(მანფრედ კლიმეკი)
როგორც წესი, არსებობს ორი რამ, რაც დიდ მეღვინეებს გამოარჩევს. პირველი: მათი ღვინოები. მეორე: მათი გავლენა ქვეყნის მევენახეობა-მეღვინეობაზე. ანტონ კოლვენცი, ქუდიანი მეღვინე, ორივე კრიტერიუმს აკმაყოფილებდა. სწორედ ამან აქცია ხატოვან ფიგურად არა მხოლოდ მისი ღვინოები, არამედ თავად ისიც — ეს მუდამ მეგობრული, გულისხმიერი და ჭკვიანი მოხუცი კაცი, რომელსაც ახალგაზრდობიდან ვიცნობდი, მისი ცხოვრების შუა პერიოდიდან, როცა ჯერ კიდევ ძალ-ღონით სავსე იყო, მე კი, 1985 წლის ღვინის სკანდალის შემდეგ, ახალი ღვინოების ძებნას ვიწყებდი. მათ უმეტესობას ჩემი თაობის ძალიან ახალგაზრდა მეღვინეებთან მივაგენი. თუმცა ასევე იმ „ძველმა მელიებმა“, როგორებიც კოლვენცი იყვნენ, კარგად გააცნობიერეს, რომ ავსტრიულ მეღვინეობაში ქვა ქვაზე არ უნდა დარჩენილიყო, თუ მას გადარჩენა ეწერა.
მან გადარჩა, კრიზისი დაძლია და ფერფლიდან აღდგა. 80-იან წლებში ავსტრიელმა მეღვინეებმა და გაერთიანებებმა ჭუჭყიდან თავის დაღწევა სრულიად საკუთარი ძალებით შეძლეს. და ერთ-ერთი ასეთი მეღვინე, თანაც არავითარ შემთხვევაში უმნიშვნელოვანესი არა, სწორედ ანტონ კოლვენცი იყო.
ანტონ კოლვენცი, ლაითაბერგის ძირში მდებარე გროსჰეფლაინის მკვიდრი, 2026 წლის 4 მარტს, 85 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მასთან ერთად ავსტრიულმა მეღვინეობამ დაკარგა თავისი ერთ-ერთი ჩუმი, მაგრამ გადამწყვეტი გზის გამკვალავი — ადამიანი, რომელსაც დიდი გავლენის მოსახდენად არასდროს სჭირდებოდა დიდი ჟესტები; არამედ ის, ვინც მშვიდი თავდაჯერებულობით საუბრობდა ნიადაგებზე, ვაზის ჯიშებსა და კასრებზე და ყოველთვის ტოვებდა შთაბეჭდილებას, რომ მეღვინეობა უპირველეს ყოვლისა მოთმინებისა და გამოცდილების საკითხია. რაც, მართლაც, ასეა.
1940 წელს დაბადებულმა კოლვენცმა, რომელმაც ომის დროს ბავშვობაში გაჭირვება გამოიარა, უკვე ძალიან ახალგაზრდა ასაკში აიღო პასუხისმგებლობა მშობლების მეურნეობაში. ადრევე გამოჩნდა მისი ალღო განვითარების ტენდენციების მიმართ. 1958 წელს მან ბურგენლანდში ზაიგელტის პირველი დიდი სამრეწველო ვენახი გააშენა, რამდენიმე წლის შემდეგ კი რუსტის ფარგლებს გარეთ პირველი Ausbruch-ი დაამზადა. თუმცა მისი ნამდვილი მნიშვნელობა ავსტრიული მეღვინეობისთვის სხვაგან უნდა ვეძებოთ. ის სარდაფსა და ვენახში მის თანმიმდევრულ, სტრატეგიულ საქმიანობაში მდგომარეობს. მაშინ, როცა ავსტრიას საერთაშორისო დონეზე სანდოობისთვის ბრძოლა უწევდა, მრავალ მეურნეობაში ახალი, შთამბეჭდავი სერიოზულობა დაიბადა. ავსტრიული მეღვინეობა „Oasch-ში“ იყო, კოლვენცი კი ერთ-ერთი გამოცდილი მეღვინე გახლდათ, რომელიც მაშინ მიმართულებას აძლევდა.
უპირველესად წითელი ღვინის კუთხით. და, განსაკუთრებით ცოტა მოგვიანებით, თეთრი ღვინის კუთხით.
იმ დროს, როცა საერთაშორისო მასშტაბით ავსტრიას თითქმის მხოლოდ თეთრ ღვინოს უკავშირებდნენ, კოლვენცი უკვე მუშაობდა ბურგენლანდის პოტენციალის გამოსაჩენად დიდი წითელი ღვინოების შესაქმნელად. 1980-იანი წლების დასაწყისში მან ხელისუფლების წინააღმდეგობის მიუხედავად სპეციალური ნებართვაც კი მოიპოვა პროვოკაციული დარგვისთვის Cabernet Sauvignon — იმ დროისთვის ეს თითქმის რევოლუციური ნაბიჯი იყო. ამასთანავე, ის კვლავ ერთგული დარჩა Blaufränkisch ჯიშისა, რომელსაც ყოველთვის რეგიონის ერთ-ერთ დიდ ვაზის ჯიშად მიიჩნევდა.
ამ საქმიანობის შედეგად შეიქმნა ღვინოები, რომლებიც დღეს ქვეყნის ხატოვან ღვინოებს მიეკუთვნება: Steinzeiler, Point, Setz და Dürr (წითელი), ასევე Tatschler, Neusatz, Katterstein, Gloria და Steinmühle (თეთრი); სახელები, რომლებიც ღვინის მსმელთა თაობებისთვის დიდი ბურგენლანდური ღვინოების სინონიმად იქცა — ხატოვან პრემიუმ კუპაჟებად.
ამ სტილის უმნიშვნელოვანესი ნაწილი ხესთან მოპყრობაში მდგომარეობდა. ბევრად ადრე, ვიდრე ბარიკში დავარგება ავსტრიულ მეღვინეობაში ჩვეულებრივ პრაქტიკად იქცეოდა, კოლვენცი ინტენსიურად ატარებდა ექსპერიმენტებს ფრანგულ მუხის კასრებთან და მალოლაქტიკურ ფერმენტაციასთან. ათწლეულების განმავლობაში აქედან ხეში დავარგების გამოცდილება განვითარდა, რომელმაც მეღვინეობას დღემდე განსაკუთრებული უპირატესობა მოუტანა. კოლვენცთან ხე არასდროს ყოფილა მოდა — არამედ თანამედროვეობად გააზრებული ინსტრუმენტი, რომლის მეშვეობითაც სტრუქტურა, სიღრმე და დაძველების უნარი ყალიბდება.
ვინც კოლვენცის ღვინოებს სვამდა, სწრაფად ხვდებოდა, რომ აქ ვიღაც დიდი თანმიმდევრულობით მუშაობდა. ძალა დასაშვები იყო, მაგრამ არასდროს ბალანსის გარეშე. სიმწიფე მნიშვნელოვანი იყო, მაგრამ არასდროს ბალანსის გარეშე. ბალანსი მეღვინეობაში მაშინაც და დღესაც უდიდესი ფასეულობაა.
საკუთარი მეურნეობის ფარგლებს გარეთაც კოლვენცი ბურგენლანდის მეღვინეობისთვის აქტიურად იღვწოდა. 1995 წელს დაარსდა გაერთიანება Renommierte Weingüter Burgenland რომლის პრეზიდენტიც ის ათი წლის განმავლობაში იყო. ამ როლში მან მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ბურგენლანდის საერთაშორისო წარმოჩენაში, როგორც დიდი წითელი ღვინოების წარმომავლობის რეგიონი.
თუმცა, რამდენადაც აღიარებული იყო მისი გავლენა დარგში, პირადად ანტონ კოლვენცი, საკუთარი ბუნების ერთგული, მუდამ თავშეკავებული ადამიანი რჩებოდა. ადამიანი, რომელსაც საკუთარ თავზე საუბარს ღვინოზე საუბარი ერჩივნა. სწორედ ამაში მდგომარეობს მისი ცხოვრებისეული ნამუშევრის სიდიადე.
რადგან ბევრი რამ, რაც დღეს თავისთავად ცხადად გვეჩვენება — ბურგენლანდის წითელი ღვინოების საერთაშორისო აღიარება, წარმომავლობისა და ადგილებისადმი ნდობა, ხის ზუსტი გამოყენება ღვინის დაძველებისას — მომზადდა და ჩამოყალიბდა ისეთი მეღვინეების მიერ, როგორიც კოლვენცი იყო. და როდესაც დღეს ბოთლს Steinzeiler, Dürr, Tatschler ან Steinmühle ვხსნით, ის მხოლოდ ერთ რთველსა და ერთ ვენახზე კი არ მოგვითხრობს, არამედ ძალიან ბევრს გვიყვება იმ ოდესღაც ახალგაზრდა წყვილზე ბურგენლანდში, რომელმაც, შეგნებულად თუ გაუცნობიერებლად, ქვეყნის მეღვინეობაზე საკუთარი კვალი უნდა დაემჩნია.
და სწორედ ეს აქცევს კარგ და ძალიან კარგ მეღვინეებს დიდ მეღვინეებად. ბიჭებიდან კაცებამდე: ამ გზაზე ანტონ კოლვენცი ადრევე იდგა. მადლობას ვუხდი მას მრავალი დიდი და ბედნიერი საათისთვის.