(Կլոդ Օգյուստ / խմբագրություն՝ Մանֆրեդ Կլիմեկ)
Էմանուել Ռեյնոյի մահով հեռացավ ոչ միայն հարավային Ռոնայի ամենանշանավոր գինեգործներից մեկը։ Անհետացավ մի ամբողջ մտածողության կերպ, մի դիրքորոշում, որը երկու տասնամյակ շարունակ եվրոպական որակյալ գինու ընկալումը ձևավորեց գրեթե աննախադեպ ուժով։ Ռեյնոն ֆանատիկ չէր, բայց ավելի շուտ գաղափարախոս էր՝ և երբեք արդյունաբերական իմաստով բրենդ ստեղծող։ Նա շատ ավելի արմատական մի բան էր՝ գինեգործ, որն անզիջում հավատում էր որակին և ուրիշ ոչնչի։
Ռեյնոն, որը Château Rayas-ի՝ Fonsalette-ի և Château des Tours-ի ժառանգությունն ստանձնեց 1990-ականների վերջին, այն սերնդի ներկայացուցիչն էր, որն այսօր կրճատ անվանում ենք բումերների սերունդ, բայց գինու աշխարհում այն ուներ միանգամայն առանձնահատուկ նշանակություն։ Դա այն սերունդն էր, որը հետպատերազմյան տասնամյակների արդյունաբերականացումից, զանգվածային գինուց և տեխնիկական միօրինակությունից հետո ձևակերպեց հակադիր մոտեցումը՝ որակը որպես բացարձակ կատեգորիա։ Տերուար՝ քանակի փոխարեն։ Բնավորություն՝ շուկայի փոխարեն։
Ռեյնոյի օրոք Rayas-ը դարձավ այս գաղափարի մարմնավորումը։ Ավազային հողում աճեցված գրենաշ, ոչ մի փայտային ցուցադրականություն, ոչ մի էքստրակցիա, ոչ մի զիջում ժամանակի ոգուն կամ միավորների համակարգերին։ Գինիները հաճախ ուշ էին հասանելի դառնում, երբեք էժան չէին, երբեմն՝ դժվարահաճ, բայց միշտ ինքնատիպ։ Ռեյնոն ամեն ինչ դրեց մեկ քարտի վրա և դրա համար վճարեց իր գինը։ Մեդիան և գործընկերները բացահայտ պատմում էին, որ եղել են տարիներ, երբ տնտեսությունը ֆինանսական ճնշման տակ էր, քանի որ Rayas-ը հրաժարվում էր փոխել թե՛ գինը, թե՛ ոճը։ Որակն առաջին տեղում, շուկան՝ հետո, կամ ընդհանրապես ոչ։
Այս դիրքորոշումը ոչ թե անհատական, այլ օրինակելի էր։ 2000-ից մինչև 2020 թվականը այն դարձավ եվրոպական որակյալ գինու մի ամբողջ շարժման առաջնորդող մոտիվը։ Ֆրանսիայում, Իտալիայում, Իսպանիայում, Գերմանիայում, Ավստրիայում, Պորտուգալիայում հավատում էին գրեթե բարոյական մի համոզմունքի․ եթե որակը բավականաչափ բարձր է, սպառողները կհետևեն։ Եթե գինին իսկապես ազնիվ է, այն իր ճանապարհը կհարթի։ Վստահություն արտադրանքի նկատմամբ, վստահություն շուկայի նկատմամբ և վստահություն ժամանակի հանդեպ։
Եվ երկար ժամանակ թվում էր, թե այս հաշվարկն արդարանում է։ Այդ տարիների մեծ խորհրդանիշները՝ Rayas-ը, Lafleur-ը, Giacomo Conterno-ն, Keller-ը, Valentini-ն, ոչ միայն պաշտվում էին, այլև տնտեսական հաստատում էին ստանում։ Որակը դարձավ արժույթ։ Շուկան պարգևատրում էր հետևողականությունը։ Ռեյնոն այս հավատքի ամենամաքուր արտահայտիչներից մեկն էր։
Սակայն հենց այս հավատն է այսօր դրվում կասկածի տակ։
Գինու շուկայի ներկայիս ճգնաժամը ցույց է տալիս, որ միայն որակն այլևս բավարար չէ։ Ոչ թե այն պատճառով, որ որակը կորցրել է իր նշանակությունը, այլ որովհետև միջավայրը արմատապես փոխվել է։ Սպառման սովորությունները, հաղորդակցությունը, սերունդների տրամաբանությունը, բարոյական պատկերացումները, քաղաքական և առողջապահական բանավեճերն ավելի խորն են ներգործում, քան երբևէ։ Այսօր շուկայի նկատմամբ վստահությունն այլևս կենսունակ բիզնես մոդել չէ, այլ ռիսկ։ Սպառողը մասնատված է, անորոշության մեջ, խրատված, հոգնած։ Իսկ գինին ենթարկվում է արդարացման այնպիսի ճնշման, որին Ռեյնոն երբեք նման ձևով չէր բախվել։
Այս իմաստով Ռեյնոյի մահը նշանակում է ավելին, քան մեծ գինեգործի վախճանը։ Այն նշանավորում է մի դարաշրջանի ավարտը, երբ եվրոպական գինին կարող էր ապավինել գրեթե ռոմանտիկ մի հավասարման՝ որակ = ճանաչում = տնտեսական կայունություն։ Այս հավասարումն այլևս ինքնաբերաբար չի գործում։
Սա չի փոքրացնում Ռեյնոյի ժառանգությունը, ընդհակառակը։ Այն դարձնում է այն պատմական։ Նա, գրեթե ոչ ոքի նման, մարմնավորում է բումերների տարիների «հին նոր» գինու Եվրոպան՝ անզիջում, լուրջ, խորապես համոզված, որ գինին մշակութային երևույթ է, ոչ թե մարքեթինգային վարժություն։ Նրա մահը հաջորդ սերնդին ստիպում է ազնիվ լինել։ Այն ստիպված կլինի նոր ուղիներ գտնել՝ առանց դավաճանելու այս առանցքին։ Որակը մնում է նախապայման, բայց այլևս ոչ ռազմավարություն։
Այն, ինչ կհաջորդի, ավելի վատ չի լինի, բայց այլ կլինի։ Եվ բաժանելու համար ավելի քիչ կարկանդակ կունենա։ Ավելի քիչ դոգմատիկ, ավելի քիչ համբերատար, ավելի սերտորեն ներգրավված հաղորդակցության, համատեքստի և բացատրության մեջ։ Լուռ հանճարների ժամանակը, որոնք կարող էին ապավինել շուկային, ավարտվել է։