კლიმეკი: „ღვთის გულისათვის, რა დაგრჩენია იონიის კუნძულებზე? თქვი, რომ სარედაქციო სისტემაში ახალ, საიდუმლო ფუნქციას ბოლოს და ბოლოს დაასრულებდი. მისი გამოცდა გვინდოდა. გახსოვს? მუშაობა? ფულის გამომუშავება? ასეთი რაღაცები? ძმაო, რა გჭირს?
ციგლერი: „კი, ვიცი. მაგრამ კარგი მიწვევა იყო. თან უკვე დიდი ხნის წინ მქონდა თანხმობა ნათქვამი.“
კლიმეკი: „კარგი მიწვევა! მშვენიერია. ჩვენი ეკონომიკური მომავალი სარედაქციო სისტემის ახალ ფუნქციებზეა დამოკიდებული, ბატონი გამომცემელი კი საბერძნეთის კუნძულზე მიდის, რადგან ვიღაცამ თავაზიანად მიიწვია. ეს, რა თქმა უნდა, ისევ ფული დაჯდა. ჩვენგან რაღა უნდა გამოვიდეს? გთხოვ, ჩვენგან რაღა უნდა გამოვიდეს?“
ციგლერი: „დამშვიდდი. სულაც არ იყო ძვირი. საერთოდ გინდა იცოდე, რა ხდებოდა ზაკინთოსზე?“
კლიმეკი: „მეგონა, ამბავი უკვე დიდი ხნის დაწერილი იყო. ოღონდ ახლა არ მითხრა, რომ საერთოდ არაფერი დაგიწერია.“
ციგლერი: „ბოლოს მისაყვედურე, რადგან ჩემი სამოგზაურო ჩანახატი პროექტის კვირის შემდეგ მოსწავლის თხზულებას ჰგავდა. ამიტომ ვიფიქრე, უბრალოდ ვილაპარაკოთ. მერე ამას ერთად ჩავწერთ.“
კლიმეკი: „ანუ სარედაქციო სამუშაო ჩემზე გადმოგაქვს, მას შემდეგ, რაც შვებულება უკვე მოიხადე? საინტერესო ბიზნესმოდელია. კარგი, მოყევი.“
ციგლერი (თითქოს ფურცლიდან კითხულობს): „ზაკინთოსი იონიის კუნძულებს მიეკუთვნება, რომლებზეც საუკუნეების განმავლობაში ვენეციურმა გავლენამ იმოქმედა. ამის წყალობით იქ მრავალი ძველი ვაზის ჯიშია შემორჩენილი. ერთი შეხედვით, ეს ძალიან რომანტიკულად ჟღერს. თუმცა ჩემი პირველი შთაბეჭდილება ის იყო, რომ ამ ისტორიული ყურძნის მასალისგან კარგი ღვინის დაყენება არც ისე მარტივია. პირველ დღეს, მეტ-ნაკლებად გეგმის გარეშემო ...“
კლიმეკი: „გაჩერდი! საერთოდ რა ვაზის ჯიშებია იქ? ბოლოს იმ მხარეში 1989 წელს ვიყავი. მაშინ ჯერ კიდევ ახალგაზრდა ვიყავი, საბერძნეთს კი ჩემთვის სხვა პრიორიტეტები ჰქონდა — ჩემს მაშინდელ მომავალ მეუღლესთან ერთად რაღაც წინასაქორწინო მოგზაურობის მსგავსზე ვიყავი.“
ციგლერი: „ყველაზე მნიშვნელოვანი ღვინო ვერდეაა. თუმცა ეს ვაზის ჯიში კი არა, თეთრი ღვინის კუპაჟია. სახელი იტალიური verde-დან, ანუ მწვანედან მოდის. ისევ ვენეციურ გავლენას მივადექით.“
„მისი სულ მცირე 50 პროცენტი Skiadopoulo-სგან უნდა შედგებოდეს. დანარჩენს მეღვინეები ნებადართული თეთრი ჯიშებისგან ადგენენ, მაგალითად, Pavlos-ისგან, რომელიც საკმაოდ ბალახოვანი შეიძლება იყოს. ძირითადად, ყველა მეღვინე ოჯახს საკუთარი რეცეპტი აქვს.“
„თავიდანვე დაუგეგმავად აღმოვჩნდით დეგუსტაციაზე, რომლის გამოტოვებაც ნამდვილად შეგვეძლო. საწარმოს სახელს ჯობს არ დავასახელებთ. თავად მარნაც მოუწესრიგებელი ჩანდა. სამწუხაროდ, ღვინოებიც ზუსტად ასეთი აღმოჩნდა. Verdea, Skiadopoulo, მცირე მჟავიანობა, თითქმის არანაირი მინერალურობა, ცოტა ბალახოვანი ნოტები. ყველაფერი საკმაოდ მოსაწყენი იყო. ძნელი დასალევი და კიდევ უფრო ძნელი — ამისთვის ფულის გადახდის სურვილის გასაჩენად.“
კლიმეკი: „ანუ საბერძნეთში ცუდი ღვინის დასალევად წახვედი. ამისთვის ბერლინში რამდენიმე მისამართს მოგცემდი.“
ციგლერი: „ეს მხოლოდ დასაწყისი იყო. თუმცა უკვე მაშინ მივხვდი, რომ ეს ყურძნის მასალა რთული დასამუშავებელია. ჯიშებს ნამდვილად უნდა ჩაუღრმავდე, რომ მისგან რამე გამოვიდეს. ზოგი ვენახი ზღვის დონიდან სულ რაღაც 300 მეტრზე მდებარეობს. ხოლო თუ ყურძენს გარედან ყიდულობენ, მისი ხარისხიც, რა თქმა უნდა, შესაბამისი უნდა იყოს.“
კლიმეკი: „ეს ჯერ კიდევ არ ჰგავს ტურისტულ წარმატების ისტორიას. ამის შემდეგ რა მოხდა?“
ციგლერი: „იმავე დღეს გრამფსასთან ვიყავით. აუცილებლად უნდა ვახსენოთ. აშკარად უკეთესი ღვინოებია. ჯერ კიდევ შედარებით დაბალი მჟავიანობით, მაგრამ ახლა უკვე ბალახოვანი ნოტებით, კურკოვანი ხილით, ლიმონის ცედრითა და მეტი სტრუქტურით. იქ გუსტოლიდიც და პავლოსიც დავაგემოვნეთ.“
„საინტერესო ის იყო, რომ ჯიშების ძირითადი ხასიათი მთლიანად არ შეცვლილა. მაგრამ უცებ იგრძენი, რომ ვიღაცას მათზე სერიოზულად ემუშავა. ჭიქაში შრომა იგრძნობოდა.“
„ჯერ მიდიხარ მეღვინეობაში, სადაც ბევრი რამ არეულია, და სვამ მოსაწყენ ღვინოს. შემდეგ სტუმრობ კარგად მართულ საწარმოს, რომლის ხალხმაც იცის, რას აკეთებს. და უცებ ჩნდება მეტი მჟავიანობა, მეტი მინერალურობა, მეტი სიზუსტე. ის გულმოდგინება, რომელსაც მარანში აღიქვამ, ღვინოშიც გხვდება.“
კლიმეკი: „სენსაციური აღმოჩენაა: კარგი მეღვინეები ცუდ მეღვინეებზე უკეთეს ღვინოებს აყენებენ. ამისთვის სასწრაფოდ გვჭირდება ევროკავშირის კვლევითი დაფინანსება.“
ციგლერი: „დამცინე, რამდენიც გინდა. ეს კონტრასტი მართლაც დამეხმარა. ძველი ვაზის ჯიშები ავტომატურად დიდებული არ ხდება მხოლოდ იმიტომ, რომ ძველია. ზოგჯერ ისინი უბრალოდ ძველია. ყურძნის ისტორია ჯერ კიდევ არ ნიშნავს კარგ ღვინოს.“
კლიმეკი: „ბოლოს და ბოლოს, ერთი წინადადება მაინც, რომლის გამოც შენი მოგზაურობა ნელ-ნელა გამართლებას იწყებს.“
ციგლერი: „გრამფსასთან სიმწიფეც დაემატა. დაძველებულ თეთრ ვერდეას ვსვამდით. ერთმა ან ორმა დამატებითმა წელმა აშკარა განსხვავება შექმნა. უცებ ზოგიერთ ღვინოს ის მჟავიანობა და ბალანსიც აღმოაჩნდა, რომელიც ადრე მაკლდა.“
„უბრალოდ, ეს საკმაოდ დიდ ძალისხმევას მოითხოვს. სხვა ჯიშებთან და რეგიონებთან შედარებით, აქ კარგი ღვინის მიღება, როგორც ჩანს, არც ისე მარტივი და იაფია. დაძველებული Verdea-ს ბოთლი შეიძლება დიდებული იყოს. მაგრამ მეღვინე ამ შედეგს საჩუქრად არ გაძლევს.“
კლიმეკი: „ანუ ჩვენი სარედაქციო სისტემასავითაა: ძველი და ძვირი.“
ციგლერი: „თუ ახლა გამუდმებით აღარ შემაწყვეტინებ, ყველაზე საინტერესო ვიზიტამდე მივალ. მეორე დღეს სოლომოსის მეღვინეობაში ვიყავით. იქ ღვინის დაყენებაზე კონსტანტინა სოლომუ მუშაობს — ანასტასიოს სოლომოსის ქალიშვილი. წარმოუდგენლად ჭკვიანი ქალია. თავის ღვინოებს ისეთი ენთუზიაზმით ხსნის, რომ ყოველი დეგუსტაცია სენსორული ანალიზის პატარა სემინარად იქცევა. ჟესტიკულირებს, პირდაპირ თვალებში გიყურებს, იცინის. შეუძლებელია, არ შეგიყვარდეს. მისი ღვინოებიც.“
კლიმეკი:„იმედი მაქვს, ღვინომდე დროულად მივალთ, სანამ ეს ამბავი „ჩემს დიდ მსუქან ბერძნულ ქორწილად“ გადაიქცევა.“
ციგლერი: „შუალედებში ზეითუნის ზეთიც დავაგემოვნეთ. პატარა მრგვალ ჭიქებში. ხელებს შორის უნდა გაგვეთბო და გვეზილა, თითქოს ერთად ვიძახებდით არომატების ბოთლის ჯინს.“
კლიმეკი: „ეს ისეთი ღონისძიების აღწერაა, რომლის დროსაც ათ წუთში გარეთ გავიდოდი სიგარეტის მოსაწევად. მიუხედავად იმისა, რომ საერთოდ აღარ ვეწევი.“
ციგლერი: „იქაური ვერდეა, მგონი, 2025 წლის მოსავლის, ყოველ შემთხვევაში, მართლაც შესანიშნავი მჟავიანობით გამოირჩეოდა. ჩინებული ღვინო იყო. რამდენიმე ბოთლი ვიყიდეთ და დეგუსტაციისთანავე ერთი ტერასაზე გავხსენით.“
კლიმეკი: „„რწმენა ცოდნას არ ნიშნავს.“ მაგრამ ბოლოს და ბოლოს, ერთი ბოთლი, რომელსაც პედაგოგიური ახსნა არ სჭირდება. წითლებზე რას იტყვი?“
ციგლერი: „იქ ძირითადად ავგუსტიათისია. გარკვეულწილად, კუნძულის წითელი ბლოკბასტერია. გამოიცანი, რომელ თვეში მწიფდება ყურძენი.“
კლიმეკი: „დებილის თვეში?“
ციგლერი: „ჰაჰა. სინამდვილეში სახელი აგვისტოში სიმწიფეზე მიუთითებს. ალბათ საუკეთესო ავგუსტიათისი გრამფსასთან დავლიეთ. კარგი, საერთაშორისო დონეზე სრულიად კონკურენტუნარიანი წითელი ღვინოა. ჩემი აზრით, ჯიშს განსაკუთრებით გამოკვეთილი, განუმეორებლად ბერძნული არომატიკა არ აქვს. თუმცა დაძველება ძალიან კარგად შეუძლია.“
„სხვადასხვა წლის მოსავალი გავსინჯეთ — სამი და ხუთი წლის ღვინოები, ძალიან სასიამოვნო, დახვეწილი ოქსიდაციური განვითარებით. განსაკუთრებით შთამბეჭდავი იყო დაძველებული Avgoustiatis, 120 წლის, საკუთარ ფესვებზე მდგომი ვენახიდან. მას ჯერ კიდევ დიდი პოტენციალი ჰქონდა.“
კლიმეკი: „თუ კლიმატი ასე გაგრძელდა, ვდებ, ავგუსტიათისი ძალიან მალე იულიათისისად გადაიქცევა. მაგრამ 120 წლის ვაზი? ახლა საინტერესო ხდება. ამბავი თავიდანვე ამით უნდა დაგეწყო, იმის ნაცვლად, რომ შენი ზეითუნის ზეთის ორალური მასაჟის შესახებ გელაპარაკა.“
ციგლერი: „მერე საწყობშიც კი ვიქექებოდით. ჩემი ერთ-ერთი თანამგზავრი განსაკუთრებით ჯიუტი აღმოჩნდა და 2017 წლის მოსავლამდე დალია უკან. ამისთვის ერთ ბოთლში 50 ევროზე მეტიც გადავიხადეთ. უშუალოდ მარნიდან, ხაზგასმით ვამბობ.“
კლიმეკი: „მოიცა?! ცოტა ხნის წინ მიხსნიდი, მოგზაურობა ძვირი არ ყოფილაო. ახლა ბერძნულ კუნძულზე მარნიდან 50 ევროზე ძვირიან წითელ ღვინოს ყიდულობთ, მას შემდეგ, რაც ნახევარი სარდაფი გამოიარეთ დალევით?“
ციგლერი: „ბოთლი ჭამის შემდეგ იქვე, ადგილზე დავცალეთ.“
კლიმეკი: „აა, გასაგებია. მაშინ ეს, რა თქმა უნდა, ჟურნალისტური ხარისხის უზრუნველყოფაში ინვესტიცია ყოფილა. ყველაფერს უკან ვიღებ.“
ციგლერი: „სოლომოსთან ავგუსტიათისიც კარგი იყო, მაგრამ იქ დაძველებული მოსავლები არ დაგვიგემოვნებია.“
„როზეს ღვინოებმა ცოტათი იმედი გამიცრუა. Solomos-ში Rosé Sec გავსინჯეთ. ცხვირში რამდენიმე კენკრისა და ცოტა ხილის ნოტი იგრძნობოდა, მაგრამ ამის უკან დაძაბულობა მაკლდა. მცირე მჟავიანობა, თითქმის არანაირი მინერალურობა. უდავოდ კარგი როზეა, უბრალოდ ჩემი ავსტრიული, მჟავიანობაზე დახარბებული გემოსთვის ცოტა ზედმეტად მორიდებული.“
კლიმეკი: „ვენელი გემო ბერძნულ კუნძულზე. ამას ადრე თუ გვიან დიპლომატიური გართულებები უნდა მოჰყოლოდა.“
ციგლერი: „საერთო ჯამში, ზაკინთოსი მართლაც ძალიან საინტერესო აღმოჩნდა. სწორედ იმიტომ, რომ ყველაფერი დიდებული არ იყო. ისტორიულ ვაზის ჯიშებს პოტენციალი აქვთ, მაგრამ ისინი მეღვინეებისგან დიდ ძალისხმევას მოითხოვენ. საუკეთესო მეურნეობები კი აჩვენებენ, რა არის შესაძლებელი. ეს ხომ, სინამდვილეში, ლამაზი ამბავია.“
კლიმეკი: „კი, რაღაც მხრივ. განსაკუთრებით იმიტომ, რომ ამტკიცებს: ღვინის სამყარო მხოლოდ ძველი ვაზებით, ლამაზი პეიზაჟებითა და ვენეციური ისტორიით ვერ გადარჩება. საბოლოოდ, ღვინოს გემო უნდა ჰქონდეს. საოცრად არარომანტიკული დასკვნაა საბერძნეთის კუნძულზე მოგზაურობისთვის.“
ციგლერი: „ჰოდა, ხომ ხედავ. ახლა კეფალონიაზეც მოგიყვე?“
კლიმეკი: „აუ, გთხოვ, ნუ!“
მარნები
განსაკუთრებული მადლობა ეკუთვნის Novinophobia-ს წარმომადგენელ მარინოს დემეტრიუს, ენოლოგს, კავას მაღაზიის მფლობელს და, სავარაუდოდ, კვიპროსის ერთ-ერთ ყველაზე აქტიურ ღვინის მოღვაწეს. სწორედ მან მოაწყო ეს მოგზაურობა. მის შესახებ უახლოეს მომავალში უფრო ვრცლად ვისაუბრებთ — იმ პირობით, რომ რედაქცია მანამდე ეკონომიკური მომავლის უზრუნველყოფას შეძლებს.“
