(Կլոդ Օգյուստ)
Լավ եմ հիշում․ կար մի ժամանակ, երբ գինին գրեթե անխուսափելիորեն սոցիալական իրադարձություն էր։ Ես այն չէի խմում միայնակ, այլ խմբով՝ սեղանի շուրջ, գինետանը, զրույցի ընթացքում։ Գինին կապող օղակ էր, խմբային սոսինձ, զանազան տարօրինակ իրադարձությունների առիթ, երբեմն էլ՝ առօրյայից փախչելու պատրվակ։ Նա, ով միայնակ էր խմում, կասկածելի էր համարվում կամ առնվազն՝ մեկը, ով ինչ-որ բան էր փորձում փոխհատուցել։ Այս մշակութային համոզմունքը սկսում է կամաց-կամաց քայքայվել։
Քանի որ ժամանակակից գինի խմողը (այսինքն՝ ես) ավելի ու ավելի հաճախ է մենակ նստում։ Ոչ թե ընկերակցության պակասից, այլ որոշման նոր ձևից ելնելով։ Երոները կարճացել են, տպավորությունները՝ խտացել, օրերը՝ մասնատվել։ Եթե այսօր երեկոյան մի բաժակ եմ խմում, հաճախ դա անում եմ ոչ թե երեկոն երկարացնելու, այլ օրը և վաղը կարգավորելու համար։ Գինին այլևս ինձ համար սոցիալական ուժեղացուցիչ չէ, այլ կենտրոնացման գործիք։ Սա՞ է գալիք ծերությունը։ Այսինքն՝ դեռ ավելի խոր ծերությունը, քանի որ հիմա էլ ինձ արդեն ծեր եմ զգում։
Բաժակը դրված է, սենյակում լռություն է, հեռախոսը շատ հեռու է գտնվում, MacBook-ի կողքին։ Ոչ մի զրույց, ոչ մի ծիծաղ, ոչ մի դիմացի մարդ, որին պետք է սպասարկել կամ համոզել։ Փոխարենը՝ երկխոսության մեկ այլ տեսակ․ կարճ՝ գինու հետ, ավելի երկար՝ սեփական ուշադրության, դանդաղ իջնող օրվա և շուտով սկսվող առավոտի հետ։ Սա փախուստ չէ։ Սա կարգապահության ձև է։
Այս մենակությունը տխուր չէ։ Այն ճշգրիտ է։ Այն թույլ է տալիս ընկալել այն, ինչը կոլեկտիվում գրեթե անհնար է։ Մարդն ավելի ուշադիր է լսում ինքն իրեն։ Գինու մեջ ավելի քիչ է համտեսում ակնհայտը, ավելի շատ՝ այն, ինչը ուշացումով է ի հայտ գալիս․ դառնանյութեր, երկարություն, ջերմաստիճան, հետհամ։ Գինին չի մեկնաբանվում, այլ դիտարկվում է։ Այն պետք է դուր գա ոչ ոքի, բացի այն մարդուց, ով խմում է։ Ինձ։
Բնականաբար, սա ընկերակցության դեմ ուղղված կոչ չէ։ Մեծ գինիները բացահայտվում են զրույցի, վեճի և համատեղ զարմանքի մեջ։ Բայց ինչ-որ բան տեղաշարժվել է։ Աշխարհն ավելի աղմկոտ, արագ և մշտապես հաղորդակցվող է դարձել։ Գինին դրան արձագանքում է ոչ թե ավելի մեծ աղմուկով, այլ հեռացմամբ։ Այն դառնում է լուռ ներկայության միջոց։
Գուցե դա նաև բացատրում է, թե ինչու են այսօր շատ մարդիկ այլ կերպ խմում, քան նախկինում։ Ավելի քիչ, ավելի նպատակային, ավելի գիտակցված։ Կենտրոնում ոչ թե հարբածությունն է, այլ պահը։ Ոչ թե ուրիշների հաստատումը, այլ սեփական արձագանքը։ Գինին այլևս պետք չէ մտերմություն ստեղծելու համար՝ մտերմությունն առանց այդ էլ ամենուր նմանակվում է, այլ հեռավորություն ապահովելու համար։ Հեռավորություն, որը կրկին թույլ է տալիս մտածել։
Գինի խմողի այս նոր մենակությունը կորուստ չէ, այլ դերի փոփոխություն. Գինին այլևս ինքնաբերաբար ընկերակցություն չէ, այլ բազմաթիվ տարբերակներից մեկը։ Կարելի է այն կիսել կամ միայնակ առերեսվել նրան։ Երկուսն էլ ընդունելի են։ Բայց միայնակ խմելը դադարել է սոցիալական արատ լինելուց։ Այն դարձել է վերաբերմունք։
Գուցե սա նույնիսկ խմելու հասունության ձև է։ Այնպիսին, որն այլևս ոչինչ ապացուցելու կարիք չունի։ Ոչ գիտելիք, ոչ ճաշակ, ոչ պատկանելություն։ Միայն ուշադրություն։ Եվ ժամանակ։ Երկու բան, որոնք ավելի սակավ են դարձել քան ցանկացած մեծ խաղողի բերք։