(მანფრედ კლიმეკი)
უკვე სამი დღეა, ბურგენლანდში ვმოგზაურობ. ვსტუმრობ მეღვინეებს, ვზივარ სადეგუსტაციო დარბაზებში, გავდივარ ვენახებში, ვსვამ კონცენტრირებულად, ყურადღებით და უმეტესად ეიფორიულად. და თითქმის ასეთივე კონცენტრაციით კიდევ რაღაც სხვასაც მისხამენ — ცხადია, არა ის მეღვინეები, რომლებსაც ვსტუმრობ: ჭორებს. ნახევარ ფრაზებს. მინიშნებებს. უპატივცემულო კომენტარებს ზუსტად იმ მეურნეობებზე, რომლებშიც ამჟამად ვიმყოფები ან ჯერ კიდევ ვიქნები. არა ღიად, არა გადამოწმებადად, იშვიათად კონკრეტულად — მაგრამ უთქმელი დამატებით: „ამას ყურადღება უნდა მიაქციო.“
ერთი რამ თავიდანვე მკაფიოდ უნდა ვთქვა, რადგან წინააღმდეგ შემთხვევაში ზუსტად ის შეიქმნება, რისი თავიდან აცილებაც აქ არის საჭირო: არც ერთ მეღვინეს, რომელსაც აქამდე ვესტუმრე, ამ ჭორებიდან არც ერთი არ გაუვრცელებია. პირიქით. ეს ბრალდებები გარედან მოდის. და მაინც, ზოგიერთის გონებაში, როგორც ჩანს, ჩნდება აბსურდული წარმოდგენა, თითქოს ჟურნალისტები აქ პატარა საწამლავი ისრების გადამტანებად უნდა მოქმედებდნენ — პროვინციული ანგარიშსწორებების მატარებლებად.
ის, რაც ამ დღეებში სინამდვილეში განვიცადე, სრულიად სხვა რამ არის: მსოფლიო დონის მეღვინეობა. სიზუსტე, სიღრმე, თვითთავადობა. ღვინოები, რომლებსაც საკუთარი თავის დამტკიცების არანაირი საჭიროება არ აქვთ. ღვინოები, რომლებსაც არაფრის ახსნა სურთ — ისინი უბრალოდ არსებობენ. ვინც აქ ჯერ კიდევ სერიოზულად საუბრობს „ავსტრიულ განსაკუთრებულ გზაზე“ ან „რეგიონულ მნიშვნელობაზე“, დიდი ხანია ჩამორჩა. ბურგენლანდი უკვე აღარ არის საცდელი სივრცე, იმედი ან „გზაზე მყოფი“. მან დანიშნულებას მიაღწია.
სწორედ ამიტომ არის ეს კულისებიდან მომავალი ხმაური ასე უსიამოვნო. რადგან ის მხოლოდ წვრილმანი კი არ არის — ის სულელურია. იმ პერიოდში, როდესაც მეღვინეობა მთელ ევროპაში ზეწოლის ქვეშ იმყოფება, როდესაც გასაღების ბაზრები ქრება, მოხმარების ჩვევები იცვლება და მორალურად დამუხტული თავშეკავების მოძრაობები ურბანულ ფელეტონებში ვრცელდება, ერთმანეთზე თავდასხმა, ალბათ, ქცევის ყველა შესაძლო მოდელიდან ყველაზე კონტრპროდუქტიულია.
ვინც ახლა ფიქრობს, რომ საკუთარი პოზიცია სხვების დასუსტებით უნდა გააძლიეროს, ვერაფერი გაიგო. ვერც ბაზრის და ვერც ამ მომენტის შესახებ. რეალობა სასტიკად მარტივია: თუ ღვინოს მომავალი უნდა ჰქონდეს, ეს ვერ მოხდება საკუთარი თავის ჭვრეტით, ინტრიგებით ან გასული ათწლეულების სუბსიდირების მექანიზმების მარადიული იმედით. არამედ ექსპანსიით. ახალი ბაზრებით. ისეთი მიმართულებების სერიოზული, ერთობლივი გააზრებით, როგორიცაა ინდოეთი ან ლათინური ამერიკა — იქ, სადაც ცნობისმოყვარეობა, აღმასვლა და სიამოვნება ჯერ კიდევ არ იწვევს სინდისის ქენჯნას.
მით უფრო გამაღიზიანებელი იქნებოდა, თუ ინსტიტუტები, გაერთიანებები ან მარკეტინგული ორგანიზაციები ამ დესტრუქციული დინამიკების სიახლოვესაც კი აღმოჩნდებოდნენ. მათი ამოცანა არ შეიძლება იყოს განწყობების გაძლიერება ან დაპირისპირებების მედიაცია. მათი ამოცანა საპირისპირო უნდა იყოს: საერთო სურათის შექმნა, თავდაჯერებულობის გაერთიანება, პერსპექტივების გახსნა.
ბურგენლანდი უკვე დიდი ხანია აღარ არის პროვინცია. მაგრამ პროვინციულობა — გამოცდილების თანახმად, სწორედ მაშინ იზრდება, როდესაც ეკონომიკურ საზრუნავს სუვერენიტეტის ნაკლებობა ემატება. ამის წინააღმდეგ არც დუმილი და არც თვალის არიდება არ უშველის. ამის წინააღმდეგ მხოლოდ ერთი რამ არის ეფექტური: ინტელექტუალური დისციპლინა. და იმის გაცნობიერება, რომ სოლიდარობა მორალური ლოზუნგი კი არა, ეკონომიკური აუცილებლობაა.
დანარჩენი ყველაფერი თვითდაზიანებაა. ისეთ დროს, როდესაც ამის უფლება არავის აქვს.