მანფრედ კლიმეკის მიერ
ეს ყველაფერი ერთი რიცხვით იწყება. 98. ის შავზე თეთრად წერია იმ ღვინის ქვეშ, რომლის მსგავსიც ავსტრიაში აქამდე არ არსებობდა. 98 პარკერის ქულა ბლაუფრენკიშს „Ried Spitzerberg – Obere Spitzer“-იდან. ყველაზე მაღალი შეფასება, რომელიც ოდესმე ავსტრიულ წითელ ღვინოს მიუღია. ამას შეიძლება აღიარებად შეხედოთ. ან გარდამტეხ მომენტად.
დოროთეა მურს არასოდეს დაუყენებია ღვინო ქულებისა და ჯილდოებისთვის. ის იდეისთვის მუშაობდა: ბლაუფრენკიშის, როგორც ჩუმი, ღრმად მინერალური და უაღრესად ელეგანტური პასუხის იდეისთვის წითელი ღვინოების სამყაროზე, რომელიც ძალიან ხშირად ხილისა და ცხიმიანობის სიჭარბეში იკარგება. ახლა ის დგას შეფასების წინაშე, რომელიც საერთაშორისო ყურადღებას გარდაუვალს ხდის, და ღვინისა, რომელიც ყოველგვარ სანახაობას გაურბის.
ქმნა
ისტორია დაბრუნებით იწყება. 1990-იან წლებში მური ბრუნდება პრელენკირხენში, შპიცერბერგზე — იქ, სადაც ის მყარად მდგომი მცირე ფერმერების ოჯახში გაიზარდა. რაც შემდეგ ხდება, კარიერული გეგმა კი არა, ლანდშაფტთან დაპირისპირებაა. შპიცერბერგი სტუმართმოყვარე ადგილი არ არის. ნიადაგი: მწირი. ქარები: მკაცრი. მოსავლიანობა: დაბალი. და მაინც, ის იწყებს ნაკვეთი ნაკვეთზე შეძენას. ვაზების დარგვას, ფესვების გადგმას. არა იმიტომ, რომ ეს მარტივია — არამედ იმიტომ, რომ მთა ამად ღირს.
ის ღვინოს სპონტანური დუღილით ამზადებს, ყურძენს ფეხებით ჭყლეტს და გვიან ჩამოასხამს. კონსტრუქციის ნაცვლად — რედუქცია. ღვინოებს არ უნდა ეტყობოდეთ, რომ ისინი „დამზადებულია“. ისინი თავად უნდა იყვნენ მომხდარი. მისი თქმით, ბლაუფრენკიშს ნიღაბი არ სჭირდება. მას დრო და სწორი ტერიტორია სჭირდება.
მთა
შპიცერბერგი კომფორტის საპირისპიროა. ის სიცხადეს გვაიძულებს. ქარი აშრობს. ნიადაგი თითქმის არაფერს ინახავს. ფესვები საკვებს ეძებენ. და მას მიწის სიღრმეში პოულობენ. ამ დაძაბულობის ველში იქმნება სტილი, რომელიც მოწონებაზე უარს ამბობს. მარილიანი, გრილი, მწკლარტე. ეს არ არის ბუხრის ოთახის წითელი ღვინო. ის სასისთვისა და გონებისთვისაა. მათთვის, ვინც სიღრმეს სიმკვრივეში არ ურევს.
დოროთეა მურს ბლაუფრენკიში თავიდან არ გამოუგონია. მან ის გააშიშვლა. იქამდე, სანამ მხოლოდ არსებითი არ დარჩა.
ქულები
და შემდეგ დგება ის მომენტი. 98 ქულა. Robert Parker’s Wine Advocate. ღვინის სამყაროს მონუმენტი. უცებ Obere Spitzer საიდუმლო მისამართი აღარ არის — ის ეტალონია. ზოგისთვის — რაინდად კურთხევა. სხვებისთვის — გამაღიზიანებელი ფაქტორი.
რადგან მაშინვე ჩნდებიან ისინი — ხმები. ავისმომასწავებელი შეძახილები, რომლებიც ჩურჩულებენ: ეს ხომ ბუშტი არ არის? რამდენიმე მედიისა და ღვინის ადამიანი საკუთარ სამყაროს თავად ირგებს. აქ ღვინოს აგემოვნებენ, აფასებენ, ქულებს ანიჭებენ, თითქოს ეს ყველაფერი ერთი კლუბი იყოს. ერთმანეთს იცნობენ. ერთმანეთის გემოს იცნობენ. ერთმანეთს მაღლა სწევენ.
რა სისულელეა!
ვინც მურის ღვინოებს სვამს — ბრმად თუ გააზრებულად — მაშინვე ხვდება, რომ აქ ნარატივი კი არ ფასდება, არამედ ხასიათი. საქმე სცენას კი არა, პროფილს ეხება. და საქმე იმ ბლაუფრენკიშს ეხება, რომელიც ყოველგვარი გრავიტაციის წინააღმდეგ ზემოთ მიისწრაფვის. იმიტომ, რომ ამის უნარი აქვს.
ხაზი
Obere Spitzer ერთადერთი არ არის. სხვა ადგილწარმოშობებიც — Roterd, Liebkind (Einzelparzelle), Samt & Seide — პროფილს, შიშველ მიწასა და სუბსტანციას ავლენენ. შემთხვევითი არ არის, რომ მთელი ასორტიმენტის მასშტაბით შეფასებები მაღალია. ეს თანმიმდევრულობის შედეგია.
ის, რაც მურმა გააკეთა, მხოლოდ მევენახეობა არ არის. ეს ტოპოგრაფიაა. მან შპიცერბერგს ხმა დაუბრუნა — ჩვენ კი მისი მოსმენის უნარი.
გაგრძელება
მურს ახალი მარანი აქვს — ახალ საწარმოო შენობასთან ერთად. მინიმალისტური, ფუნქციური, მთასთან ახლოს აშენებული. მას ორგანული სტატუსი აქვს. მას საერთაშორისო აღიარება აქვს. და მას დღის წესრიგიც აქვს: ბლაუფრენკიში არ არის კომპრომისული ღვინო. ის არ არის გვიანი ბურგუნდიულის შემცვლელი. არც მეორე არჩევანი. არამედ დამოუკიდებელი კატეგორიაა. ავსტრიული პასუხი კითხვაზე, როგორი შეიძლება იყოს წითელი ღვინო, როცა მას ყველაფერს აცლი, რაც ამძიმებს.
გაოცება
რაც რჩება, გაოცებაა. ის, რომ რეგიონი, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში არავის ჰქონდა მხედველობაში, მოულოდნელად თავად ადგენს რიტმს. და ის, რომ მეღვინე ახალ ხაზს ავლებს — ხმაურის წინააღმდეგ და სიზუსტის სასარგებლოდ. თანაც იმ უმძიმეს დროში, რაც წითელ ღვინოს, ალბათ, ოდესმე ჰქონია. ახლა კი ის დაბრუნდა. ყოველ შემთხვევაში, მცირე ხნით, ყოველ შემთხვევაში, სათაურებში. ყოველ შემთხვევაში, მაინც.