(კლოდ ოგიუსტი)
Dry January მოახლოებულია. კიდევ ერთი წელი, კიდევ ერთი მცდელობა, კიდევ ერთი ცდა, მთელი ერთი თვე მორალური განწმენდის ზონად გამოცხადდეს. ის, რაც 2024 წელს პოპკულტურულ ჯვაროსნულ ლაშქრობად დაიწყო — ალკოჰოლის წინააღმდეგ ზოგადად და ღვინის წინააღმდეგ განსაკუთრებით — შესაძლოა ამ იანვარში პირველად შესამჩნევად დაკარგოს გავლენა. კამპანიის პირველი ტალღა ხმამაღალი, მკვეთრი და მისიონერული იყო: ორი ისეთი ჯგუფის იდეალური ერთობა, რომლებსაც სხვა მხრივ არაფერი აკავშირებთ. ერთ მხარეს რელიგიურად დამუხტული თავშეკავების მქადაგებლები არიან, რომლებიც ალკოჰოლს მორალურ საფრთხედ განსაზღვრავენ. მეორე მხარეს კი ჰიპერშეგნებული ველნეს-ფრაქცია — ურბანული ბურჟუაზია, რომელიც ასკეზას სათნოებად აცხადებს. ორივემ ღვინოში იპოვა მოწინააღმდეგე, რომელიც სიმბოლური პოლიტიკისთვის კარგად გამოდგება: ზედმეტად ძველი, ზედმეტად თავისუფალი, ზედმეტად მგრძნობიარე და ზედმეტად ძნელად კონტროლირებადი.
თუმცა ამ იანვარში შესაძლოა რაღაც შეიცვალოს. ჩნდება ნიშნები, რომ ბევრი ადამიანი ღვინის, როგორც საზოგადოებრივი პრობლემის, ნარატივს უკვე სრული რწმენით აღარ იზიარებს. ინტერპრეტაციის მონოპოლია იშლება. დაღლილობა იზრდება. ბოლო წლების საკუთარი თავის გადაჭარბებული განდიდება — ღვინო, როგორც მტრის ხატი, სიამოვნება, როგორც ეჭვის საგანი — გაცვეთილად გამოიყურება. ადამიანებს ხომ კამპანიური ენთუზიაზმის ატანა მხოლოდ გარკვეულ ზღვრამდე შეუძლიათ. და თავშეკავებაში ვერავინ აღმოაჩენს ისეთ იდენტობას, რომელიც იმ კალენდარულ თვეზე მეტხანს გაძლებს, რომელშიც ის არის მოქცეული.
რა თქმა უნდა: 2026 წელსაც ბევრი ადამიანი შეამცირებს მოხმარებას. ესეც კარგი და გონივრულია. მაგრამ გონივრულ პაუზასა და მორალურ მისიას შორის მთელი სამყაროა. სწორედ იქ ჩნდება დისტანცია. ჩნდება კითხვა, შეიძლება თუ არა ღვინის წინააღმდეგ ომის ახსნა ისე, რომ ყველაფერი მკვეთრ და ისტერიულ ტონამდე არ დავიდეს. გაზვიადების გარეშე. მუქარის ჟესტების გარეშე. სიამოვნების კულტურული გაუფასურების მცდელობის გარეშე.
მოსალოდნელი დებატები, სავარაუდოდ, კიდევ ერთხელ გახმაურდება. თუმცა ღია რჩება კითხვა, აქვს თუ არა მას ისეთივე ძალა, როგორიც წინა წლებში ჰქონდა. ადამიანებმა ხომ დიდი ხანია შეამჩნიეს, რა დგას ამ გზავნილების უკან: არა ნამდვილი დისკუსია ჯანმრთელობაზე, არამედ ძალაუფლების თამაში ინტერპრეტაციის მონოპოლიისთვის. არა რისკების შესახებ ინფორმირება, არამედ კონტროლი. არა განათლება, არამედ აღზრდა.
ღვინო ამ იანვარს არა გმირული დაცვის გამო გადარჩება, არამედ ნორმალურობის წყალობით. იმიტომ, რომ სიამოვნება არ ქრება. იმიტომ, რომ კულტურა რჩება. და იმიტომ, რომ ადამიანს, ცვლილებისთვის მზადყოფნის მიუხედავად, ერთი რამ განსაკუთრებით უჭირს: გემოს მოკლებული მორალური დარიგების ატანა.