(მანფრედ კლიმეკი / ბიორნ გრებნერი)
ეს არ არის სწორი ხაზის ისტორია, არამედ ამბავი, რომელიც გამბედაობის, შეცდომებისა და საბოლოოდ უფრო ინტიმური და უკეთესი ფინალის რკალებისგან შედგება. ის 1996 წელს დაიბადა გასაგები სურვილისგან: სამი მეღვინე, სამი ხედვა, ერთი ოცნება: ავსტრიული წითელი ღვინო, რომელსაც ჰქონდა პრეტენზია, შეექმნა საკუთარი ტინიანელო არა ასლი, არამედ ანტინორის ტოსკანური საკულტო ბლენდის ავსტრიული ეკვივალენტი, საერთაშორისო, ძლიერი და ექსპორტისთვის მზად. თუმცა ეს მხოლოდ სახელის მოდელი კი არ იყო, არამედ რისკიც: ბლაუფრენკიშის დომინირება მერლოსა და კაბერნე სოვინიონთან ერთად, კონტინენტისა და საკულტო ღვინის ჰიბრიდი.
ამ იდეის უკან მდგომი ადამიანები ისეთივე განსხვავებულები იყვნენ, როგორც ვნებიანები: ტიბორ სემეში, ბურგენლანდის წითელი ღვინის სამხრეთ-აღმოსავლეთის პიონერი, რომლის ყურადღების ცენტრშიც ყოველთვის ადგილობრივი ბლაუფრენკიშის ჯიში იყო; ფ. ქ. პიხლერი, ვახაუს დიდი თეთრი ღვინის ვირტუოზი; და მანფრედ ტემენტი, შტირიელი, რომელმაც სოვინიონი და მორილონი ახალ საერთაშორისო სიმაღლეებზე აიყვანა. მათ ერთად სურდათ 300 000 ბოთლი Arachon-ის წარმოება და ვინცერგენოსენშაფტ ჰორიჩონის დახმარებით მსოფლიოში გაგზავნა — რიცხვი, რომელიც 90-იანი წლების მიწურულს ავსტრიაში უფრო რევოლუციას ჰგავდა, ვიდრე ღვინის პროექტს.
პირველი მოსავალი ბოთლებში 1998 წელს ჩამოისხა. მაგრამ ღვინის სიმართლე იშვიათად წერს ისტორიას სწორხაზოვნად. ტიბორ სემეში, ბლაუფრენკიშის არაოფიციალური ელჩი, მოულოდნელად, ძალიან ადრე გარდაიცვალა — დარტყმა, რომელმაც პროექტი გამოცდის წინაშე დააყენა. ამბიციური გეგმები გაქრა, დიდი და ძვირადღირებული შენობა კი კვლავ მთლიანად ვინცერგენოსენშაფტს გადაეცა — და 300 000 ბოთლი მირაჟად დარჩა, „ის, რაც შეიძლებოდა ყოფილიყო“. თუმცა ამ წარუმატებლობიდან სხვა რამ გაიზარდა — რაღაც უფრო ღირებული.
დღეს ოსკარ სემეში საჭესთან დგას. არა როგორც გეგმის აღმსრულებელი, არამედ როგორც Arachon-ის საკუთარი ლოგიკის შემქმნელი. ბოლო, 2018-დან 2021 წლამდე მოსავლებში ოსკარმა კუვე გაამარტივა: მერლო და კაბერნე სოვინიონი, რომლებიც ოდესღაც კორექტივსა და იმედის საყრდენს წარმოადგენდნენ, 20 პროცენტზე ოდნავ მეტიდან დაახლოებით 7 პროცენტამდე შეამცირა. შედეგი აღარ არის კლასიკური გაგებით საერთაშორისო ბლენდი, არამედ უფრო თბილი, მიწიერი და „უფრო წითელი“ ღვინო, რომელიც კაბერნეს მწვანე ტონებს იშორებს და ბლაუფრენკიშის შიშველ ხასიათს ყურადღების ცენტრში აყენებს — ველურობის გარეშე, მაგრამ სიზუსტით.
Arachon 2018
ახალი ბალანსის პირველი მოსავალი. ცხვირში მუქი ალუბალი, შავი ეკლიანი ქლიავი, გრაფიტის ელფერი და ის ბურგენლანდური მიწიერება, რომელიც მძიმე კი არა, საყრდენია. გემოზე მშვიდი, მკვრივი და საოცრად გაწონასწორებული. ნაყოფი მწიფეა, მაგრამ არა ტკბილი; სტრუქტურა საგრძნობია, თუმცა დომინანტური არა. კაბერნე თითქმის აღარ იღებს ხმას — და ეს ღვინოს სწორედ წაადგა. 2018 ის მოსავალია, რომელშიც Arachon იწყებს საკუთარ თავთან დაბრუნებას.
Arachon 2019
დაძაბულობით გამორჩეული მოსავალი. გამოხატულებით უფრო გრილი, უფრო ზუსტად გამოკვეთილი. მეტი სანელებელი, მეტი სიბნელე, ნაკლები ოპულენტურობა. შავი პილპილი, გამხმარი ბალახები, მუქი კენკრა, დახვეწილი მინერალური ხაზი. გემოზე 2018-ზე უფრო დაჭიმული, ხანგრძლივი და მკაფიო დაბოლოებით. ბლაუფრენკიში აქ ავლენს დისციპლინისუნარს, სიმშრალის გარეშე. Arachon მათთვის, ვისაც სტრუქტურა უყვარს.
Arachon 2020
ალბათ, ამ ოთხიდან ყველაზე ჰარმონიული. სითბო, სიღრმე, მაგრამ არა სიმძიმე. მწიფე ალუბალი, ქლიავი, კაკაოს ელფერი, ცოტაოდენი ტყის ნიადაგი. ყველაფერი მრგვალი და ბუნებრივი ჩანს, თითქმის ზედმეტად ბუნებრივიც — სანამ არ შეამჩნევ, რამდენად ზუსტად არის ეს ყველაფერი აგებული. მერლოსა და კაბერნეს შემცირება აქ სრულად ამართლებს: ღვინო არის მიწიერი, წითელხილიანი, მშვიდი, დიდი შინაგანი ბირთვით. მოსავალი, რომელიც დიდხანს რჩება.
Arachon 2021
ყველაზე ახალგაზრდა — და შესაძლოა, ყველაზე მკაფიო. უფრო ახალი, უფრო დაჭიმული, თითქმის ახალგაზრდული ენერგიით. წითელი კენკრა, ალუბალი, დახვეწილი ბალახები, გრილი ქვეტონი. გემოზე წრფივი, ფოკუსირებული, დახვეწილი ტანინითა და ძლიერი სიგრძით. ჯერ ახალგაზრდა, ჯერ ბოლომდე ჩამოყალიბებული არაა, მაგრამ მომწიფების პოტენციალი აშკარად იგრძნობა.
რაც რჩება, რაც მომავალს გვამცნობს, წითელი ღვინოებისთვის რთულ პერიოდშიც, არის დიდი, ხანგრძლივი ბლაუფრენკიში საერთაშორისო ამბიციით, მაგრამ რეგიონული გულით. დღეს Arachon 33–35 ევრო ღირს — და ნამდვილია მომგებიანი შეთავაზება იმასთან შედარებით, რასაც ის ჭიქაში გვიყვება: სიღრმე, სანელებლები, მკვრივი ბირთვი, მკაფიო ნაყოფი, მყარი სტრუქტურა. არა კუთხეებისა და წახნაგების თამაში, არამედ თავდაჯერებული განაცხადი: ბლაუფრენკიში შეიძლება იყოს დიდი, სერიოზული და ამბიციური, ხელოვნურად გართულების გარეშე.
Arachon სრულყოფილების მითოსად არ ქცეულა. მაგრამ, შესაძლოა, სწორედ ამიტომ არის ის ერთ-ერთი ავსტრიის ყველაზე საინტერესო წითელი ღვინო ახალი ათასწლეულისა: ღვინო, რომელიც ხედვისა და რეალობის დაძაბულობიდან, დანაკარგისა და ხელახლა დაუფლებისგან, უცხოსა და საკუთარი თავის გაგებისგან იბადება. ის გვიჩვენებს, რომ დიდი ღვინოები აუცილებლივ სრულყოფილებისგან არ იბადებიან, არამედ გაბედული მცდელობისგან, საკუთარ თავზე მაღლა დადგნენ და ამავდროულად საკუთარ თავთან დაბრუნდნენ — ბლაუფრენკიშში.