(Claude Auguste / Manfred Klimek – խմբագրություն / անիմացիոն պատկեր՝ Runwayml)
Մենք կարող ենք մեղադրել այն երիտասարդներին, որոնց ժամանակին ինքներս էինք։ Օրինակ՝ այն բանում, որ նրանք ավելի քիչ գինի են խմում։ Որ նախընտրում են Aperol-ը, Hard Seltzer-ը կամ ընդհանրապես առանց ալկոհոլի մնալ՝ կամ գինուց գերադասում են կանեփն ու MDMA-ն։ Որ հրապարակում են պիտակներ, բայց չեն քննարկում խաղողի բերքի տարիները։
Բայց կարող ենք նաև անկեղծ լինել․ գինու ոլորտը տասնամյակներ շարունակ հեշտ չի դարձրել նրանց կյանքը։ Իսկ մենք այսօր ինչպե՞ս կարձագանքեինք։ Արդյո՞ք խելամիտ է միայն մաքուր ուսմունք քարոզելը՝ ամեն ինչ համտեսելն ու սեփական ոճը գտնելը։ Իմ սերունդը դրա համար դեռ ժամանակ և գումար ուներ։ Իսկ Z սերո՞ւնդը։ «Չի լինում»,— ասում են նրանք։ Եվ հավանաբար իսկապես «չի լինում»։ Փաստերն ընդունելն օգնում է։
Քանի որ բարոկկո տառատեսակի, տեղանքների հիերարխիայի, որակական աստիճանների և քարոզչական լրջության միջև հետաքրքրասիրության համար քիչ տեղ է մնացել։ Նա, ով քսան տարեկանում կանգնած է գերմանական գինու դարակի առջև, կրթվելու ծարավի կարիք չունի․ նրան պետք է մուտքի կետ։ Եվ հենց այստեղ է հայտնվում Bruno-ն Kartäuserhof-ից։
Ես թերահավատ էի։ «Կրկին մի նախագիծ»,— մտածեցի ես։ Կրկին մի «երիտասարդ» պիտակ, որը ջանում է ամեն գնով անկաշկանդ երևալ։ Բայց Bruno-ն այլ է։ Գուցե այն պատճառով, որ դրա հետևում ստարտափ չէ, այլ գրեթե հազար տարվա պատմություն ունեցող գինեգործարան։ Kartäuserhof-ը Տրիերն է, Ռիսլինգն է, պատմությունն է։ Եվ հենց այդ պատճառով Bruno-ն ոչ թե ճիգով ստեղծված, այլ զարմանալիորեն անկաշկանդ է թվում։
Ոչ մի քծնանք։ Ոչ մի շաքարային ռումբ։ Ոչ մի ամոթալի գովազդային կարգախոս։ Փոխարենը՝ չորս գինի՝ 11,90 եվրոյով, հստակ պատրաստված, հստակ անվանված, հստակ մտածված։ Իսկ դա Գերմանիայում գրեթե հեղափոխական է։
Pinot Blanc – դիվանագիտական մուտք
Կարելի էր հեշտ ճանապարհն ընտրել և կենտրոնանալ միայն Ռիսլինգի վրա։ Փոխարենը այստեղ կա նաև Pinot Blanc։
Խելացի քայլ։ Սպիտակ բուրգունդականը միջազգային մակարդակով հասկանալի է, ավելի քիչ բացատրություն է պահանջում և ավելի քիչ է կապված «թթվայնության վախի» հետ։ Բաժակում այն ցուցադրում է թարմություն, փոքր, նուրբ յուղալիություն, կառուցվածք՝ առանց ծանրության։ Ոչ թե աննշան տեռասային գինի, այլ մաքուր, ճշգրիտ և հեշտ ընկալելի աշխատանք։
Բոլորի համար, ովքեր դեռ փորձում են մոտենալ Մոզելի Ռիսլինգին, սա նրբագեղ դուռ է բացում (և իրականում՝ դրանից ավելին)։ Իսկ ավանդապաշտների համար՝ փոքրիկ անակնկալ․ Kartäuserhof-ը կարող է նաև այլ կերպ։ Դրա վտանգն այն է, որ սպիտակ բուրգունդականը երիտասարդ հաճախորդների շրջանում մշտապես ավելի լավ ընդունվի, քան այնուամենայնիվ ավելի բարդ Ռիսլինգը։
Riesling Dry – լուրջ, բայց ոչ խիստ
Չոր Ռիսլինգն, այնուամենայնիվ, հիմնական գինին է։ Եվ այստեղ անմիջապես զգում ես, թե որտեղից է գալիս Bruno-ն։
Այս Ռուվերյան զովությունը, այս հստակ, գրեթե ամայի հանքայնությունը, որի մեջ ոչ մի քաղցր բան չկա։ Ձիգ, աշխույժ, խթանող թթվայնությամբ։ Ոչ մի մկանային ցուցադրություն, ոչ մի ալկոհոլային հայտարարություն։ Այլ գինի, որն առաջ է մղում։
Եթե ցանկանում ենք վստահել երիտասարդ սպառողներին, որոնք հետաքրքրված են նաև Ռիսլինգի ավանգարդով, ապա հենց այսպիսի բան պետք է առաջարկել։ Ոչ թե չափազանց փափկեցված փոխզիջում, այլ բնավորություն՝ պարզապես առանց պաթոսի։
Riesling Kabinett – վերջապես կրկին թեթև և հեշտ
Գուցե հեգնական է, որ հենց Kabinett-ն այսօր ավելի ժամանակակից է թվում, քան բարձրակարգ չոր գինիներից շատերը։
Չափավոր ալկոհոլ, նուրբ մրգային քաղցրություն, թրթռացող թթվայնություն, և հանկարծ այս ամենը կատարյալ համապատասխանում է մի ժամանակաշրջանի, որը խոսում է հավասարակշռության մասին։ Այս Bruno Kabinett-ը նոստալգիկ արտադրանք չէ։ Այն զարմանալիորեն ժամանակակից է թվում։ Խմվող, ճշգրիտ, այն պարային խաղով, որը ժամանակին Մոզելը աշխարհահռչակ դարձրեց։
Անխուսափելիորեն հարց ես տալիս․ ինչո՞ւ այդ ընթացքում ամեն ինչ այսքան բարդացրինք։
Վարդագույն գինին չխմեցինք։ Ոչ թե նախապաշարմունքների պատճառով, այլ որովհետև մի փոքր չափազանց հիմար գտնվեցինք՝ այն էլ պատվիրելու համար։
Bruno-ին բնորոշը նրա իբր երիտասարդ լինելը չէ․ բնորոշը այդ երիտասարդությունը ինքնավստահորեն ներկայացնելն է։ Այստեղ ոչ ոք չի փորձում Z սերնդին «գրավել»։ Ոչ ոք նրանց չի բացատրում Մոզելը։ Ոչ ոք պատմությունը չի վաճառում որպես բարոյական պարտավորություն։ Փոխարենը այստեղ չորս գինի է, որոնք կարելի է խմել՝ առանց սեմինարի մասնակցելու։ Հենց դրանում է Kartäuserhof-ի իրական ձեռքբերումը։
Չեմ կարծում, որ միայն Bruno-ն մի ամբողջ սերնդի կստիպի գինի խմել։ Բայց կարծում եմ, որ այն ցույց է տալիս, թե ինչպես կարելի է դա անել․ լավ պատրաստված գինիներ՝ գինու մեծ պատմության մի շնչով, և այնպիսի գնով, որը չի վախեցնում։
Գրեթե հազար տարվա պատմություն ունեցող տան համար սա զարմանալիորեն անպաճույճ է։
Բայց արդյո՞ք դա աշխատում է։ Հուսով ենք՝ այո՛։