(მანფრედ კლიმეკი: ტექსტი და ფოტო)
ზემოთ, ფოტოზე, მწვანე მაგიდასთან კაცი ზის და ისეთი გაბრაზებული სახით იყურება, როგორც ვენაში იყურებიან ხოლმე, როცა სინამდვილეში შესანიშნავ ხასიათზე არიან. მის გვერდით ქალია, რომელიც ჭიქებსა და სკამებს ასწორებს. მათ უკან ვაზი, ხეები და ზაფხულის დასაწყისია. კაცი საოცრად ჰგავს Pulp-ის ჯარვის კოკერს — ოდესღაც რომ გადაეწყვიტა, ბრიტპოპის ნაცვლად Gemischter Satz ეწარმოებინა. ქალი იუტა ამბროსიჩია. კაცი — მარკო კალხმბრენერი. ერთად ისინი გრინცინგში Buschenschank in Residence-ს ამუშავებენ. რადგან სუპერლატივები უმეტესად სისულელეა, მათ იშვიათად ვიყენებ. აქ კი გამონაკლისს ვუშვებ: ეს მსოფლიოში ყველაზე დიდებული ბუშენშანკია.
არა ყველაზე ლამაზი. არა ყველაზე მდიდრული. არა ყველაზე ცნობილი. უბრალოდ — ყველაზე დიდებული.
უკვე იმიტომ, რომ აქ არაფერი გამოიყურება გადაპრანჭულად. მაგიდები უბრალოა. სკამებიც. ბაღი, სადაც ბეტონი საკმაოდ ბევრია, არქიტექტურის პრემიაზე განაცხადის შეტანას სულაც არ აპირებს. ზიხარ ვაზისა და ხეების წინ, იმ ადამიანებს შორის, რომლებიც აქ ნამდვილად ღვინისა და საჭმლის გამო მოვიდნენ. არა ინსტაგრამის გამო. არა ვენის კლიშეების გამო. არა ჰოირიგერზე ტურისტული წარმოდგენის გამო. Buschenschank in Residence იმ ჰოირიგერული ჯოჯოხეთის საპირისპიროა, რომელიც ბევრგან ვენური კიჩის, მზა წასმებისა და ტურისტული ავტობუსებით ჩამოყვანილი სტუმრებისგან შედგება. აქ მუშაობენ ადამიანები, რომლებიც ღვინოსა და საჭმელს სერიოზულად ეკიდებიან, საკუთარ თავს კი, საბედნიეროდ, — ძალიან ნაკლებად.
პერსონალიც კი პატარა სენსაციაა. დასავლეთგერმანული პოსტპანკი ვენელი ოფიციანტების ფოლკლორის ნაცვლად. ბარის დამხმარე იაკობ შიონბერგერი, თავად შესანიშნავი მეღვინე, საღამოს იმ კომპეტენტურობისა და ზოგჯერ თითქოს განზე მდგომი გულგრილობის ნაზავით ატარებს, რომელიც მხოლოდ იმ ადამიანებს აქვთ, ვისაც მართლაც რაღაცის კეთება შეუძლია. აქ არავინ გიხსნის სამყაროს დაუკითხავად. არავინ კითხულობს ლექციებს მინერალურობაზე. არავის სურს შთაბეჭდილების მოხდენა. სწორედ ამიტომ შთაბეჭდილებას ყველაფერი ახდენს.
და შემდეგ — საჭმელი. თუმის მარინირებული ხბოს ენა იმ კერძებს მიეკუთვნება, რომლებიც, წესით, უნდა აიკრძალოს, რადგან ამის შემდეგ სხვა ხბოს ენებს აზრი თითქმის ეკარგება. ნაზი, წვნიანი, გემოთი ზუსტად მიზანში მოხვედრილი. კიტრის სალათი თავიდან მეორეხარისხოვან რამედ გეჩვენება, ბოლოს კი იმ ავსტრიული სამზარეულოს წვნიან შედევრად გვევლინება, რომელიც მცირე რაოდენობის ინგრედიენტებისგან სხვებზე მეტს ქმნის — ცოტა მეტი წიწაკა ან ძირა კი კიდევ კარგი იქნებოდა. დაძენძილი ხბოს თავი კი ისეთი სიმწვავით მოდის, რომ ნებისმიერ ველნეს-აზრს თავ-ქალას უმსხვრევს. სასტიკი. დიდებული. ზუსტი. მშიშრებისთვის ეს კერძი არ არის. ამას ემატება ყველის არჩევანი, რომელიც რაიმე კალკულაციის შესასრულებლად კი არ შეუდგენიათ, არამედ იმიტომ, რომ ვიღაცას, როგორც ჩანს, ყველი უყვარს.
თუმცა ყველაფერს ერთად სწორედ ღვინოები კრავს. იუტა ამბროსიჩი უკვე წლებია ავსტრიის ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო მეღვინეა. მის ღვინოებს იშვიათი უნარი აქვთ, ერთდროულად უაღრესად სერიოზულებიც იყვნენ და დაუძლევლად სასმელებიც. ზედმეტი წონის არც ერთი გრამი. ამპარტავნების არც ერთი გრამი. Rosengartl-ის ვენახიდან Riesling Utopie-ს ისეთი გადამეტებულად მკაფიო მეღვინეობრივი სისუფთავე აქვს, რომ ჯიშსა და ამ ჯიშის ვენურ, რაც შეიძლება არაგერმანულ გამოხატულებას არასოდეს აყენებს ეჭვქვეშ. Blaufränkisch Hoellwaerts ზუსტად იქ არის, სადაც Blaufränkisch უნდა იყოს: წვნიანი, გრილი, სანელებლოვანი, იმ ზედმეტი ექსტრაქციის გარეშე, რომლითაც ზოგი მეღვინე ხანდახან საკუთარ დაურწმუნებლობას ფარავს. და შემდეგ ორი Gemischter Satz-ი. Schlegelflasche-ში (Fürchtegott) ისინი თავიანთი ბუნებრიობით თითქმის დასავლეთუნგრულად გამოიყურებიან. ლიტრიან ბოთლში (Ein Liter Wien) კი გვახსენებენ, რომ ღვინოს, უპირველეს ყოვლისა, დალევა და გემოს ქონა სურს, ისე, რომ ჩვენ მისი გემოს შესახებ ფიქრი არ გვინდოდეს. ორივე მუშაობს. ორივე აქაურია. ახალია ასევე Chardonnay Himmelwaerts, რომელსაც, ახლად ჩამოსხმულს, ჰაერი და დრო სჭირდება, რათა ჩრდილოეთ ბურგუნდიის თავისი დიდი ციტატა სწორად წარმოთქმის უფლებისთვის მზად იყოს.
აქ არაფერს მოეთხოვება, იმაზე სხვა რამ იყოს, რაც არის. Gemischter Satz-ს უფლება აქვს, Gemischter Satz იყოს. ხბოს ენას — ხბოს ენა. ბაღს — ბაღი. მასპინძელს — ჯარვის კოკერი გრინცინგიდან. და ზუსტად აქედან იბადება ის, რაც იშვიათი გახდა: ავთენტურობა მარკეტინგის განყოფილების გარეშე. ეს ორი არც მას საჭიროებს, რადგან გრინცინგელმა ჯარვის კოკერმა ბრწყინვალე სარეკლამო ტექსტების ავტორი, ქალბატონი იუტა კი შესანიშნავი სარეკლამო გრაფიკოსი იყო — ეტიკეტები, ცხადია, მისია.
ამ ბუშენშანკს იმ განცდით ვტოვებთ, რომ სამყარო შესაძლოა ჯერ კიდევ ბოლომდე არ დაუპყრიათ კონცეფციებს, სამიზნე ჯგუფების ანალიზებსა და გამოცდილების დადგმულ სანახაობებს. ჯერ კიდევ არსებობს ადგილები, რომლებიც უბრალოდ მუშაობს. Buschenschank in Residence სწორედ ასეთი ადგილია.
რადგან ის მსოფლიოში ყველაზე დიდებული ბუშენშანკია.
hghgffhfh