(კლოდ ოგიუსტი / რედაქცია / ანიმაციური სურათი: runwayml)
ოცი წლის წინ კაროლინ შპანიერი და ჰანს ოლივერ შპანიერი რაინჰესენში უბრალოდ ამბიციურებად არ ითვლებოდნენ. ბევრისთვის ისინი ოდნავ შეშლილებიც კი იყვნენ. ორი ახალგაზრდა, სიმპათიური ბურჟუა, რომელთაც სჯეროდათ, რომ სწორედ რაინჰესენს — იმ რეგიონს, რომელზეც რაინგაუში და მოზელში სიამოვნებით ხუმრობდნენ, როგორც „გადარგულ კარტოფილის ყანებზე“ — შეეძლო დიდი, ზუსტი და ხანგრძლივი დაძველების უნარის მქონე მშრალი თეთრი ღვინოების წარმოება. თანაც მსოფლიო კლასის. სწორედ ამან დამაინტერესა მაშინვე — მე, რომელიც მათზე ოდნავ უფროსი ვიყავი.
2000-იანი წლების დასაწყისში რაინჰესენი ფართობის მხრივ უზარმაზარი იყო, მაგრამ იმიჯის თვალსაზრისით ჯერ კიდევ გერმანიის პრესტიჟული რეგიონების ღრმა ჩრდილში იმყოფებოდა. ბევრი მასობრივი წარმოება, ბევრი კოოპერატივი, ბევრი უბრალო ლიტრიანი ღვინო. ის, რომ ახალი მეღვინეობის ავანგარდი სწორედ აქ უნდა წარმოშობილიყო, ბევრ ტრადიციულ რეგიონში, რბილად რომ ვთქვათ, აბსურდად მიაჩნდათ. დიდი მშრალი რიზლინგები? ჰოენ-ზიულცენიდან? ცელერტალის სასაზღვრო რეგიონიდან (კარგი, იქ მანამდეც არსებობდა გარკვეული ვენახების ტრადიცია)? ადგილიდან, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში მარტივი შოპენის ღვინოებით იყო ცნობილი — ჰაინოს სიმღერებზე მხიარული სმისთვის?
თუმცა სწორედ იქ დაიწყეს კაროლინ შპანიერმა და ჰ. ო. შპანიერმა თავიანთი ბრძოლა საშუალო ხარისხის წინააღმდეგ და გააკეთეს ის, რაზეც მაშინ თითქმის მთელი გარშემო მყოფი ინდუსტრია იცინოდა: ისინი ადრევე გადავიდნენ ბიოდინამიკურ მევენახეობაზე. ფილიპ ვიტმანთან ერთად ისინი რაინჰესენის პირველ სერიოზულ ბიოდინამიკურ მეურნეობებს შორის იყვნენ. დღეს ბიოდინამიკა უკვე საერთაშორისო ხარისხის დისკურსის ნაწილია. ოცი წლის წინ კი ის ბევრგან დაცინვის მიზეზი იყო. ქიმიურ დამხმარე საშუალებებზე უარის თქმა? ბევრი მეღვინე ამას ეზოთერულ სისულელედ მიიჩნევდა. ზოგი ამას ღიად ამბობდა, ზოგი კი — ჩუმად, ფარულად.
გილოტ-შპანიერები მაინც განაგრძობდნენ გზას, რადგან შეამჩნიეს, რომ მათი ნიადაგები უფრო ცოცხალი ხდებოდა, ყურძენი უფრო ზუსტად მწიფდებოდა, ხოლო ღვინოები მეტ დაძაბულობას იძენდა. ეს მნიშვნელოვანი განსხვავებაა. Battenfeld-Spanier-სა და Kühling-Gillot-ში ბიოდინამიკა არასოდეს ყოფილა ფოლკლორი — ის მიზნის მიღწევის საშუალება იყო. მიზანი კი ყოველთვის ერთი და იგივე გახლდათ: უკეთესი ღვინოები. შემდეგ იყო ექსპერიმენტიც — ორი, არსებითად განსხვავებული მეღვინეობის ერთ მეურნეობად გაერთიანება და ამით ისტორიული ნარატივების, განსაკუთრებით კი Kühling-Gillot-ის ისტორიის, ახალი, ახალი ლეგენდისთვის დაქვემდებარება — ყველაფრისთვის უბრალოდ ხაზის გადასმა. ისე, რომ ჩემნაირი ადვოკატები არ დასჭირვებოდათ.
მაგრამ ყველაზე მეტად ორივემ ადრევე გაიაზრა ის, რასაც მაშინ მხოლოდ ცოტანი ხვდებოდნენ: გერმანია საერთაშორისო ასპარეზზე კვლავ მხოლოდ მშრალი უმაღლესი კლასის ღვინოებით გახდებოდა დიდი. არა ნარჩენი შაქრის რომანტიკით, არამედ წარმოშობით, სიზუსტითა და სტრუქტურით.
ნირშტაინის როტენ ჰანგზე, რომელიც კაროლინ შპანიერმა ოჯახური ტრადიციიდან მოიტანა, შეიქმნა რიზლინგები, რომლებმაც მარილიანი დრამატულობა განავითარეს. პეტენტალი, როტენბერგი, ელბერგი და ჰიპინგი დღეს ევროპის დიდ მშრალ რიზლინგის ვენახებად ითვლება. ამავდროულად, ჰ. ო. შპანიერმა ცელერტალის ახლებურად გააზრება დაიწყო. ეს იყო მხარე, რომელსაც დიდი ხნის განმავლობაში თითქმის არავინ აღიქვამდა სერიოზულად. კირქვიანი ნიადაგები, გრილი ჰაერის ნაკადები, მჟავიანობის თითქმის ბურგუნდიული სიცხადე — ეს ყველაფერი მან ძალიან ადრე ამოიცნო. კირხენშტუკი, ფრაუენბერგი და შვარცერ ჰეროგოტი იქცა ღვინოებად, რომლებმაც აჩვენა, რომ ზემო რაინჰესენს სიღრმე, დაძაბულობა და დაძველების პოტენციალიც ჰქონდა.
ამასთან, არასოდეს უნდა დაგვავიწყდეს: ეს ყველაფერი ხდებოდა იმ დროს, როდესაც გერმანული ღვინო მხოლოდ იწყებდა თავისი ჯოჯოხეთური ომისშემდგომი პროვინციულობის მოშორებას. ძველ იარლიყებს, მამაპაპურ ენას და მრავალი მეურნეობის მოუქნელობას შპანიერები ახალ ესთეტიკას უპირისპირებდნენ. სიცხადეს. არქიტექტურას. სიზუსტეს. საერთაშორისო კონკურენტუნარიანობას. ამასთან, ექსპორტისთვის ამერიკანიზებულ ხილის ბომბებს არ აწარმოებდნენ.
ეკონომიკური თვალსაზრისით, ახლად დაქორწინებულმა წყვილმა ისეთი რისკები იკისრა, რომელთა დავიწყებაც დღეს ხშირად სურთ. დიდი ვენახების განახლება, ბიოდინამიკური მეთოდით მუშაობა, საერთაშორისო ბაზრების შექმნა, მარნების მოდერნიზება, სადეგუსტაციო სახლისა და საცხოვრებელი სახლის თავიდან აშენება — ეს ყველაფერი ფულს მოითხოვდა. ბევრ ფულს. მაშინ, როცა სხვები ჯერ კიდევ მსჯელობდნენ, შპანიერები უკვე აბანდებდნენ მომავალში, რომელსაც ისინი ბევრ კოლეგაზე უფრო მკაფიოდ ხედავდნენ.
დღეს, ერთობლივ მეურნეობაში 20-წლიანი მუშაობის შემდეგ, Battenfeld-Spanier და Kühling-Gillot უკვე დიდი ხანია დამკვიდრებული სახელებია. მათი ღვინოებით ვაჭრობა Place de Bordeaux-ის მეშვეობით ხდება, ისინი პრემიუმ სეგმენტში გერმანიის უმნიშვნელოვანეს საექსპორტო მეურნეობებს შორის არიან, ხოლო ახალგაზრდა მეღვინეები მათზე ორიენტირდებიან — ისევე, როგორც ადრე ფრანგულ მაგალითებზე ორიენტირდებოდნენ. განსაკუთრებით საინტერესო ამ აღმასვლის სისწრაფეა. მეღვინეობაში ოცი წელი არაფერია. ერთი თაობა. მეტი არაფერი.
და ეს არის ორივეს მთავარი დამსახურება: მათ დაამტკიცეს, რამდენად სწრაფად შეიძლება შეიცვალოს ღვინის რეგიონები, როდესაც ადამიანები მზად არიან იმუშაონ დაცინვის, მოუქნელობისა და უსაფრთხოების წინააღმდეგ — დინების საწინააღმდეგოდ იცურონ. „კარტოფილის ყანების“ რეგიონებიდან მოულოდნელად ევროპის რამდენიმე ყველაზე ზუსტი მშრალი რიზლინგი მოვიდა.
ხოლო ისინი, ვინც მაშინ იცინოდნენ, დღეს თავადაც საკმაოდ სიამოვნებით სვამენ ამ ღვინოებს.