(Խմբագրություն)
Նորա Ջո՞նս։ Երբ այսօր հնչում է 1990-ականների վերջի երկու ամենահայտնի երգչուհիներից մեկի անունը (ի դեպ, ամենահայտնին Էմի Ուայնհաուսն էր), մարդկանց մեծ մասն ավելի քիչ է հիշում նրա երաժշտությունը, քան Ջուդ Լոուի հետ նրա կարճատև կինոհամբույրը։ Նրա ամենամեծ հիթը նա երգել է գրեթե 25 տարի առաջ՝ Don’t Know Why. Դեռ որևէ մեկը հիշո՞ւմ է։ Հազիվ թե։ Երգը սահել է հյուրանոցների նախասրահների ֆոնային երաժշտության մեջ, իսկ երգչուհին՝ նոստալգիայի անորոշ կիսախավարում։ Եվ հենց այնտեղ՝ անցյալի արդիականության ստվերում, նա այժմ փորձում է վերադառնալ՝ ոչ թե ալբոմով, այլ գինու գծով։
„This Life այսպես է կոչվում նախագիծը։ Իսլանդացի դեղագործական միլիարդատեր Ռոբերտ Վեսմանի հետ, ով «վիկինգների ղեկավարից» վերածվել է Բերժերակում դղյակատիրոջ, նա այժմ շուկա է հանում կրեման, ռոզե, իսկ շուտով նաև սպիտակ ու կարմիր գինի։ Տեսականի, որն այնքան անփույթ է հնչում, որքան ամառային փլեյլիստի ալգորիթմը։ Այն ներկայացվեց Château de Saint-Cernin-ի շողշողուն նկուղային միջավայրում՝ ջահեր, սելֆիներ, PR-ական խոսք։ Ավելի շատ էժան Ջեյմս Բոնդ, քան անհայտ Բերժերակ։
Սակայն գինին չի ստեղծվում մամուլի ասուլիսներում, այլ հիանալի խաղողով։ Առաջին սոցիալական ցանցերի քննադատություններից (և այդ պատճառով՝ ոչ առանց վերապահումների) հասկանում եմ հետևյալը. այնտեղ չկա ոչինչ, որ առանձնապես աչքի ընկնի և տարբերակի այն արդյունաբերական գինիներից։ Ոչ ծագման զգացում, ոչ ձեռագիր, միայն մարքեթինգային օծանելիք։
Կաղապարը հայտնի է։ Օրինակ՝ Բրեդ Փիթն ու Անջելինա Ջոլին. նրանց Miraval ռոզեն դարձավ պաշտամունքային (ինչպիսին վաղուց այլևս չէ) ոչ թե այն պատճառով, որ նորովի հայտնագործեց Պրովանսի գինեգործությունը, այլ որովհետև հոլիվուդյան այդ երկու աստվածների բաժանումը դարձավ լավագույն արշավը, որի մասին կարելի էր երազել։ Miraval-ի մեկ շիշը ավելի քիչ գինի է, քան պարզապես շշալցված հարաբերությունների դրամա։
Կամ Գերմանիան՝ Մաթիաս Շվայգհյոֆերը ժամանակին իրեն էր պիտակավորում շշերի վրա, որոնք դրանից հետո յուրաքանչյուր սուպերմարկետի դարակից լայն ժպիտով նայում էին քեզ։ Այստեղ խոսքը գինու մասին չէ, այլ «շաբաթ երեկոյի համար հաճելի շշի», որը կարելի է համադրել սթրիմինգային սերիալի հետ։ Դե, դա պարտադիր չէ, որ վատ լինի, բայց խղճուկ է։
Եվ հետո՝ Ժերար Դեպարդյեն՝ բոլոր հայտնի մարդկանց գինիների կնքահայրը։ Նա՝ նախքան ռուս դառնալը, Ֆրանսիայի գինեգործարաններից այս ու այն կողմ գինի էր գնում, հեկտոլիտրերով միջակություն էր շշալցնում, իսկ ֆելիետոնիստ բոբոների կողմից հռչակվում էր փայլուն գինեգործ։ Ինչո՞ւ։ Որովհետև, իբր, «կարմիր գինու քթով գեր դերասանը» այնքան հոգի էր լցրել յուրաքանչյուր շշի մեջ։ Իրականում դա արդյունաբերական աննշանություն էր՝ վաճառված էքսցենտրիկ հանճարի աուրայով և սադրիչորեն լավ լուսանկարներով։ Սակայն Դեպարդյեի գինիները երբեք ավելին չէին, քան թատերական որոտը բաժակի մեջ։
Իհարկե, կա բացառություն՝ Սթինգը Տոսկանայում։ Նրա Tenuta Il Palagio-ն լուրջ գինեգործարան է, որը կառավարվում է վարպետությամբ, լրջությամբ և ավանդույթի հանդեպ հարգանքով։ Բայց նա այն բացառությունն է, որի կողքին մնացած բոլորն ավելի թույլ են երևում։
Եվ հիմա, ուրեմն, Նորա Ջոնսը։ «This Life»։ Անունն իսկ հնչում է որպես չափազանց փափկեցված քոուչինգային ծրագիր՝ ամեն ինչ, ոչինչ, հաճելի հնչողությամբ։ Գինինե՞րը։ Հաճելի։ Անվնաս։ Ամառային՝ ինչպես բանկայով սառը թեյը։ Ոչ խորություն, ոչ ռիսկ, ոչ ուրվագիծ՝ համացանցից հնչող առաջին կարծիքները մոտավորապես այսպիսին են։ Գինի, ավելի շուտ՝ արտադրանք, որը նախընտրում է շողոքորթել, քան երբևէ որևէ բան պահանջել։
Բայց արդյո՞ք արդեն ուշ չէ։ Ո՞վ է հիմա դեռ մտնում գինու բիզնես։ Պատասխան՝ նրանք, ովքեր լողում են գինու ծովում, պարզապես նոր հնարավորություններ են փնտրում այդ գինու ծովից կրկին ազատվելու համար։ Ով գնում է հայտնի մարդու ռոզեի մի շիշ, ձեռք է բերում ոչ թե գինի, այլ մտերմության պատրանք։ Խմում են կերպարը, ոչ թե պարունակությունը։ Դարակների շարքը վերածվում է երկրպագուների պողոտայի, պիտակը՝ մուտքի տոմսի։ Մինչդեռ իրական գինեգործները պայքարում են եղանակային քմահաճությունների, հողերի և շուկաների դեմ։ Բայց ընդհանրապես որևէ մեկը դեռ ճանաչո՞ւմ է Նորա Ջոնսին։ Հենց այդպես։
Իսկապես ողբերգականը սա է՝ Այս նախագծերը դուրս են մղում իրական գինեգործների պատմությունները։ Խորության փոխարեն՝ մակերեսային փայլ։ Ծագման փոխարեն՝ սելֆիներ Château-ի նկուղում։
Արդյո՞ք ուրախալի չէ, որ գինին, հակառակ Zero-ի արշավներին, կրկին որպես մշակութային արժեք տեղ է գրավում մեդիայում։ Ոչ։ Որովհետև գինու այս տեսակը մշակույթ չէ, այլ պարզապես կրկնօրինակում է, և ոչ այլ ինչ, քան աքսեսուար ունայնությունների Instagram-խանութում՝ ըմպելիք, որը, հավանաբար, նույնքան աննշան է, որքան գրեթե բոլոր հայտնի մարդկանց գինիները։