաղողի այլ սորտերը կամ օրգանական գինեգործությունը սկզբում գրեթե միշտ թերահավատությամբ էին ընդունվում։ Ի վերջո, հաղթեց ոչ թե գաղափարախոսությունը, այլ պրակտիկան։ Կլիմայի փոփոխության դեպքում էլ, հավանաբար, նույնը տեղի կունենա։ Մենք կարող ենք վիճել պատճառների, արագության կամ համապատասխան միջոցների շուրջ։ Խաղողի այգին ինքը դրանով չի հետաքրքրվում։ Այն արձագանքում է բացառապես ջրին, արևին և գինեգործների աշխատանքին։