(კლოდ ოგიუსტი / მანფრედ კლიმეკი)
ემანუელ რეინო გარდაიცვალა. 61 წლისა. ანუ ასაკი ნამდვილად არ იყო. ის იყო მეღვინე, რომელმაც რონის რეგიონი, როგორც ეს ბევრმა სხვამ გააკეთა, არ განაახლა, არამედ მეხსიერება დაუბრუნა — და ამისთვის ისეთივე მოწიწებით ეთაყვანებოდნენ, როგორც განდეგილ წინასწარმეტყველს. მისი სიკვდილით მხოლოდ ერთი მეღვინე კი არ ქრება, არამედ სტილი, სამყაროს აღქმა, მეღვინეობის მთელი თავი, რომელიც ისედაც დროებით არსებობდა. მისმა ღვინოებმა, ყველა მათგანმა ძვირფასმა იშვიათობამ, სიკვდილის შემდეგ მეორად ბაზარზე ფასი დაახლოებით ათი პროცენტით მოიმატა. შეიძლება მიხვდე: ეს აღარ დაბრუნდება.
Rayas და Reynaud — ეს იყო Grenache, მაგრამ ისეთი, როგორიც ის სხვას არავის ესმოდა. არანაირი კუნთების დემონსტრირება, არანაირი ალკოჰოლური ჯავშანი, არანაირი ბარიკში დაუნდობელი ჩარევა. რეინომ აჩვენა, რომ Grenache აუცილებლად ფართო და მძიმე არ უნდა იყოს — ის შეიძლება იყოს გამჭვირვალე, ნათელი, სურნელოვანი, თითქმის ჰაერში მოტივტივე — მაგრამ ამავე დროს ძლიერი და გამძლე. ძალიან გამძლე. რომ ელეგანტურობა კასრიდან არ მოდის, არამედ სიმწიფისთვის გაბედვისა და ყოველივე ზედმეტის მოშორების სურვილისგან.
დღეს დავიწყებულია, ოდესღაც ეს რამხელა სკანდალი იყო. Chateauneuf, რომელმაც დატოვა ძველი, ტრადიციული კუპაჟი — კომუნის მრავალფეროვანი ჯიშური საყრდენი — და ნაცვლად ამისა, ბოთლებში სუფთა Grenache ჩამოასხა — როგორც Chateneuf du Pape. Châteauneuf ათწლეულების განმავლობაში მძიმე სხეულის, მაღალი ალკოჰოლის, ამაყი, მუქი და მსუყე ღვინოების ბასტიონი იყო; ბოლო წლებში ასეთ ღვინოებს 15 პროცენტი ალკოჰოლის შემცველობითაც კი კარაფში ისე მძიმედ ასხამდნენ, თითქოს ბუხრის შეშის მორს აგდებდნენ. და შემდეგ გამოჩნდა ეს ჩუმი კაცი Sarrians-იდან, რომელიც თითქმის არავის იღებდა, მაგრამ ყველას, ვისაც მოსვლის უფლება ჰქონდა, დუმილს აიძულებდა: მხოლოდ Grenache-ისგან დამზადებული Chateneuf-ით, რომელსაც მურაბის ნაცვლად ველური მარწყვის, მშრალი ტყის, ქვიშისა და მწირი, ძალიან მწირი ნიადაგის ბალახების სურნელი ჰქონდა. Grenache — როგორც ლექსი და არა როგორც ტყვიამფრქვევი.
რეინო ერთ-ერთი უკანასკნელი იყო, ვინც გაბედა, Châteauneuf არა როგორც ბრენდი, არამედ როგორც ინტიმური სამყარო აღექვა. კაცი, რომელიც არასოდეს ჩავარდნილა თავისი სტილის განახლების ცდუნებაში, რადგან იცოდა, რომ მხოლოდ ეს ერთი, სრულყოფილი ფორმულა ჰქონდა — თავისი ინსტინქტი ღვინის დაყენებისას. ის ძველ ფუდრებში მუშაობდა, რომლებსაც დასაწყისში მასზე მეტი ისტორია ჰქონდათ. გვიან კრეფდა, ძალიან გვიან. ის, ზოგჯერ ჯიუტადაც, ებრძოდა თანამედროვეობას, რადგან იცოდა, რომ თანამედროვეობას ხშირად ჭეშმარიტებასა და რეალობაში ცვლიან — როდესაც თანამედროვეობა მოდად იქცევა.
ბოლო ოცი წლის განმავლობაში ის სულ უფრო მეტად იქცა იმ რეგიონის საყრდენად, რომელსაც საკუთარი თავის თავიდან გამოგონება მოუწია — რაც ყოველთვის წარმატებით არ ხერხდებოდა. საერთაშორისო მოდებმა მიმართულება შეიცვალა, ალკოჰოლური ბომბები უცებ აღარ იყო მაგარი, არამედ უხერხული. ემანუელ რეინო იმის დასტური იყო, რომ ეს ცვლილება კაპიტულაციას კი არ ნიშნავდა, არამედ გათავისუფლებას. მაგრამ ახლა, როცა ის აღარ არის, ამ დაბრუნების ერთი ნაწილიც იკარგება.
რადგან მასთან ერთად კვდება ერთ-ერთი უკანასკნელი, ვინც Châteauneuf-du-Pape-ს ჯერ კიდევ სულიერ-ცნობიერ ადგილად აღიქვამდა: ქვიშის, ქვის, სინათლისა და ზაფხულის დასაწყისის ჰაერისგან შექმნილ ლანდშაფტად. როგორც არსებას.
მისი ბიოგრაფია ამ დამოკიდებულებას ერგება: ბიჭი, რომელიც Châteâu des Tours-ში ვაზებს ზრდიდა, როგორც სხვა ფრანგი სოფლის ბავშვები ზრდიდნენ თავიანთ კურდღლებს; მოგვიანებით მან საკუთარ თავზე აიღო შიგნიდან დანგრეული Châteâu Rayas-ის მემკვიდრეობითი ტვირთი; თავიდან გააშენა ნაკვეთები, რომელთა გადარჩენა უკვე აღარავის სურდა; და ბოლოს სწორედ ის გახდა ადამიანი, რომელმაც მარანს ღირსება დაუბრუნა.
რეინო სინაზით იყო რევოლუციონერი. მაგრამ დღეს სინაზეს ცუდი ბედი აქვს.
მის სიკვდილთან ერთად არ კვდება Rayas, როგორც მარანი. მაგრამ კვდება ეპოქა, რომელშიც Grenache-ს პოეტური ყოფნის უფლება ჰქონდა.