(Խմբագրություն / Claude Auguste / Manfred Klimek / Լուսանկար՝ Lenzmark, Runwaylm)
Այս նախագիծը կարող էր նաև ձախողվել։ Դա մեծ հավակնություններով առաջին նախագիծը չէր լինի, որ գինու աշխարհում՝ ինչ պատճառներով էլ որ լինեին, ձախողվում է։ Երկու գինեգործ, գրեթե երեք տասնամյակի տարիքային տարբերություն, երկու շատ տարբեր կենսագրություններ, և դրան էլ՝ մի հավակնություն, որը ոչ պակաս նպատակ ունի, քան մի ամբողջ խաղողի սորտ իր տարածաշրջանային հարմարավետության գոտուց դուրս բերել։ Եվ դեռ՝ Grüner Veltliner. մի սորտ, որը միջազգային մակարդակում թեև հարգված է, սակայն հազվադեպ է իսկապես պահանջված՝ Ավստրիայից և Գերմանիայից դուրս։ Չափազանց շատ ծագում, միջազգային մարքեթինգի համար՝ չափազանց քիչ առասպել, չափազանց քիչ տարածք, Ալպյան տարածաշրջանից այն կողմ՝ չափազանց քիչ պատմություն։ Սակայն հենց այստեղ էլ է սկսվում New Chapter նախագիծը։ Եվ հենց այդ պատճառով այս նախագիծը ավելին է, քան հերթական «պրեմիում Veltliner»-ը։
Markus Huber-ն ու Lenz Maria Moser-ը ներկայացնում են ավստրիական գինեգործության երկու բևեռները. այստեղ՝ Traisental-ի հողակտորների մանրակրկիտ մշակողը, գինեգործ, որը ճշգրտությունը, զսպվածությունն ու սառը նրբագեղությունը դարձրել է իր ձեռագիրը, այնտեղ՝ համաշխարհային գինու ձեռնարկատերը, որ ձևավորվել է ընտանեկան ավանդույթի սերունդների ազդեցությամբ, սակայն վաղուց արդեն ունի մի հորիզոն, որը շատ ավելի հեռու է տարածվում, քան Եվրոպան։ Նրանց միավորում է ոչ թե ոճը, այլ հավակնությունը։ Եվ Grüner Veltliner-ը ազգային ինքնագոհությունից ազատելու կամքը։
New Chapter Սա պնդում է. այս գինին չի ուզում լինել «տիպիկ», այլ՝ մրցունակ։ Միջազգային մակարդակով ընթեռնելի։ Ոչ թե էկզոտիկ, այլ լուրջ սպիտակ գինի՝ մեծ հեղինակությունների հետ հավասար մակարդակում։ Այն, որ James Suckling-ը դրա համար 95 միավոր է շնորհում, ավելի քիչ մարքեթինգային պատմություն է, քան՝ ախտանիշ։ Ժյուրին այստեղ չի կարդում ծագման առավելությունը, այլ արհեստագործական հետևողականությունը. միրգ՝ առանց աղմուկի, փայտ՝ առանց գերիշխելու, կառուցվածք՝ առանց կոշտության։ Գինին կառուցված է, գուցե նաև՝ կոնստրուկցիայի նման հավաքված։ Բայց այն լայն սպառման համար ընդունելի է՝ Veltliner, որը համաշխարհային գինու ճաշակը նույնքան հմտորեն փաթեթավորում է, որքան, օրինակ, Antinori-ի Tignanello-ն։
Որոշիչը ավելի խորն է։ Grüner Veltliner-ը առատ խաղողի այգիներով սորտ չէ։ Այն Chardonnay չէ, Sauvignon Blanc չէ, Pinot Grigio չէ։ Այն սահմանափակ է՝ աշխարհագրորեն, կլիմայապես, մշակութային առումով։ Ով նրան միջազգային կտրվածքով է մտածում, պետք է այլ կերպ գործի։ Ոչ թե մաքուր զանգվածի, այլ ճշգրտության միջոցով։ Ոչ թե տարածաշրջանային ֆոլկլորի, այլ ոճի սահմանման միջոցով։ Հենց այստեղ է գործում Lenzmark-ի հիմքում ընկած գաղափարը. մեծ բլենդների սկզբունքով ստեղծվող գինի, որը տարեցտարի նորից է կազմվում՝ բացառապես լավագույն հողակտորներից, հստակ ճանաչելի ոճ ձևավորելու հավակնությամբ՝ անկախ բերքի տարվա տատանումներից։
Այն, որ այս ոճը հենց Դուբայում է գտել իր ամենաուժեղ շուկան, պատահականություն չէ, այլ արդի ժամանակների հեգնանքը։ Իսլամական մշակույթով պայմանավորված մի երկրում, որտեղ ալկոհոլը խստորեն կարգավորվում է, այն ներկայացված է New Chapter լավագույն ռեստորանների ճաշացանկերում։ Այնտեղ, որտեղ գինիները պատվիրում են ոչ թե ավանդույթի, այլ հետաքրքրասիրության հիման վրա։ Այնտեղ, որտեղ ծագումն ավելի քիչ է կարևոր, քան տեքստուրան, հավասարակշռությունն ու գաստրոնոմիական համապատասխանությունը։ Grüner Veltliner-ը՝ որպես համաշխարհային ճաշերի ուղեկից. սա, թերևս, այս սորտի երբևէ արված ամենախելամիտ մեկնաբանությունն է։
Այս պատմության ոչ պակաս կարևոր հատվածը Lenz Maria Moser-ի աշխատանքն է Չինաստանում։ Նրա ներգրավվածությունը Changyu կոնցեռնում, որտեղ նա իր անունով սեփական գինեգործարան է հիմնել, նրան առերեսել է մի շուկայի հետ, որը գինին ամբողջովին այլ կերպ է ընկալում, քան Եվրոպան. ավելի քիչ պատմականորեն, ավելի քիչ սենտիմենտալ, փոխարենը՝ առավել վերլուծական։ Ի՞նչն է աշխատում բաժակի մեջ։ Ի՞նչն է մնում հիշողության մեջ։ Ի՞նչն է համադրվում խոհանոցի հետ։ Այս հարցերը մտել են Lenzmark-ի New Chapter մեջ՝ ոչ թե որպես փոխզիջում, այլ որպես սրացում։ Գինին մտածում է միջազգային մակարդակով՝ առանց ուրանալու իր ծագումը։
Իսկ Markus Huber-ը՞ Նա ապահովում է հիմքը։ Կրաքար, զովություն, ուղիղ գիծ։ Ծիծաղելիորեն փոքր Traisental-ն ընդդեմ Բուրգունդիայի, Տոսկանայի կամ Բորդոյի պես հսկայական գինեգործական տարածքների։ Huber-ի հողակտորներն են գինուն տալիս այն քարային հանգստությունը, որը պաշտպանում է նրան անորոշությունից։ Հնեցումը՝ մասամբ չժանգոտվող պողպատում, մասամբ մեծ փայտե տակառներում, ոճային հնարք չէ, այլ գործիք։ Փայտը՝ որպես համեմունք, երբեք՝ որպես հայտարարություն։
New Chapter Սա շատ ինքնավստահ ներկայացված նախագիծ է, որը կարող է միջազգային շուկայում տարեկան տեղավորել շուրջ 50000 շիշ և այդ թիվը դեռ փոքր-ինչ մեծացնել։ Այն գործելու համար Ավստրիայի պիտակի կարիք չունի, և Ավստրիայում ոմանք դա նրան մի փոքր նեղսրտությամբ են ընդունում. երբեմն խոսվում է նույնիսկ ամբարտավան պահվածքի մասին. անհեթեթություն։ Որովհետև հենց դրանում է նրա ուժը։ Թերևս սա է այս նախագծի իսկական նորարարական պահը. Grüner Veltliner-ը մտածել ոչ թե որպես ազգային ինքնության հարց, այլ որպես միջազգային հնարավորություն։
Երկու գինեգործ, սերունդների միջև կամուրջ, մի գինի, որն աշխատում է այնտեղ, որտեղ նրան ամենաքիչը կսպասեիր։ Եթե սա նոր գլուխ չէ, ապա մենք չգիտենք, թե ինչպիսին պետք է լիներ նորը։