Հետադարձ հայացքով գինու անունը գրեթե մարգարեական էր։ 2011 թվականին Անդրեա Վիրշինգը և նրա կրտսեր խորթ քույրը՝ Լենան, միասին գինի պատրաստեցին և այն անվանեցին «Sister.Act»։ Հին վազերից ստացված Սիլվաներ և Ռիսլինգ՝ ինքնաբուխ խմորմամբ, մեծ փայտե տակառներում հնեցված։ Ավանդական ֆրանկոնյան Hans Wirsching գինեգործարանի համար դա այն ժամանակ սեփական կարգուկանոնից փոքրիկ շեղում էր։ Անդրեան Սաարում ինքնաբուխ խմորման փորձ էր ձեռք բերել, Լենան սովորել էր Գայզենհայմում և, ի թիվս այլոց, փորձ էր կուտակել Հարավային Տիրոլում՝ կենսադինամիկ եղանակով աշխատող Alois Lageder-ում։ Երկու քույրեր Իֆոֆենում՝ իրենց սեփական ճանապարհով։ 15 տարի անց անունը երկրորդ նշանակությունն է ստանում։ Լենա ֆոն Գեմմինգենը ստանձնում է ընտանեկան գինեգործարանի կառավարումը։ Անդրեան հեռանում է։
Եվ ոչ թե թոշակի անցնելու համար։ 62 տարեկանում դա, իհարկե, հնարավոր տարբերակ կլիներ։ Անդրեա Վիրշինգն անում է շատ ավելի հետաքրքիր մի բան․ նա նորից է սկսում։
Հոկտեմբերի 1-ից նա ստանձնում է Ռուվերում գտնվող Karthäuserhof-ի կառավարումը։ Ոչ որպես սեփականատեր, ինչպես կարող էր թյուրիմացաբար ընկալվել որոշ հաղորդագրություններից։ Գինեգործարանը շարունակում է պատկանել Ալբերտ Բեհլերին, որի ընտանիքը այն տիրում է 1811 թվականից։ Սակայն այնտեղ գինի պատրաստում են զգալիորեն ավելի վաղուց։ Կարտուզյան վանականները կալվածքը հիմնել են 1335 թվականին։ Գրեթե 700 տարի անց այնտեղ այժմ ղեկավարությունն ստանձնում է մի ֆրանկոնուհի։
Այդ տարածաշրջանը նրան բոլորովին օտար չէ։ Անդրեա Վիրշինգը դեռ 1993 թվականից աշխատել էր Սաարում գտնվող Schloss Saarstein-ում՝ այն ժամանակ իր այնժամյա ամուսնու՝ Քրիստիան Էբերտի կողքին։ Բաժանումից հետո նա վերադարձավ Ֆրանկոնիա և, ի վերջո, ստանձնեց Hans Wirsching ընտանեկան գինեգործարանի կառավարումը։ 2016 թվականից նա պաշտոնապես ղեկավարում էր այն։ Wirsching-ը Ֆրանկոնիայի խոշոր գինեգործական տներից մեկն է՝ Սիլվաներով և Ռիսլինգով, Julius-Echter-Berg-ով, ընտանեկան պատմությամբ, որը հասնում է մինչև 1630 թվականը։ Ընկերություն, որտեղ ազգանունն արդեն իսկ ապրանքանիշ է։
Այժմ Անդրեա Վիրշինգը կամովին հրաժարվում է այդ իշխանական դիրքից։ Եվ դրանով, պարադոքսալ կերպով, դառնում է ավելի նշանակալի։ Եթե գինեգործության ոլորտում նշանակությունը չափենք ոչ միայն հեկտարներով, շշերով և միավորներով, այլ նաև նրանով, թե ով կարող է միմյանց կապել գինու տարբեր աշխարհները, ապա այս փոփոխությամբ Անդրեա Վիրշինգը ներկայումս Գերմանիայի գինեգործության ամենանշանակալի գինեգործուհին է։ Նա ներսից գիտի ֆրանկոնյան խոշոր ընտանեկան գինեգործարանը, աշխատել է Սաարում և Մոզելում, հարազատ է իրեն զգում VDP-ում, ճանաչում է առևտուրը, քաղաքականությունն ու միությունները, և այժմ տեղափոխվում է Ռուվեր՝ Գերմանիայի պատմական Ռիսլինգ արտադրող գինեգործարաններից մեկը։ Նրա համար նորություն է, որքան էլ զարմանալի լինի, կենսադինամիկան։ Իֆոֆենում, ասում է նա, ձեռնարկության չափերի պատճառով դա պարզապես իրագործելի չէր․ այնտեղ, բնականաբար, կայուն զարգացման սկզբունքներով աշխատում են։ Իր 24 հեկտարով Karthäuserhof-ում նա այլ հնարավորություններ է տեսնում։
Իսկ այնտեղ նրան սպասում է Մատիյո Կաուֆմանը։ Եվ դա վերջնականապես հետաքրքիր է դարձնում իրավիճակը։
Ծնունդով Էլզասից այս գինեգործը այն էնոլոգներից է, որոնց կենսագրությունը փոքր-ինչ կարդացվում է այնպես, կարծես ինչ-որ մեկը գինու «Մոնոպոլի» խաղում գնել է միայն ամենաթանկ փողոցները։ Կաուֆմանը Էլզասում սկսեց փրփրուն գինիներից, 2000 թվականին միացավ Champagne Bollinger-ին՝ Այում, և մնաց մինչև 2013 թվականը։ Որպես Chef de Cave՝ նա տարիներ շարունակ ձևավորեց այն ոճը, որը Bollinger-ին դարձրեց անկրկնելի։ Այնուհետև նա տեղափոխվեց Deidesheim-ում գտնվող Reichsrat von Buhl, որտեղ 2013-ից 2019 թվականներին աշխատեց որպես գինու մառանի վարպետ և տեխնիկական տնօրեն, և հատկապես գերմանական Ռիսլինգի սեկտին ցույց տվեց, որ այն մեծ Շամպայնի կողքին թաքնվելու պատճառ չունի։ 2019 թվականին թե՛ Falstaff-ը, թե՛ Gault & Millau-ն նրան ճանաչեցին տարվա գինեգործ։
Նրա մեծ թեման փայտն էր և շարունակում է այդպիսին լինել։ Սակայն ոչ այնպիսի փայտի կիրառումը, որը գինին հետո կստիպի ատաղձագործական արհեստանոցի համ ունենալ։ Այսօր Bollinger-ն ունի շուրջ 4 000 հին տակառ և դրանով իսկ՝ Շամպայնի ամենամեծ տակառային պարկերից մեկը։ Նոր բարիկները այնտեղ բացահայտորեն անցանկալի են։ Օգտագործված տակառները թթվածնին թույլ են տալիս չնչին քանակներով հասնել գինուն՝ առանց նրան ընդգծված փայտային համ հաղորդելու։ Bollinger-ում խոշոր բերքահավաքի շամպայնները խմորվում են փայտի մեջ․ Special Cuvée-ի մի մասը և պահուստային գինիները նույնպես անցնում են տակառների, մագնումների, խմորասնկերի և ժամանակի այս հին ու բարդ աշխարհի միջով։ Bollinger-ում աշխատելու տարիներին Կաուֆմանը համտեսել է հազարավոր առանձին տակառային խմբաքանակներ՝ դրանցից կազմելով բերքահավաքի, պահուստային և Non-Vintage գինիները։
Նա պատկանում էր մառանի վարպետների այն սերնդին, որը կրկին հիշեցրեց շամպայնի աշխարհին, որ փայտը ինքնաբերաբար չի նշանակում տոստացված համ։ Ճիշտ կիրառվելու դեպքում այն վերահսկվող օքսիդացման, կառուցվածքի և հնեցման ներուժի գործիք է։ Կաուֆմանը դա ավելի պարզ էր ձևակերպում․ փայտը թույլ է տալիս քաղցուին շնչել։ Նրա ղեկավարության ներքո Bollinger-ում բերքահավաքի կյուվեները ամբողջությամբ խմորվում էին փայտի մեջ։ Ով ցանկանում է հասկանալ, թե ինչու են այսօր այդքան շատ հավակնոտ շամպայնի տներ կրկին աշխատում տակառներով, պետք է ուսումնասիրի այդ ժամանակաշրջանը։
Այնուհետև Կաուֆմանը այս մտածելակերպը բերեց Գերմանիա։ Ես նրան այցելել էի 2014 թվականին Reichsrat von Buhl-ում, երբ այնտեղ առաջ էր քաշվել բավական ինքնավստահ ծրագիր՝ պատրաստել Գերմանիայի լավագույն Ռիսլինգ սեկտը։ Այն ժամանակ դա շատ նման էր մարքեթինգի։ Մի քանի տարի անց արդեն շատ ավելի քիչ էր նման դրան։ Կաուֆմանը Ռիսլինգ սեկտին չէր վերաբերվում որպես գինեգործարանի կողմնակի արտադրանքի, այլ նույն լրջությամբ, որին սովորել էր Այում։
Այժմ նա Karthäuserhof-ի էնոլոգիական տնօրենն է։ Իսկ նոր նշանակման հետաքրքիր կողմն այն է, որ Անդրեա Վիրշինգը չի եկել նրան բացատրելու, թե ինչպես պետք է գինի պատրաստել։ Դերերը հստակ բաշխված են։ Կաուֆմանը պատասխանատու է գինու փիլիսոփայության և ոճաբանության համար, Դոմինիկ Ֆյոլկը՝ խաղողագործության, արտադրության և օպերատիվ գործունեության, իսկ Վիրշինգը ստանձնում է ընդհանուր ղեկավարումը։ Այսպիսով, բավական արտահայտված անհատականություններ ունեցող երեք մարդ պետք է անեն մի բան, որը գերմանական բարձրակարգ գինեգործության մեջ ամենևին ինքնըստինքյան չէ՝ համագործակցեն։
Դրան ավելանում է մի գինեգործարան, որը կարծես հենց հիմա է արթնանում երկար քնից (ցավոք, դեռ ոչ սոցիալական մեդիայի հարցում)։ Karthäuserhofberg-ը Գերմանիայի պատմական խոշոր Ռիսլինգի խաղողի այգիների շարքին է պատկանում։ Սեփականատեր Ալբերտ Բեհլերը ներդրումներ է կատարում տան զգույշ վերանորոգման և նոր գինետան կառուցման մեջ։ Կաուֆմանի հետ նա արդեն նույնիսկ ստեղծել է Karthäuserhof Brut-ը։ Գինեգործարանը չի ցանկանում թանգարան լինել։ Այն ցանկանում է կրկին ավելի մոտենալ ներկային, որը հեշտ չէ։
Եվ հենց այդ պատճառով է Անդրեա Վիրշինգի որոշումն այդքան ոգևորիչ։ Գինեգործության ոլորտում կարիերաները սովորաբար պատմում են որթատունկերի նման․ մարդուն ինչ-որ տեղ տնկում են, և նա մնում է այնտեղ։ Հատկապես գերմանական ընտանեկան գինեգործարաններում ծագումը արագորեն դառնում է ճակատագիր։ Հաջորդ սերունդը ստանձնում է գործը, նախորդը ինչ-որ պահի հեռանում է, իսկ ընտանեկան լուսանկարները վերադասավորվում են։
Անդրեա Վիրշինգը վարվում է այլ կերպ։ Նա գործը հանձնում է Լենային և առաջ է շարժվում։
Դրանով ավարտին է հասնում նաև Sister.Act-ի փոքրիկ պատմությունը։ 2011 թվականին երկու քույրերը ցանկանում էին միասին փորձել, թե ինչ է հնարավոր Wirsching-ի սովորական աշխարհից դուրս։ 2026 թվականին նրանք դա անում են ավելի մեծ մասշտաբով։ Լենան ստանձնում է Իֆոֆենը։ Անդրեան Ռուվերում ստանձնում է գրեթե յոթ դարերի պատմություն ունեցող գինեգործարանի պատասխանատվությունը։ Եվ այնտեղ հանդիպում է մի էլզասցուի, որը ձևավորել է Bollinger-ը, փոխել գերմանական Ռիսլինգ սեկտը և, ակնհայտորեն, դեռևս թոշակի անցնելու ցանկություն չունի։
Սա սերունդների փոփոխություն չէ։ Սա Sister Act Fact-ն է։
Անդրեա Վիրշինգի, Իֆոֆենից նրա հեռանալու և Karthäuserhof-ում նրա նոր սկզբի մասին շուտով կհրապարակվի նաև հարցազրույց-սյունակ WELT am SONNTAG-ում։