(Կլոդ Օգյուստ / Խմբագրություն /անիմացված լուսանկար՝ Weingut & Runwaylm)
Արժե Մարկուս Մոլիտորին մեկ անգամ դիտարկել այն կողմից, որը այս գինեգործի մասին հանրային քննարկումներում՝ գինեգործ, որի շուրջ վերջին տարիներին ավելի լուռ է դարձել, գրեթե միշտ անտեսվում է։ Ոչ թե Ռիզլինգի առասպելը Մոլիտորի այլևս գրեթե անըմբռնելիորեն ընդարձակ Ռիզլինգի տիեզերքում, այլ «մյուս» գինիները։ Դրանք ոչ կողմնակի նախագիծ են, ոչ էլ չափազանց հաջողակ մարդու Playground-ը, այլ գուցե նրա մտածելակերպի ամենաազնիվ բանալին։
Քանի որ այն, ինչ այստեղ անում է Մոլիտորը, ոչ այլ ինչ է, քան որակի արմատապես մոզելյան գաղափարի փոխանցումը խաղողի այն տեսակներին, որոնք Մոզելում երկար ժամանակ օտար մարմին էին համարվում. Սպիտակ բուրգունդական, Շարդոնե, Պինո Նուար․ սկզբում սա հնչում է որպես միջազգայնացում, որպես հարմարում։ Իրականում ճիշտ հակառակն է։ Մոլիտորը այս գինիները պատրաստում է ոչ չնայած Մոզելին, այլ Մոզելի միջոցով։ Թերթաքար, զառիթափ լանջ, զովություն, համբերություն․ սա այն կոորդինատային համակարգն է, որին ենթարկվում են նաև այս գինիները։ Նրանց չի թույլատրվում ոչինչ հարթեցնել, ոչինչ քողարկել և առավել ևս ոչինչ պարզեցնել։
Սկզբում հատկապես աչքի է ընկնում ժամանակը։ Այս գինիները երբեք «վաղ պատրաստ» չեն լինում։ Նրանք հրաժարվում են արագ տպավորությունից, հաճելի արտաքին ներկայացումից։ Pinot Blanc Einstern-ը օրինակ, մրգային մուտք չէ, այլ լուրջ տերուարային գինի (ծիծաղելի գնով), որն ավելի մեծ լարվածություն է առաջարկում, քան Գերմանիայի սպիտակ բուրգունդականների մեծ մասը։ Ցիտրուսային մրգերի հստակություն, զով աղային հանքայնություն, որն ավելի շուտ կրում է գինին, քան շոյում։ Փայտը մնում է հետին պլանում, երբեք փաստարկ չէ, բայց միշտ էլեգանտորեն ներկա է։ Խոսքը կառուցվածքի մասին է, ոչ թե հավակնության։
Սա առավել ցայտուն է դառնում Վեհլեներ Կլոստերբերգից ստացվող՝ ավելի խիստ ընտրությամբ առանձնացված սպիտակ բուրգունդականների դեպքում։ լինի դա դասական *** տարբերակը, թե մաշկի երկարացված շփմամբ տարբերակը ․ այս գինիները գիտակցաբար շարժվում են Մոզելի թույլատրելի սահմանագծին։ Եվ հենց դրանում է նրանց հրապույրը։ Նրանք բուրգունդյան խորությունը միավորում են մոզելյան նյարդայնության, ճնշումը՝ զովության, հասունությունը՝ ձիգ ուղղորդման հետ։ Մրգայնությունը երբեք լայն չէ, այլ միշտ կենտրոնացած է՝ դեղին, ինչպես նաև կանաչ, բերքահավաքի թարմ, ոչ հասած խնձորներ, ցիտրուսների կեղև, քիչ երիցուկ, ինչպես նաև կավիճ, աղ և կեղևներից ստացված արդեն իսկ անհավանականորեն ճշգրիտ ու նույնիսկ էլեգանտ դրսևորվող դաբաղանյութ։ Սրանք պահանջկոտ գինիներ են։ Եվ համեղ։
Նույնը վերաբերում է Կլոստերբերգից ստացվող Շարդոնեին։ Սա Բուրգունդիան ընդօրինակելու փորձ չէ, այլ պատասխան այն հարցին, թե ինչ կարող է տալ Շարդոնեն Մոզելում։ Բույրերի բնույթը մնում է բաց մրգային, գրեթե զուսպ՝ հենված թարմության, ոչ թե յուղայնության վրա։ Կիտրոն, ավելի շատ լայմ, սերկևիլ, էկզոտիկայի մի երանգ, բայց ամեն ինչ լարվածության մեջ է պահվում թթվայնությամբ և ֆանտաստիկ հանքային ձգողությամբ։ Փայտն ավելի ուժեղ է զգացվում, բայց նկուղի թիմի կողմից բացարձակապես կարգապահորեն վերահսկվում է՝ ավելի շատ հյուսվածք, քան համ։ Այստեղ շատ հստակ զգացվում է Մոլիտորի ձեռագիրը․ ոչինչ պատահականության չթողնել, բայց նաև ոչինչ չմղել դեպի դրամատիկը, դեպի չափազանցությունը։
Այս մոտեցումը թերևս առավել հստակ է դառնում Պինո Նուարի դեպքում։ Graacher Himmelreich ***-ը (համտեսվել են 2018 և 2019 բերքի տարիները) մոզելյան հետաքրքրաշարժություն չէ, այլ լուրջ, մեծ Պինո, որը առանց վարանելու կարող է կանգնել բարձրակարգ բուրգունդյանների կողքին՝ երբեք ոչ որպես պատճեն, այլ միշտ որպես ինքնուրույն մեկնաբանություն։ Բույրը տատանվում է սրտաձև բալի, ինչպես նաև սև հաղարջի, հապալասի, խոտաբույսերի համեմունքայնության և աղի, մուգ ապարի միջև։ Բերանում հյութեղությունն ու խստությունը, քաղցրությունն ու աղային հանքայնությունը, հասունությունն ու թարմությունը միավորվում են։ Խաղողի ողկույզների ցողունների օգտագործումը զգացվում է, բայց դրանք կարգապահորեն և գիտակցաբար են կիրառված՝ ոչ որպես ոճական միջոց, այլ որպես լարվածության տարր։ Արդյունքը հարթ գինի չէ, այլ հզոր-էլեգանտ, երբեմն ըմբոստ, բայց միշտ հմայիչ, մեծ Պինո։
Այն, ինչը միավորում է այս բոլոր գինիները, մեծության գրեթե հնաոճ գաղափարն է։ Նրանք խաղադրույք են կատարում պահպանման ներուժի վրա մի ժամանակաշրջանում, երբ համբերությունը բացառություն է դարձել։ Եվ ցույց են տալիս, որ Մոլիտորի որակի մոլեռանդությունը խաղողի տեսակի հարց չէ, այլ գինի պատրաստելու հանդեպ վերաբերմունքի հարց է՝ թեև ապագայում գուցե պետք է «վերաբերմունք» բառն ավելի խնայողաբար օգտագործենք։
Այս իմաստով Մարկուս Մոլիտորի «մյուս» գինիները ոչ թե եզրային նշում են, այլ երկրորդ գլխավոր դրույթը։ Դրանք պատմում են մի գինեգործի մասին, որը կանգ չի առնում, թեև վաղուց կարող էր հանգստանալ իր դափնիների վրա։ Եվ հիշեցնում են, որ մեծ գինիները հաճախ ծնվում են այնտեղ, որտեղ ինչ-որ մեկը պատրաստ է կանխատեսելիի սահմաններից այն կողմ ևս մեկ անգամ նորովի կողմնորոշվել։