(Մանֆրեդ Կլիմեկ / Լուսանկար՝ Լուդվիգ ֆոն Կապֆ — գինու առևտուր)
Գերմանական պրեդիկատային գինեգործական կալվածքների միությունը՝ կարճ՝ VDP, տասնամյակներ շարունակ չափանիշներ է սահմանել։ Այն ավանգարդ էր այն ժամանակ, երբ մյուսները դեռ մտածում էին, թե ինչպես պետք է շուկա հանել Գերմանիայի որակյալ գինիները։ Սակայն այն խորհրդանիշը, որն ուղեկցում է միությանը գրեթե հարյուր տարի, մի դարաշրջանում, որն այսօր խորհրդանիշների նկատմամբ զգալիորեն ավելի զգայուն է, քան երբևէ, վերածվել է խնդրի՝ արծիվը։
Այս թռչունը՝ իր կոշտ բացված թևերով և հարձակողական ճանկերով, ճակատագրականորեն հիշեցնում է այն, ինչ այլևս երբեք չպետք է հիշեցնի՝ Ռայխի արծվին։ Պատմական մի բեռ, որը իմ սերունդը դեռ կարողանում էր վերացարկել, քանի որ մենք կարողանում էինք տարանջատել խորհրդանշականը խորհրդանիշից։ Սակայն այդ կարողությունը մարում է։ Մենք ապրում ենք մի դարաշրջանում, երբ ակնհայտը դուրս է մղում մտածվածն ու տարբերակող մոտեցումը։
Այն, ինչ տեսնում են, կարևոր է։ Իսկ այն, ինչ իշխանության է նման, ընկալվում է որպես իշխանության ժեստ։
Այն, ինչ Ռայխի արծվի է նման, մնում է Ռայխի արծիվ՝ անկախ նրանից, թե ինչ է ասում կանոնադրությունը, անկախ նրանից, թե որքան ազատական և ժողովրդավարական են իրենց համոզմունքներում գինեգործները։ Ավանդույթը՝ լավ և գեղեցիկ։ Սակայն քողարկված Ռայխի արծիվը, որը միշտ էլ վանել է նաև սպառողներին, ինչպես ես արդեն 2000-ականներին իմացել էի լրագրող գործընկերներից («Ես սա չեմ գնում, ինձ դա նացիստական ժամանակաշրջանն է հիշեցնում»), չի կարող լինել այնպիսի խորհրդանիշ, որը փոփոխվող հասարակության մեջ դեռ տեղ կգտնի։
Ուստի, եթե VDP-ն չի ցանկանում կորցնել կապը երիտասարդ սերունդների հետ, պետք է ժողովրդավարացնի այս արծվին։ Պարտադիր չէ, որ նրան նոր զինանշանային կենդանի պետք լինի, բայց առնվազն անհրաժեշտ է նոր մեկնաբանություն՝ ավելի փափուկ գծեր, պակաս զրահավորում, ավելի շատ ներկա ժամանակ։ Ինչո՞ւ ոչ մի ակնարկով ժպտացող արծիվ՝ ճանկերում բաժակ և շիշ։ Մի խորհրդանիշ, որը ոչ թե իշխում է, այլ վայելում։
Հակառակ դեպքում հպարտ զինանշանային թռչունը կվերածվի թևերով ամենագնացի՝ այն տղամարդկության կատարյալ խորհրդանիշի, որից Z սերունդը հենց հիմա երես է թեքում։ Այդ դեպքում արծիվն այլևս ոչ թե նշան, այլ նախազգուշացման նշան կլինի։ Հատկապես արտասահմանում, որտեղ գերմանական գինին խիստ անհրաժեշտ է երիտասարդացնել։
Ի դեպ, նորովի դիրքավորվելու մասին․ մինչ գինու աշխարհի կեսը փորձում է հորինել «Low Alcohol» թեման, լուծումը Գերմանիայում դարեր շարունակ գտնվում է մառաններում՝ Kabinett և Feinherb.
Այս գինիները՝ թեթև, նրբագեղ, խմելու ցանկություն առաջացնող, հակառակն են այն ալկոհոլով հագեցած գինու ծանրաքաշների, որոնք ժամանակին հեղինակություն էին խոստանում, իսկ այսօր միայն հոգնածություն են առաջացնում։ Լավ մոզելյան Kabinett-ն ունի 7,5-ից 10 տոկոս ալկոհոլ, մնացորդային քաղցրությունը հավասարակշռում է թթվայնությամբ, համով նման է աշնանային արևի տակ անցկացրած կեսօրի և, այնուամենայնիվ, խորություն ունի։
Այն «ապագայի գինին» է՝ առանց այն անվանելու համար որևէ մեկի կողմից մարքեթինգային եզրույթ հորինելու անհրաժեշտության։
Միայն թե՝ ինչո՞ւ դրանից կապիտալ չեն կուտակում։
Ինչո՞ւ յուրաքանչյուր շշի վրա չեն փակցնում սև-կարմիր-ոսկեգույն գույներով կպչուն պիտակ՝ հետևյալ գրությամբ՝
«Low Alk. Big Fruit. Decent Glass.» — հեգնական, ինքնավստահ կարգախոս, որը ճշգրիտ ազդարարում է այն, ինչ Գերմանիան կարողանում է անել՝ միաժամանակ բնավորությամբ և թեթևությամբ օժտված գինի։
Փոխարենը՝ կաթվածահար վիճակ է տիրում։ Միությունները վախենում են արդիականանալ։ Գինեգործները վախենում են կորցնել լրջությունը։ Իսկ VDP-ն, որը այս հարցում կարող էր իսկապես համարձակ լինել, զբաղվում է դասակարգումներով, ասես խոսքը վարչական իրավունքի, ոչ թե կյանքի ուրախության մասին է։
Մինչդեռ Գերմանիան միշտ լավագույնն էր, երբ հոսանքին հակառակ էր լողում․ երբ Մոզելում քաղցրն ու չորը հավասարապես հանճարեղ էր պատրաստում (և դեռ պատրաստում է)։ Երբ Ռիսլինգներ էր արտահանում, որոնք Անգլիայում և ԱՄՆ-ում դառնում էին բացարձակ պրեմիում գինիներ։ Իսկ այսօր, երբ աշխարհը թեթև ու դյուրամարս գինիների պահանջ ունի, Գերմանիան շփոթված հետևում է, թե ինչպես են նույնիսկ այնպիսի քնկոտ տարածաշրջանները, ինչպիսին Պրովանսն է, զբաղեցնում «Light & Fresh» կատեգորիան։
Երկու թեմաները՝ արծիվն ու Kabinett-ը, փոխկապակցված են։
Երկուսն էլ այն ճյուղի հայելիներն են, որը հանգիստ է իր ներսում, մինչդեռ դրսում ամեն ինչ շարժման մեջ է։
Արծիվը ցույց է տալիս, թե որքան դժվար է փոփոխությունը։
Kabinett-ը ցույց է տալիս, թե որքան հեշտ կարող էր լինել փոփոխությունը։
Գերմանիան կարող էր երկու պարզ ժեստով ցնցել գինու աշխարհը՝
Նոր, ժամանակակից արծիվ և ազգային համախմբում՝ հանուն թեթև, կենսունակ Ռիսլինգի։
Գերմանական գինեգործությունը ցանկանո՞ւմ է նման հարմարվող ու պարզ բարեփոխումներ։ Թե՞ ցանկանում է անհետանալիս առաջին շարքում նստած դիտել՝ ոտքերը ազատ տարածած։
Այս որոշումից կախված է ավելին, քան այսօր հասկացվում է։ «Շարունակել նույն կերպ» մոտեցումը կործանարար կլիներ։