(Մանֆրեդ Կլիմեկ, խմբագրություն)
1. Ավելի շատ թեթև շշեր։ Ավելի շատ օգտագործված տարաներ։
Ամբողջ աշխարհում գինեգործները չափազանց երկար են ձևացրել, թե ապակին չեզոք և անկարևոր է։ Այդպես չէ։ Քաշը CO₂ է, հեղինակությունը՝ արտանետում։ Ով այսօր դեռ կարծում է, թե ծանր շշերը որակի մասին են վկայում, ոչ հաշվարկել է, ոչ էլ լսել։ 2026-ը պետք է լինի այն տարին, երբ թեթև շշերն ու կրկնակի օգտագործվող տարաներն այլևս բացատրության կարիք չունենան։ Դրանք ոչ զիջում են, ոչ էլ որակի իջեցում։ Գինին մկանների ցուցադրության կարիք չունի։
2. Սենյակ, խոհանոց՝ ավելի շատ կաբինետ։
Կաբինետ գինիներ՝ ոչ թե որպես նոստալգիա, այլ որպես ապագա։ Կաբինետը նշանակում է՝ քիչ ալկոհոլ, ավելի հեշտ խմելիություն, ավելի մեծ ճշգրտություն։ Բայց ամենակարևորը՝ համային պրոֆիլ, որը համապատասխանում է այն սերնդին, որը գինի չի ճանաչում և գուցե ցանկանում է բացահայտել այն։ 7,5-ից 9 ծավալային տոկոսը թուլություն չէ։ Դա առաջարկ է։
3. Վերջ Լուգանային։
Կամ առնվազն՝ դուրս այն մշտական շրջանառությունից։ Լուգանան դարձել է պրոյեկցիայի էկրան այն ամենի համար, ինչ հարմար է։ Սպիտակ գինի, որը քիչ բան է պատմում՝ բացի ընկուզայնությունից, դեղին պլաստիկից և միշտ նույնի համառությունից։ Սա բաշինգ չէ, այլ պարզապես հոգնածություն։ Կան ավելի հետաքրքիր գինիներ, որոնք նույնքան արժեն։
4. Ընտրական պարտություն Վիկտոր Օրբանին ապրիլին։
Ոչ թե առկա քաղաքական ցանկությունից ելնելով, այլ գինու մշակույթի անհրաժեշտությունից։ Հունգարիան աշխարհի ամենահետաքրքիր գինեգործական երկրներից մեկն է։ Տոկայ, Շոմլո, Սեկսարդ, Էգեր, Վիլան՝ այս ամենը միջազգային նշանակություն ունի։ Սակայն քաղաքական աղմուկը խլացնում է գինիների ձայնը։ 2026-ը կարող է լինել այն տարին, երբ հունգարական գինին կրկին ավելի շատ կխոսի ինքն իր մասին։ Եվ այն տարին, երբ պետական «Ֆիդեզ»-ի մասնակցությունը գինեգործարաններում նույնպես պետք է ավարտվի։
5. Պրեմիում կարմիր գինիների գներ՝ ինչպես 1999-ին։
Կարմիր գինու ճգնաժամն իրական է։ Բայց այն նաև շտկում է։ Գուցե հենց դա է պետք՝ գներ, որոնք կրկին համապատասխան հարաբերակցության մեջ են։ Մեծ գինիները կարող են թանկ լինել։ Բայց մեծ լինելու համար պարտադիր չէ, որ այդպիսին լինեն։ 2026-ը կարող է դառնալ այն տարին, երբ նշանակալի և մեծ Բորդոները, Բարոլոները կամ Բրունելոները կրկին հասանելի կլինեն նաև միջին խավի համար։
6. Ավելի մեծ սորտային բազմազանություն՝ չնայած սպառողների թվի նվազմանը։
Պարադո՞քս։ Միայն առաջին հայացքից։ Հենց այն պատճառով, որ ավելի քիչ մարդիկ են գինի խմում, գինուն ավելի շատ պատմություններ են պետք։ Ավելի շատ խաղողի սորտեր, ավելի շատ տարածաշրջանային ինքնություններ, համաշխարհային կանոնից ավելի շատ շեղում։ Սորտերի խտությունը խնդիր չէ։ Միօրինակությունը՝ այո։
7. Ավելի շատ փորձարկումներ շատ թեթև, չոր գինիների հետ (5–7 %)։
Ոչ թե որպես փոխարինում, այլ որպես լրացում։ Այս գինիները փոխզիջումներ չեն, այլ պատասխաններ։ Փոփոխված սննդային սովորություններին, օրվա այլ ռիթմերին, ալկոհոլի նկատմամբ այլ հարաբերությանը։ Դրանք հմտություն են պահանջում։ Եվ համարձակություն։
8. Ավարտել «համեղ ոչ ալկոհոլային գինու» որոնումները։
Սա առաջընթաց չէ, այլ հետընթաց։ Առանց զանգվածային տեխնիկական միջամտությունների այս գաղափարը հնարավոր չէ իրագործել։ Իսկ դրանց միջոցով գինին կորցնում է այն, ինչը նրան բնորոշ է։ Ով ցանկանում է խմել առանց ալկոհոլի, թող խմի, բայց խնդրում եմ՝ ոչ գինեգործության ամբողջականության հաշվին։
9. Փրկել խաղողի այգիները, նախքան դրանց անհետանալը։
2026-ին խաղողի այգիների տարածքների շահագործումից դուրս բերումը թեմա կդառնա։ Տնտեսապես տրամաբանական, լանդշաֆտային առումով՝ աղետալի։ Ամեն լանջ փոխարինելի չէ։ Ոմանք հիշողություն են, մյուսները՝ ինքնություն։ Եթե արմատախիլ անել, ապա խնդրում եմ ոչ այնտեղ, որտեղ լանդշաֆտն ավելին է, քան արտադրական տարածք։
10. Գինեգործության ինտերնացիոնալ։
Ոչ թե միություն, այլ շարժում։ Հարթակ, որը խոսում է գների, ալկոհոլային քաղաքականության, գյուղատնտեսության և վայելքի մասին։ Որը միջամտում է, երբ գինին քննարկվում է միայն որպես խնդիր։ Վայելքը երկրորդական թեմա չէ։ Այն մշակութային, սոցիալական և քաղաքական առումով կարևոր է։