(კლიმეკი / რედაქცია / ანიმაციური სურათი: runwayml)
41 გრადუსი? ასეთ დროს გამოცდილ ღვინის მსმელსაც კი ეკარგება ღვინის სურვილი. ყველაზე გვიან ახლა კარგავენ ღირსებას ყველაზე დოგმატური ღვინის ენთუზიასტებიც: ადამიანები, რომლებიც ჩვეულებრივ საათობით მსჯელობენ დურდოსთან დაყოვნების ხანგრძლივობაზე, კირქვიან ნიადაგებსა და ბურგუნდიულ კლონებზე, უცებ მაცივრის წინ დგანან და ფიქრობენ აზრს, რომლის გაფიქრებაც არასდროს გაუბედავთ: იქნებ მაინც გშპრიცტერი.
ავსტრიაში მას G’spritzter-ს უწოდებენ. გერმანიაში — Weinschorle-ს. ორივე ტერმინი დაახლოებით ერთსა და იმავე რეაქციებს იწვევს. ზოგი მას ევროპული ღვინის კულტურის დასასრულად მიიჩნევს. სხვებისთვის კი ის ერთადერთი საშუალებაა, პლატანის ქვეშ შუადღე გადაიტანონ. ვაღიარებ: ზაფხულის პიკში მეორე ჯგუფს მივეკუთვნები. არის დღეები, როცა Smaragd-ს უბრალოდ აზრი არ აქვს. აღფრთოვანებული ხარ მისით. გიყვარს იგი. მაგრამ სარდაფში ტოვებ. სხეულს 14 მოცულობითი პროცენტი კი არა, სითხე სჭირდება. რაც შეიძლება ცივი. რაც შეიძლება ბევრი.
ამიტომ G’spritzter არასდროს ყოფილა საკრილეგიო. ის ყოველთვის გადარჩენის სტრატეგია იყო. ნამდვილი საკრილეგიო მხოლოდ ახლა იწყება. თუკი ევროპის სიცხის ყველა რეკორდი ერთმანეთის მიყოლებით ეცემა, რატომ უნდა დარჩეს ღვინო ერთადერთ კულტურულ მონაპოვრად, რომელიც უცვლელი რჩება? თეთრი ღვინისა და სოდის კლასიკური ნაზავი კლიმატის ცვლილების პირობებს უკვე დიდი ხანია ვეღარ აკმაყოფილებს. დროა, ღვინის შპრიცერის ახალმა თაობამ დაიმკვიდროს ადგილი.
ჩემს პირველ შემოთავაზებას ლამაზი სახელი აქვს Dorn Zero. აიღეთ ყინულივით ცივი Cola Zero და დაუმატეთ Dornfelder-ის პატივსაცემი მცირე ულუფა. ვერავინ იტყვის, რომ ამის გამო Dornfelder-მა ხასიათი დაკარგა.
მეორე ვარიანტი ტკბილი ღვინის მოყვარულთათვისაა. ყინულივით გაცივებული ჭიქა Riesling-Eiswein-ის ხვდება ასეთივე ცივ პიტნის ჩაის. შედეგი დაახლოებით ისეთია, თითქოს რეინგაუს მეღვინეს ველნეს-დასვენება დაეჯავშნოს.
ეზოთერიკის ტრადიციონალისტებს ვურჩევთ Steinfeder Total-ს. ოთხ გრადუსამდე გაცივებული Grüner Veltliner Steinfeder, Granderwasser-ით გაზავებული. მართალია, დადასტურებულად ცნობილია, რომ Granderwasser არაფერს ცვლის, მაგრამ რწმენა მეღვინეობაში ისედაც ყოველთვის მნიშვნელოვანი კატეგორია იყო.
მეოთხე ვარიანტი მხოლოდ მამაცებისთვისაა. პირდაპირ მაცივრიდან ამოღებული კეფირი, ამას ემატება Sauternes-ის მცირე ულუფა. კეთილშობილ სიდამპილეს რძემჟავა ხვდება. საფრანგეთი კავკასიას ხვდება. ალბათ, ამას ოდესმე იუნესკოს კონვენცია აკრძალავს.
კიდევ უფრო ელეგანტურად გამოიყურება Asia-Schorle. ყინულივით ცივი ლიმონგრასის ესენცია, უხვად Verjus-ით გაზავებული. თითქმის არანაირი ალკოჰოლი, მაგრამ მტკიცე სურვილი, მაინც ღვინოზე იფიქრო.
სიის გაგრძელება უსასრულოდ შეიძლება. Fino-Sherry ტონიკით. Lambrusco გაყინული ესპრესოთი. Grüner Veltliner კიტრის წყლით. შამპანური ცივ ქოქოსის წყალზე. თუმცა სადღაც ჩემი ტოლერანტობაც მთავრდება.
ამ აზრობრივ ექსპერიმენტებში ყველაზე კარგი მაინც სხვა რამ არის. ისინი ცხადყოფს, რამდენად მოსაბეზრებელი გახდა ზოგიერთი ღვინის დებატი. წლებია, დაუნდობლად კამათობენ იმაზე, რომელი ვაზის ჯიშია უფრო მნიშვნელოვანი, რომელი დურდო უნდა დაყოვნდეს უფრო დიდხანს, ხის რომელი კასრი შეიძლება ჩაითვალოს მორალურად მისაღებად და შეიძლება თუ არა ღვინოში ყინულის კუბების ჩაყრა. რა თქმა უნდა, შეიძლება. შეიძლება მინერალური წყლის ჩასხმაც. ღვინის დალევაც კი შეიძლება ისე, რომ მასზე მანამდე ათი წუთი არ ისაუბრო.
ღვინოს ერთი თვისება აქვს, რომელსაც ღვინის სამყაროში ზოგჯერ ავიწყდებათ. ის სასმელია. სასმელებს კი ოდითგანვე ერთი დანიშნულება აქვთ. მათ წყურვილი უნდა მოკლან. ყოველი ჭიქა გამოცხადება არ უნდა იყოს. ყოველი ყლუპი ცხოვრებას ვერ შეცვლის. ზოგჯერ სრულიად საკმარისია, თუ პირველი G’spritzter-ის შემდეგ უკვე აღარ გცხელა.
ღვინის დიდი კულტურა ამის გამო არ დაიღუპება. ის Cola Zero-სა და Dornfelder-საც კი გადაურჩება. ძლივს, მაგრამ გადაურჩება.