(მანფედ კლიმეკი / ანიმირებული ფოტო: runwayml)
ბოდენზეეს რეგიონი არ არის გერმანიის კლასიკური მევენახეობის რეგიონი, არამედ გეოლოგიურ-კლიმატური მომავლის დაპირებაა, რომელიც ახლა იწყებს საკუთარ თავზე მოყოლას — მიზეზი: კლიმატის ცვლილება. მყინვარების მიერ ჩამოყალიბებული, რომლებმაც უკან დაიხიეს და მორენებისა და მძიმე, ხშირად ცხიმიანი ნიადაგებისგან შემდგარი ლანდშაფტი დატოვეს, გერმანიაში მევენახეობის რეგიონად სამწუხაროდ ფართოდ უცნობი ეს მხარე აღმავლობისა და ახალი დასაწყისის ზონად გვევლინება — ხოლო სწორედ ახალი დასაწყისია ის, რაც გერმანულ ღვინოს ახლა აკლია. ღვინოები, რომლებიც დავაგემოვნე, ცივი, თითქმის კრისტალურად სუფთაა არომატში, მიუხედავად იმისა, რომ ნოყიერ ნიადაგებზე იზრდება. ვაზის ჯიშები ერთი ნაბიჯით უკან იხევს, არომატი თავშეკავებულია, ხოლო ადგილმდებარეობებმა თავად უნდა ილაპარაკონ. ამჟამად თორმეტი მარანი ერთგვარ რეგიონულ გაერთიანებად ყალიბდება — პირველი და წარმატებული მცდელობაა, ბოდენზეეს უფრო მკაფიო იდენტობა მისცეს.
უკვე ცქრიალა ღვინოში ნათელი ხდება, საით მიდის ეს გზა. Sprudeldicke Dirn Weingut Deufel-ისგან (17,50 ევრო) შთამბეჭდავ არომატს ავლენს: თხილი, მწიფე ხურტკმელი, ანანასის მსუბუქი ელფერი და ოდნავ მორბიდული ნოტი, რომელიც დიდ შამპანურებს მოგვაგონებს. გემოზე ამ დაპირებას ბოლომდე ვერ ამართლებს, თუმცა ძალიან ახლოს მიდის — ამას იოჰანიტერის ყურძნის საფუარზე დაძველება განაპირობებს. Lindauer Sekt Weingut Haug-ისგან (Souvignier Gris, 22,00 ევრო) სხვა აქცენტს სვამს: უფრო ბაროკალურია, მეტი ვაშლითა და მსხლით, ოდნავ უხეში, ნაკლებად ზუსტი, თუმცა საკუთარი ხასიათით.
L’Acino Müller-Thurgau Drumlin 2024, Weingut Schmidt-ისგან (25,00 ევრო), სიგრილითა და მინერალური სიმკაცრით გვაოცებს. არომატი თავისებურია, თითქმის ტრამინერის მსგავსი, ოდნავ მოტკბო ნოტით, რომელიც Werthers Echte-ს მოგვაგონებს; პირში კი საშუალო სიმძლავრე და მკაფიო კონტურია. მსგავსად ცივად წარმოჩნდება Sauvignon Blanc 2024 (16,90 ევრო), Weingut Hendriks-ისღვინო, რომელიც ოდნავ დამაბნეველ, ურბანულ ნოტს ეთამაშება — თითქოს ბერლინის კლუბში პირველ ნაბიჯს დგამ, ჯერ კიდევ მანამდე, სანამ გრძნობები დალაგდება.
სოკოვანი დაავადებებისადმი მდგრადი ჯიშების კუპაჟებში რეგიონის მომავალი იკვეთება. Weingut Lanz ნონენჰორნში იოჰანიტერსა და Souvignier Gris-ს (Bayrischer Bodensee weiß 2023, 15,50 ევრო) აერთიანებს ღვინოდ, რომელიც კაკლის ნაჭუჭის, კომშისა და ეგზოტიკური ხილის მსუბუქი ელფერის თამაშს გვთავაზობს. ხორციანი, მაგრამ არა მძიმე — უფრო კონტროლირებული სიუხვეა.
Chardonnay Nonnenhorner Seehalde 2023 Weingut Kurek-ისგან (35,00 ევრო) პირველი ნამდვილი მწვერვალია. დაძაბული, ხის ელეგანტური გამოყენებით, ის 1990-იანი წლების დიდი საერთაშორისო ნიმუშებს მოგვაგონებს, თუმცა მათ სიმძიმეს არ იმეორებს. სრულიად განსხვავებულია Solaris Soho 2023 von Deufel (28,00 ევრო): ექსპრესიული, ეგზოტიკური, თითქმის გადმოსული არომატი, იდეალურად შერჩეული ხე, თუმცა დეტალებში იგრძნობა, რომ ამ ვაზის ჯიშს აქ კიდევ უფრო მეტის ჩვენება შეუძლია.
კლასიკური ბურგუნდიული ჯიშები საბოლოოდ რეგიონის სასარგებლოდ ყველაზე დამაჯერებელ არგუმენტებს გვთავაზობს. Weiẞburgunder Ortslage 2023 Weingut Schmidt-ისგან (19,00 ევრო) ბრწყინავს ბარიკის ზუსტი გამოყენებითა და კარამელის ნოტებით, ამასთან კი ცივი, ქვოვანი და მკაფიო რჩება. Seehaldenhof-ის შარდონეებიც Seehaldenhof ამ ბალანსს ავლენს: Die Seehalde 2021 (44,90 ევრო), ზედაპირზე შესამჩნევი ტანინით, ხოლო Sonnenbichl 2022 (47,00 ევრო) ოდნავ უფრო მრგვალია, ხის მშვენიერი ნოტითა და პოპკორნის მსუბუქი ელფერით, ისე, რომ ზედმეტად ფართო არ ხდება.
Spätburgunder-ებში ბოდენზეეს ცივი და გემოვნურად ადვილად დასალევი ხელწერა კვლავ აშკარად ჩანს. Hendriks’ Seehalde 2022 (ჯერ ბაზარზე არ არის) თითქმის სრულყოფილი არომატით გვარწმუნებს: ოდნავ კარაქისა და რძისებრი, ამავდროულად ცივი, ხილისებრი და ხის მიერ ზუსტად წარმართული — მოხდენილი, ძალიან გერმანული პინო კამპარის დახვეწილი სიმწარით. 2021 წლის მოსავალი (23,00 ევრო) კიდევ ერთი ნაბიჯით წინ მიდის: ალუბალმჟავა, სოკო, ტყის მიწა, ნესტიანი სიღრმე. Haug-ს Ringoldsberg 2022-ით (30,00 ევრო) თამაშში უფრო კოჭლი, თითქმის არქაული Spätburgunder შემოაქვს, რომელსაც ჭაჭა, ყურძნის კანი და დახვეწილი ხე განსაზღვრავს, მაშინ როცა Gierer Seehalde 2022-ში (30,00 ევრო) მაცდურ კარამელის არომატს ავლენს, რომელიც პირში, თუმცა, იმავე სიმკვრივეს ბოლომდე ვერ აღწევს.