(Claude Auguste / animated pic: runwayml)
Մի ժամանակ կար, երբ Եվրոպան, իրականում՝ ամբողջ աշխարհը, բավական հստակ գիտեր, թե ինչ էր ուզում խմել։ Եվ ոչ թե «բացահայտման» կամ «տերուարի շուրջ բանավեճի» իմաստով, այլ շատ գործնականորեն․ ի՞նչ կա ճաշացանկում, ի՞նչն է ծանոթ, ի՞նչն են պատվիրում առանց մտածելու։ Այն ժամանակ սպիտակ գինին բնագինեգործների որևէ գինեգործական արկածախնդրություն չէր, այլ մաքուր սովորություն։ Իսկ այդ սովորությունն անուններ ուներ։
Դրանցից մեկը՝ Edelzwicker։ Էլզաս։ Այսօր հնչում է որպես կատակ, բայց ժամանակին լուրջ առաջարկ էր։ Edelzwicker-ը այն գինին էր բոլոր նրանց համար, ովքեր չէին ուզում կամ չէին կարողանում որոշել։ Մի քիչ Riesling, մի քիչ Gewürztraminer, գուցե նաև մի փոքր Pinot Blanc, բայց հիմնականում Gutedel և Silvaner․ ամեն ինչ միասին, և կուվեն պատրաստ է։ Անունն ինքնին հավակնության ու ինքնահեգնանքի խառնուրդ էր։ Ազնիվ, բայց միաժամանակ նաև խառնված, իրար միացրած։ 1970-ականներին և 1980-ականներին Edelzwicker-ը ամենուր կար ճաշացանկերում՝ գյուղական պանդոկից մինչև ավելի բարձրակարգ ռեստորան։ Այսօր՞ Անհետացել է։ Գրեթե։ Միայն մի քանի անուղղելի մարդիկ են դեռ պահում այն կյանքի մեջ։ Եվ մի տարբերակ գոյատևել է՝ Hugel-ի «Gentil»-ը։ Edelzwicker-ը, որը հարդարվել է․ բավականաչափ հարդարված և վերանվանված, որպեսզի ներկայում չծիծաղեն վրան։
Հետո՝ Entre-Deux-Mers։ Բորդո, բայց խնդրում ենք՝ սպիտակ։ Մի ամբողջ տարածաշրջան, որը ժամանակին խորհրդանշում էր այն, որ մեծ կարմիր գինիների երկրում նույնպես կարելի է բավական պարկեշտ սպիտակ գինի պատրաստել։ Թարմ, թեթև, փոքր-ինչ խոտային, Sauvignon, Semillion և Muscadelle, մի քիչ ցիտրուս, միշտ ճիշտ, երբեք՝ հուզիչ։ Entre-Deux-Mers-ը ողջամտության սպիտակ գինին էր։ Այն պատվիրում էին, երբ ուզում էին Բորդո, բայց չէին ուզում խմել Bordeaux։ Միջանկյալ լուծում՝ անունն ամեն ինչ ասում է։ Ծովերի միջև, գաղափարների միջև։ Այսօր այդ միջանկյալ լուծումը մեզանում հիմնականում անհետացել է։ Շուկան որոշել է․ եթե Բորդո, ապա կարմիր։ Իսկ եթե սպիտակ, ապա խնդրում ենք՝ ազգային։
Եվ հետո կա Gavi-ն։ Gavi di Gavi, եթե ուզում ենք ամենայն ճշգրտությամբ։ Պիեմոնտ, Cortese խաղող, գինի, որը ժամանակին համարվում էր իտալական նրբագեղության մարմնավորումը։ Նիհար, թարմ, հետհամում թեթև դառնությամբ, որն այն ժամանակ ընկալվում էր որպես sophisticated։ Gavi-ն ավելի լավ տրատորիայի սպիտակ գինին էր, ձկան, անտիպաստիի և այն զրույցների ուղեկիցը, որոնք երեկոյի ուշ ժամերին մի փոքր չափազանց բարձր էին վարվում։ 1980-ականներին և 1990-ականներին այն դեռ երկար ժամանակ հաստատուն ներկայություն էր։ Այսօր՞ Դեռ կա, բայց ինչ-որ կերպ լռել է։ Դուրս է մղվել այն ամենից, ինչ ավելի բուրավետ է, ավելի բարձրաձայն, ավելի միջազգային և ավելի էկոլոգիական։ Gavi-ն մնացել է, բայց այլևս ոչ ոք դրա մասին չի խոսում։
Եվ վերջապես՝ Lacryma Christi del Vesuvio։ Արդեն իսկ անունը մի իրադարձություն է։ Քրիստոսի արցունքները․ դրա մասին պետք էր մի օր մտածել։ Պատմությամբ ու առասպելով գինի, շշով, որն ասես ուղղակի սրբատեղիից գողացած լինեին։ Նիհար, ձգված, հաճախ՝ մի փոքր չափազանց դեկորատիվ այն բանի համար, ինչ կար ներսում։ Իսկ գինին ինքնին՝ յուրահատուկ, երբեմն լավ, հաճախ միջակ, բայց միշտ մեջքին ունենալով մեծ պատմությունը։ Այն պարզապես չէին խմում, մի փոքր հավատում էին նաև դրան։ Այսօր դա էլ է անցյալում։ Վեզուվը դեռ կանգուն է, արցունքները ցամաքել են։
Այս բոլոր գինիներին միավորում էր դրանց գործառույթը։ Դրանք կային։ Դրանք հասանելի էին։ Դրանք մի համակարգի մասն էին, որտեղ գինին ոչ թե բացատրում էին, այլ պարզապես պատվիրում կամ վաճառում։ Մարդը գիտեր, թե ինչ է ստանալու, և դա բավական էր։
Այսօր ամեն ինչ այլ է։ Գինին պետք է ինչ-որ բան պատմի, պետք է ցույց տա իր ծագումը, պետք է արդարանա։ Հին կատեգորիաները՝ այս գործնական լուծումները, դժվար ժամանակներ են ապրում։ Դրանք չափազանց պարզ են մի ժամանակաշրջանի համար, որը բարդություն է պահանջում կամ առնվազն պնդում է, որ դրա կարիքն ունի։
Եվ այնուամենայնիվ, ինչ-որ բան պակասում է։ Այդ ինքնըստինքյան պարզությունը։ Այս «Ինձ համար Edelzwicker բերեք»՝ առանց լրացուցիչ հարցերի։ Այս «Մեզ Gavi բերեք»՝ առանց որևէ մեկի կողմից տեղանքի մասին իմանալու։ Այս գինիները գուցե մեծ չէին, երբեք էլ մեծ չեն եղել։ Բայց դրանք այն առօրյայի մասն էին, որն այլևս գոյություն չունի։ Այն առօրյայի, որի անունն էր ինքնըստինքյան պարզություն։