(რედაქცია, მანფრედ კლიმეკი)
ის უბრალოდ, უწყინრად დევს — ეს ცივი ლურჯი, ყოველგვარ გურმანულ რომანტიკაზე უარის მთქმელი სტიკი: ტექნიკურად გლუვი, ოდნავ ფუტურისტული, პათოსისგან თავისუფალი პატარა მოწყობილობა. მასში არაფერი მეტყველებს იმაზე, რომ მთელი თაობისთვის ის გახდა ის, რაც ჩვენთვის წითელი ღვინო იყო: საღამოს გამხსნელი, ტემპის შემანელებელი, დღის ღამედ ქცევის პატარა, პირადი გარდამავალი მომენტი. და, ვაღიარებ, ჩემთვისაც. ყოველთვის არა, მაგრამ სულ უფრო ხშირად. რადგან გერმანიაში კანონიერად შეძენად ამ სტიკში (არა ავსტრიაში ან შვეიცარიაში) ძალიან ნაზი ვეიპერის ნაზავია, HHC-ის მსუბუქი კვალი, არავითარი THC და ისეთი ეფექტი, რომელსაც ადრე მხოლოდ ღვინოს მივაწერდი. რბილი დაღლა, მშვიდი ჩაძირვა, ნატიფი, თითქმის ლიტერატურული ნისლი. მსუბუქი ბორდოსავით ნაზი, რისლინგივით ნათელი, Quantum Comfort-ის მსგავსად საიმედო.
ამასთან, საქმე ღვინის ჩანაცვლებაში არ არის. საქმე ისაა, რომ წლების მატებასთან ერთად სხეული საკუთარ შეთანხმებებს თავიდან აწარმოებს. წითელი ღვინო, ზომიერი რაოდენობითაც კი, ახლა უფრო დიდ საფასურს ითხოვს, ვიდრე ადრე. ამას აშკარად ვგრძნობ: რამდენიმე ჭიქა ზედმეტი და მომდევნო დღე აღდგენით სამუშაოებად იქცევა. სტიკი კი — რაოდენ შეუმჩნევლადაც არ უნდა გამოიყურებოდეს — უფრო ეფექტურად, კონტროლირებადად და სხეულისთვის უფრო მსუბუქად მოქმედებს. ერთგვარი სიმშვიდე, რომელიც ხელისგულში ეტევა. 20-დან 40 წლამდე ბევრი ადამიანისთვის ის უკვე დიდი ხანია ჩვეულებრივი რამ არის.
ბუნებრივად ჩნდება კითხვა, რომელიც სულ რამდენიმე წლის წინ აბსურდულად ჟღერდა: რატომ არ არსებობს წითელი ღვინის ვეიპი? ისეთი, რომელიც მხოლოდ გემოს კი არ გადაიტანს, არამედ რიტუალს, ეფექტს და მსუბუქ თრობასაც. ჩვენ ვისუნთქავთ პიტნას, მანგოს, მენთოლს, ალუბალს, ენერგიას, რაღაცასაც კი, რასაც „Galaxy Ice“ ჰქვია — მაგრამ არც ერთი პროდუქტი არ ბედავს ევროპის უძველეს საღამოს კულტურასთან მიახლოებას.
შესაძლებელია თუ არა ალკოჰოლის საერთოდ აზრიანად აორთქლება? დათვრები ამისგან? მათგან ცოტამ, ვისაც ვკითხე, მიპასუხა: დიახ — მაგრამ მხოლოდ ცოტათი, სხვაგვარად და არა ისე თბილად გულში, როგორც ერთი ჭიქა ღვინისგან. ეს ნახევრად სანდო მეცნიერებაა, ნაცრისფერი ზონა არომათერაპიასა და ნივთიერებების კულტურას შორის. ხელისუფლებას კანაფისთვის ინსტრუმენტები აქვს, ალკოჰოლისთვის — მით უმეტეს. მაგრამ ამ ახალი ნაზავებისთვის? უფრო რთულია. და სწორედ ეს ხდის მათ ასე მიმზიდველს: ისინი რეგულირების კლასიკურ უჯრებში არ ეტევიან. წითელი ღვინის ვეიპი მხოლოდ სიცარიელეს არ შეავსებდა — ის კულტურულ-ისტორიული ექსპერიმენტი იქნებოდა.
შესაძლოა, ამაში შესაძლებლობა იმალება, რაც არ უნდა უცნაურად ჟღერდეს. ღვინის სამყარო იმ ფაზაშია, როდესაც ის ახალგაზრდა თაობებთან კავშირის შენარჩუნებისთვის იბრძვის. ახალგაზრდები ვეიპავენ, ნაკლებს სვამენ და კონტროლი სურთ. მათ კი 800-წლიანი ტრადიციისთვის მოთმინება არ აქვთ, თუ ეს ტრადიცია მათ ცხოვრებისეულ განცდას არ ეხება. წითელი ღვინის ვეიპი შეიძლება გროტესკულად გამოიყურებოდეს — ან გენიალურად. ეს იქნებოდა პროდუქტი, რომელსაც სამყაროებს შორის ძმობის შექმნა შეეძლებოდა, კარიბჭე მათთვის, ვინც ღვინოს აქამდე მხოლოდ მშობლების პრობლემურ სფეროდ იცნობდა. რატომ არ უნდა დაიწყოს გაცნობა ნისლის გავლით და არა ჭიქიდან?
ბუნებრივია, ბევრი დაინახავდა ამაში მკრეხელობას. ღვინო საკრალურია, ამბობენ ისინი, ღვინო კულტურაა, ღვინო კარტრიჯში არ უნდა მოათავსო. მაგრამ ამავე ადამიანებს ავიწყდებათ, რომ ღვინო თავდაპირველად შემთხვევითი პროდუქტი იყო, ანტიკური ხანის ტექნოლოგიური ექსპერიმენტი. და რომ ყოველი კულტურა, რომელიც არ მოძრაობს, საკუთარ თავს მუმიფიცირებს.
მე არ ვუჭერ მხარს ბოთლის სტიკით ჩანაცვლებას. მე მხარს ვუჭერ რეალობის აღქმას: სამყარო იმაზე სწრაფად შეიცვალა, ვიდრე მეღვინეობა იყო მიჩვეული. შესაძლოა, დროა, მეღვინეებმა, რომლებიც დღეს უკვე ფიქრობენ ნატურალურ ღვინოზე, Zero-Dosage ცქრიალა ღვინოზე ან უალკოჰოლო ვარიანტებზე, კიდევ ერთი ნაბიჯი გადადგან. გააერთიანონ სახსრები, ერთობლივად გამოიკვლიონ, შეიმუშაონ წითელი ღვინის ვეიპ-კონცენტრატი, რომელიც სასაცილო კი არა, სერიოზული იქნება. ღვინო, რომელსაც არ სვამ, არამედ სუნთქავ.
ალბათ, ეს არასოდეს მოხდება. მაგრამ ჩემს მაგიდაზე დადებული ლურჯი სტიკი მეუბნება, რომ ეს შესაძლებელია. და რომ — როგორც ხშირად ხდება — გადაწყვეტილებას ტრადიცია კი არა, საღამოს საჭიროებები იღებს. ისინი კი ნებისმიერ აპელასიონზე სწრაფად იცვლება.