(მანფრედ კლიმეკი / Pic Animation: Runwayml)
იუტა ამბროსიჩი უკვე მანამდე, სანამ ის მარკო კალხბრენერს გაიცნობდა ვენაში მცხოვრები გრანდიოზული ახალგაზრდა კარინთიელი გრაფიკული დიზაინერი იყო. ისეთი, რომელსაც ტიპოგრაფიის არა მხოლოდ წაკითხვა, არამედ გააზრებაც შეეძლო. მარკო კი ტექსტიდან, ენიდან, მნიშვნელობის ზუსტი ფორმულირებიდან მოდიოდა — და იქ ისიც, სამხრეთ ბურგენლანდიელი, ერთ-ერთი საუკეთესო იყო. ისინი ერთმანეთს სარეკლამო სამყაროში შეხვდნენ — სადაც თავიანთი ძალიან სწრაფად და ძალიან შთამბეჭდავი კარიერების მარტივად გაგრძელება შეეძლოთ; საკუთარი სააგენტოს შექმნამდეც კი. 90-იან წლებში ეს ფულს, პრიზებსა და წვეულებებს ნიშნავდა. მათ კი ამას სერიოზული გზა არჩიეს — მეღვინეობა.
ის, რასაც ისინი იქ უკვე თითქმის ოცი წელია აკეთებენ, ზედაპირულის საპირისპიროა. ვენის ვენახების ფერდობებზე, ნუსბერგის, რიზენბერგისა და ბისამბერგის ირგვლივ, ისინი ამზადებენ ღვინოებს, რომლებიც დეკორატიული კი არა, ნაწილობრივ დრამატულად გამოკვეთილია. ღვინოებს შინაგანი წესრიგით, სიცხადითა და გასაოცარი თავდაჯერებით. ბიო-სერტიფიცირებულებს, სამუშაოში უკომპრომისოებს, გამოხატვაში დამოუკიდებლებს — და უპირველესად: სრულად ავტონომიურს. მათ არავისთვის უკითხავთ, როგორ უნდა გააკეთო ღვინო „სწორად“. ეს თავად ისწავლეს. სწორედ ამიტომ არაფერია ნასწავლივით ხელოვნური, უცხო ან თავსმოხვეული. ამიტომაც არიან ეს ორი ადამიანი და მათი ღვინოები ყოველთვის უნიკალური.
ეს ავტონომია მარანში არ მთავრდება. ის გრძელდება მარკეტინგში, გარე სამყაროსკენ მიმავალ გზაზე, ექსპორტის გასაოცრად მაღალ წილში — დაახლოებით 75 პროცენტი, განსაკუთრებით აშშ-სა და კანადაში. ამბროსიჩი და კალხბრენერი საუკეთესო გაგებით კოსმოპოლიტები არიან: ცნობისმოყვარეები, გახსნილები, თვალსაჩინოები — თავის მოწონების მცდელობის გარეშე. მათი ღვინოები გარეთ გადის, რადგან ურბანულ წრეებში მათ გამორჩეულობას მაშინვე აღიქვამენ. და არა იმიტომ, რომ ვინმემ მათი ახსნა უნდა შეძლოს.
ახლა, თითქმის ორი წელია, ამას მეორე ადგილიც დაემატა. ისეთი, რომელსაც დიდქალაქური მეზობლობა არ გააჩნია და თითქმის მოწყვეტილად გამოიყურება: ჩატერბერგი სამხრეთ ბურგენლანდში — ტყით გარშემორტყმული ვენახების იდილია, მრავალ პატარა ნაკვეთად დაყოფილი. აქ მდებარეობს იუტას ოჯახის ვენახები და აქ იჩენს თავს ამ ორი ადამიანის სხვა მხარე. ეს ვენისთვის ზურგის შექცევა კი არაა — უფრო გაფართოებაა; ამაღლებული შევსება. ადგილი, სადაც წარმოშობა, მეხსიერება და აწმყო ერთმანეთს ედება.
ამ ჩატერბერგიდან მოდის სამი ღვინო, რომლებიც უბრალო გვერდით პროექტზე მეტია. ისინი არიან მეორე ხმა. პროექტი „Waelder“-ის სახელით გამოდის.
პირველს ეწოდება „Aufwaerts“ 2024 — კიუვე ველშრიზლინგის, მიულერ-თურგაუსა და თეთრი ბურგუნდიულისგან. ღვინო ყოველი დღისთვის, დიახ. მაგრამ არა პრეტენზიის გარეშე. ხილისებრი, თხილოვანი, იმ სამხრეთბურგენლანდიური სითბოთი, რომელიც ფართო კი არ ხდება, არამედ ღვინოს საყრდენს აძლევს. ნიადაგი მკაფიოდ მეტყველებს: სერპენტინიტი, ოპალი, ფიქალის მსუბუქი ელფერი — უნგრული გავლენა, რომელიც ფოლკლორულად კი არა, სტრუქტურულად აღიქმება. ღვინო, რომელიც სიმსუბუქეს უფესვო მდგომარეობად არ აღიქვამს.
მას მოსდევს „Himmelwaerts“ 2024, შარდონე, ამჟამად ჯერ კიდევ კასრის ნიმუში. ღვინო, რომელიც დროს მოითხოვს — და თავადაც ითხოვს დროს. ის ჯერ კიდევ ბოლომდე საკუთარ თავში არ არის, ჯერ კიდევ აწყობს თავის ნაწილებს. მაგრამ უკვე ახლა იგრძნობა, რომ აქ სწრაფად წაკითხვადობაზე კი არა, სიღრმეზეა გათვლა. ისეთი ღვინოა, რომელსაც დაძველება უნდა აცადო. და თავადაც მოგინდება ეს.
შემდეგ კი არის „Hoellwaerts“ 2024. ბლაუფრენკიში. ორმოცი წლის ვაზი. ერთი ერთადერთი 600-ლიტრიანი კასრი. ათი დღე ჭაჭაზე — შეგნებულად მოკლე დრო, რათა ფერმა არ იბატონოს, ნათელი ბნელი ტონების წინ წამოიწიოს; და ამიტომაც საერთოდ არ არის ჯოჯოხეთური. რაც აქ იქმნება, მართლაც იშვიათია: ღვინო, რომელიც თითქმის ყველას უნდა მოეწონოს — და ამასთან უკიდურესად მაღალ მოთხოვნებსაც აკმაყოფილებს.
არომატში მაყვალი, გრაფიტი, კვერცხის ცილის მსუბუქი ელფერი. უფრო ალუბლის ხორციანი სიტკბო, ვიდრე მჟავე ალუბალი. ჩახშობილი კასისი, მოცვი, სულ ოდნავ თხილი. მაგრამ ეს ყველაფერი თითქმის მეორეხარისხოვანია. გადამწყვეტი პირია: წვნიანი, ხორციანი, მკვრივი, თუმცა მსუბუქი და ამავდროულად სრულიად დაუძაბველი (ეს არ ნიშნავს, რომ დაძაბულ, უფრო მომთხოვნ ღვინოებს არსებობის სრული უფლება არ აქვთ — აქვთ). ბლაუფრენკიში დინამიკით, შინაგანი წნევით, იმ დაუძლეველი თვისებით, რომ ჭიქის გადადება არ გინდა და სმის დროს უკვე შემდეგ ბოთლს ეძებ თვალით. პოზიტიურად პოპულისტური, თუ ასე გნებავთ. იდეალური სასმელი ღვინო — და ამავე დროს ბოლო წლების ერთ-ერთი ყველაზე ნივთიერებით მდიდარი ბლაუფრენკიში.
ბოლოს კი რჩევა, რომელიც უბრალო რეკომენდაციაზე მეტია: „Hoellwaerts“ დალიოთ „Hetfleisch“-თან ერთად, იმ პროექტთან, რომელსაც ამბროსიჩი და კალხბრენერი ახალგაზრდა მეღვინე კრისტოფ ვახტერ-ვისლერი ამზადებინებენ. ორი ღვინო, დამოკიდებულების ორი ნოტი, ერთი საერთო მნიშვნელი: სერიოზულობა პათოსის გარეშე, სიხარული გამარტივების გარეშე. ამ დღეებში ვახტერ-ვისლერის ნამუშევარსაც ვრცლად მივუძღვნით ყურადღებას.
რაც რჩება, არის შთაბეჭდილება, რომელიც ცალკეულ ბოთლებს სცდება. იუტა ამბროსიჩი და მარკო კალხბრენერი ამზადებენ ღვინოებს, რომლებსაც არ შეუძლიათ და არც სურთ ახსნან, რამდენად კარგები არიან. ისინი არიან ასეთები. და ზოგჯერ — სულ უფრო ხშირად — ამით იქმნება ღვინო, რომელიც რაღაც უფრო დიდს აკეთებს: ღვინო, რომელიც მსოფლიოს მოიცავს.