მისი სიკვდილი მოულოდნელი აღმოჩნდა და კრემსტალის ღვინის სამყაროსთვის სახეში გარტყმასაც ნიშნავდა — მაშინ, 2018 წელს, როდესაც ვალტერ ბუხეგერი გარდაიცვალა. ორმოცდაათი წლის ასაკში. საუზმის შემდეგ. საქმის კეთების შუაგულში. ის — მშფოთვარე, წინსვლისკენ მიმართული ადამიანი, რომელმაც 1990-იანი წლების მიწურულს რეგიონის უძრაობიდან დასკვნა გამოიტანა: უნდა დაეყენებინა თანამედროვე ღვინოები და ამით ძველი კლიენტებიც გაეღიზიანებინა, ახალი, უფრო ახალგაზრდა ღვინის მსმელებიც განახლებული ასორტიმენტით თავის ღვინოებზე მიემაგრებინა — უპირველესად იმ დროს სწრაფად მზარდი გასტრონომიული სცენის მეშვეობით.
ვალტერ ბუხეგერის გარდაცვალების შემდეგ მისი პარტნიორი, სილკე მაირი, მარტო დარჩა — მეღვინე, მათი საერთო შვილების დედა და ახლა უკვე ორი ღვინის მეურნეობის პასუხისმგებელი. საკუთარი მეურნეობის Vorspannhof Mayr და Weingut Bucheggerრომელიც ვალტერმა შექმნა. ამას შეიძლებოდა დასასრული მოეტანა — ერთ-ერთი მეურნეობისთვის, შესაძლოა ორივესთვისაც. თუმცა მაირისთვის, ინტელექტუალური და ძლიერი ქალისთვის, დანებებაზე ფიქრი გამოსავალი არ იყო. მან მხოლოდ გაუძლო კი არა — წინ წაიწია. დღეს სახელები მაირი და ბუხეგერი უწყვეტობისა და ყველასთვის ცხადი, სასიამოვნოდ დასალევი თანამედროვეობის სიმბოლოა: ღვინოებისა, რომლებიც მომავალს ამტკიცებენ.
ვინც დღეს ორივე მეურნეობის მის ბოთლებს ხსნის, გრძნობს სერიოზულობასა და სიზუსტეს, სიცხადეს და, დიახ, გარკვეულ პოზიციასაც. აქ არაფერია საამებელი, მხოლოდ მოწონებისთვის შექმნილი; არაფერია შემთხვევითი, როგორც ამას იდეოლოგიური მეღვინეობა დიდი ხნის განმავლობაში გვკარნახობდა. ეს არის ღვინოები, რომლებიც ადგილობრივ ტეროარს ოპტიმალურად ასახავს — ტეროარს, რომელიც პატარა ღვინის რეგიონს მისი დიდი მეზობლებისგან, ვახაუსა და კამპტალის რაიონებისგან, მცირედით, მაგრამ მაინც განასხვავებს. ერთ-ერთი განსხვავება რეგიონის კიდეებზე მდებარე ვენახებია, იქ, სადაც გრილი ვალდფირტელის ტყეები იწყება — იმ მხარეში, სადაც ე.წ. ბოჰემის პლატო, ჩეხეთის ზეგანი, იწყება.
L’Acino Grüner Veltliner Ried Wolfsgraben (Vorspannhof Mayr) 2024 (€ 9,50) აჩვენებს, რამდენი წარმოშობა შეიძლება იდოს საბაზისო ღვინოში: თიხა-ლიოსის ნიადაგები, როგორც აქ ხშირად გვხვდება, 40–50 წლის ვაზები, ფოლადის ცისტერნა, თითქმის არანაირი დუღილი ჭაჭაზე — და მაინც სტრუქტურა, მარილიანობა, დელიკატური დაძაბულობა. არა უხეში, უბრალო ველტლაინერი, არამედ ღვინო, რომელიც ჯიშის სახელგანთქმულ, ავტოქთონურ დელიკატურობას ზუსტად გადმოსცემს — იმ წერტილამდე, რომელსაც უბრალოდ სმის სიხარულს ვუწოდებთ.
L’Acino Riesling Gedersdorf Ortswein (Weingut Buchegger, € 9,90) ფეხდაფეხ მიჰყვება: არა გერმანული რისლინგების ასლი, რაც აქ არც იქნებოდა შესაძლებელი, არც კაბინეტის ღვინის იდეის ტკბილი ექო, არამედ მკაცრი, ქვიანი და თვითმყოფადი. ღვინო, რომელიც აჩვენებს, როგორ გადადის სასიამოვნო დასალევი ღვინოების ხელახლა გაღვივებული ტენდენცია მეურნეობიდან ვაჭრობაში — ტენდენცია, რომელიც ორივე მეურნეობაში, განსაკუთრებით კი Vorspannhof-ში, კვლავ ძლიერ არის ჩამოსასხმელი, ადგილზე გაყიდვებით განპირობებული. ეს მეღვინეების ძველი, პირადად მართული ფერმერული ბაზარია, რომელიც ამ დროში ნამდვილი ოქროა.
შემდეგ მოდის Rieling Kremsleiten 2024 (Vorspannhof Mayr, €15,50): ტერასები, მწირი ნიადაგი, ბაბუისგან მემკვიდრეობით მიღებული ძველი ვაზი. კურკოვანი ხილი, ატამი, ფირნი. სტრუქტურაში მასიური, აღქმაში — ცოცხალი და ახალი. ღვინო, რომელსაც წონა აქვს, მაგრამ არასოდეს გეჩვენება მძიმე.
შუალედში — Rote Veltliner Ried Tiefenthal 2023 (Weingut Buchegger, €16,50): კვამლი, ნიგოზი, თხილი, ხურტკმელი, ჟოლო. მომწიფებული, მაგრამ არასოდეს უხეში. სველი თიხა, მუქი, სენსუალური. ბუხეგერი თავიდან ბოლომდე — დიდი ჭიქისთვის და არა პატარასთვის. სხვათა შორის, Rote Veltliner-ს Grüner Veltliner-თან ცოტა რამ, ან საერთოდ არაფერი აქვს საერთო და აქ მას იმ დროიდან მოყოლებული ამუშავებდნენ, როცა რეგიონში დუნაის მხარეს ჯერ კიდევ ყაჩაღი რაინდები ბატონობდნენ.
შემდეგ Riesling Erste Lage Ried Marthal 2024 (€ 22) სილკე მაირი კონტრაპუნქტს ქმნის: თხილი, გარგარი, ატამი და, ამასთან, შვიდსაათიანი ჭაჭაზე დაყოვნებიდან მიღებული ტანინური ტონი, რომელიც ძალასა და გემოს მატებს. ფოლადის ცისტერნა, სიცხადე, სიმკვრივე. და ამაღელვებელი დაძაბულობა.
L’Acino Grüner Veltliner Ried Vordernberg 2023 (Weingut Buchegger, € 26,50): კვამლი, გარკვეული უხეშობა, თუმცა არა გლეხური სიმძიმე, 1960-იანი წლების ვაზები — მათ შორის ერთი სუბრიდიდანაც, რომელსაც გულის გამტეხი სახელი „Ungut“ აქვს. აქ განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ელეგანტურობა, რომელსაც ეს ველტლაინერი, უპირველესად, მსხლისებურ ბურგუნდიულ ჭიქაში, სრული ძალით ავლენს.
და გვირგვინი — Grüner Veltliner 3 Rosen (Vorspannhof Mayr, € 37). უძველესი ვენახები, ბურგუნდიული ბოთლი — და ასევე ბურგუნდიული სიღრმე. მასიური, სერიოზული, დიდებული. ღვინო, რომელსაც არასოდეს სურს ორნამენტი იყოს და ყოველთვის განცხადებად რჩება.
ბუხეგერი პროგრესისტი იყო. მან ფანჯრები ფართოდ გამოაღო და კრემსტალში ახალი ქარი შემოიტანა. მისი სიკვდილი გარდატეხა აღმოჩნდა. თუმცა სილკე მაირმა ამ გარდატეხისგან ისეთი ხაზი შექმნა, რომელიც ორივე მეურნეობის განსხვავებებს ახლა უფრო მკვეთრად წარმოაჩენს, ვიდრე ადრე: ორი ისტორია, ორი ხელწერა. ამასთან, ის ქმნის ღვინოებს, რომლებიც დანაკარგზე კი არ მოგვითხრობენ, არამედ აწმყოსა და მომავალზე.
ეს, შესაძლოა, უდიდესი მიღწევაა: კატასტროფისგან ძეგლი კი არ შექმნა, არამედ ცოცხალი ასორტიმენტი.