როგორ ვუპასუხოთ ღვინის კრიზისს ისე, რომ თავი არ დავიმციროთ? ერთმა ცნობილმა ღვინის ჟურნალისტმა პასუხი იცის

(რობერტ კამუტოსგან / Jancis Robinson-ის მეშვეობით / ანიმაციური სურათი: runwayml / მეღვინე: Kloster am Spitz, ბურგენლანდი)

დღესდღეობით ღვინის სამყაროში ვერავის დაელაპარაკები ისე, რომ ღვინის კრიზისზე არ ისაუბრო: მოხმარება იკლებს, მილენიალები და Z თაობა კოქტეილებს ან მოკტეილებს ირჩევენ, ხოლო აშშ-ის ტარიფები და მუქარები (როგორც ბებია-ბაბუაჩემი იტყოდნენ და თან მუცელზე ხელს დაიდებენ) მუცლის ტკივილს იწვევს.

ღვინის კრიზისები მოდის და მიდის, ცხადია. მაგრამ ამჯერად ყველაფერი სხვაგვარად იგრძნობა, რადგან ჩვენს სამყაროში სხვა ყველაფერიც კრიზისშია. ეს ყველაფერი კი ღვინისა და გასტრონომიის სამყაროებსაც ერწყმის.

ადამიანებს ეკონომიკურად უჭირთ, დოლარი უკვე დოლარის ფასიც აღარ არის, ადამიანებს სამსახურებიდან ათავისუფლებენ, რათა ისინი ხელოვნურმა ინტელექტმა ჩაანაცვლოს. ამას ემატება თავდაყირა დამდგარი სამყაროს ახალი სინონიმები: გრენლანდია, მინეაპოლისი, კანადაც კი!

ძველი სამყარო გაოგნებულია. ცხოვრება გრძელდება, მაგრამ ვინ იცის, საით? ეს მომენტი ძლიერ ჰგავს 1970-იანი წლების მიწურულს. ოღონდ ახლა ჩვენ უფრო ასაკოვნები ვართ და პანკ-როკის ისეთი სარქველიც კი აღარ გვაქვს.

ამ ვითარებაში კულინარიული ორიგამი 250-დოლარიანი სადილების სახით, ღვინის ბარათები, რომლებიც ბოთლზე თითქმის 100 დოლარიდან იწყება და საკულტო სფეროს ოთხნიშნა ფასებამდე ადის, და ბაროლოს ერთ ჭიქაში 50 დოლარის გადახდა არა მხოლოდ მიუწვდომელი, არამედ სრულიად მოწყვეტილი რეალობისგანაც კი ჩანს.

ბუშტია? ვფიქრობ, მივაღწიეთ ღვინისა და გურმანობის ნახევარსაუკუნოვანი ბუმის კულმინაციას — ბუმისა, რომელმაც ფერმიდან სუფრამდე მოტანილი ფიზიკური და სულიერი საზრდო ფუფუნების საგნად აქცია.

ამ საუკუნეში ღვინო ხშირად იყო ცხარე დებატების თემა ან პლატფორმა ჩვენი დახვეწილი გემოვნებისა და საკუთარი თავის საჩვენებლად. მის გარშემო ტომები შევქმენით, რომელთა წინასწარმეტყველებაც დემოგრაფიული პროფილით ან ტატუებით შეიძლება.

ამასთან პრობლემა მაქვს. რადგან ღვინომ და საჭმელმა ადამიანები არასოდეს უნდა დააშოროს. ღვინომ და საჭმელმა ადამიანები უნდა დააახლოვოს.

მე ვთავაზობ ახალ სოციალურ ხელშეკრულებას ღვინის მწარმოებლებს, გასტრონომიასა და მომხმარებლებს შორის — შემდეგი პირობებით.

ახალი სოციალური ხელშეკრულება

მუხლი 1
ღვინის მწარმოებლებისგან სპეციალური კიუვეების სიჭარბეა; თვითგამოცხადებული „მნიშვნელოვანი ღვინოები“, რომლებიც სინამდვილეში ასეთები არ არიან. ლეგენდარული ღვინოები ერთ ღამეში არ იქმნება. ღვინის სამყაროს მეტი ხატი კი არა, არამედ მყარი, „კარგი“ ღვინოები სჭირდება.

მუხლი 2
რა არის კარგი ღვინო? კარგი ღვინოები პატივს სცემენ გარემოს, თანამშრომლებსა და მომხმარებლებს. ისინი პესტიციდებისა და ჰერბიციდების გარეშეა მოყვანილი (ფუნგიციდები გაცილებით რთული საკითხია). მათში ფერმენტირებული ყურძნისა და საკუთარი მიწის გემო იგრძნობა და ისინი არ არის დამძიმებული ზედმეტი ალკოჰოლით, ჭარბი მუხით ან — ამ კონტექსტში — ისეთი ხარვეზებით, როგორიცაა მაღალი აქროლადი მჟავიანობა ან Brettanomyces, რომლებსაც ზოგჯერ „ბუნებრივს“ უწოდებენ გასამართლებლად.

მუხლი 3
ეკოლოგიური მდგრადობისთვის ვენახში ყველაფერი უნდა გადავამოწმოთ: დარგვის სისტემებიდან და ვაზის გასხვლიდან დაწყებული, სარგავი მასალით დამთავრებული. კლიმატი შეიცვალა, ვაზის დაავადებები განვითარდა — თავად ვაზი კი არა. ამ სფეროში ღია უნდა ვიყოთ გენური რედაქტირების მიმართ (არა გენმოდიფიცირებული ორგანიზმების მიმართ), რათა მცენარეების გამძლეობა გავზარდოთ.

მუხლი 4
ზომიერად მიღებული ღვინო სუფრასთან ჯანსაღი ცხოვრების წესის ნაწილი შეიძლება იყოს.

მუხლი 5
ზომიერად მიღებულმა ღვინომ სუფრასთან შესაძლოა ჩვენს ლიდერებს ჯანსაღი ხასიათის ჩამოყალიბებაშიც შეუწყოს ხელი. თავშეკავებულთა სიის მოკლე, არამეცნიერულად შედგენისას ვხედავ ადოლფ ჰიტლერს, ბენიტო მუსოლინის, პუტინსა და POTUS-ს — ყველა მათგანი გაუწონასწორებელი ნარცისი იყო. ამერიკელი პრეზიდენტები, რომლებსაც ღვინის მარნები ჰქონდათ, ვაშინგტონითა და ჯეფერსონით იწყებიან და ჩვენი თანამედროვე, ღვინის მოყვარული პრეზიდენტებით ორივე პოლიტიკური ბანაკიდან, ბარაკ ობამასა და რონალდ რეიგანით, გრძელდებიან — ყველა მათგანს პიროვნული თვისებების გამო აფასებდნენ.

მუხლი 6
მწარმოებლები გამჭვირვალეები უნდა იყვნენ ღვინოში შემავალი ყველა ინგრედიენტის შესახებ. როდესაც მურაბის მწარმოებელი საკუთარ პროდუქტს ლიმონმჟავას ან არაბულ რეზინს უმატებს, ეს ინგრედიენტების სიაში აღინიშნება. ღვინის შემთხვევაშიც იგივე უნდა მოქმედებდეს.

მუხლი 7
გასტრონომიამ ღვინოს საკუთარი ფულის ძროხასავით მოპყრობა აღარ უნდა განაგრძოს. ვიცი, ბევრ რესტორანს ხარბ მეპატრონეებთან და აბსურდულ საგადასახადო ანგარიშებთან უწევს ბრძოლა. მაგრამ ღვინის ფასნამატები კონტროლს აღარ ექვემდებარება. აშშ-ის ქალაქებში ღვინის ბარში ან რესტორანში ერთი 25-დოლარიანი ჭიქა ღვინო ხშირად მთელი ბოთლის ღირებულებას ფარავს. ასეთი ფასები აფრთხობს ხალხს და ღვინოს ელიტარულსა და ძნელად ხელმისაწვდომს ხდის. ვის მოუნდება ასეთ ფასებში ექსპერიმენტების ჩატარება?

მუხლი 8
ღვინო საჭმელსა და გაზიარებას ეხება. მოდი, სუფრა კვლავ უფრო მეტად მოვაქციოთ ცენტრში — იმ ადგილად, სადაც სხვების საზოგადოებით ვტკბებით.

მუხლი 9
აუცილებლად მეტი სახელგანთქმული შეფ-მზარეული არ გვჭირდება, მაგრამ მეტი კარგი მზარეული და შესანიშნავი სამზარეულოს ხელმძღვანელი გვჭირდება. იტალიაში, სადაც სამზარეულო საუკუნეების განმავლობაში კულტურად ვითარდებოდა, რათა ბუნებისგან საუკეთესო მიეღო ნარჩენების გარეშე, საუკეთესო ტრატორიები და რესტორნები თავიანთ რეგიონებს სინატიფითა და უბრალოებით გამოხატავენ. სამზარეულო, ისევე როგორც ღვინო, სოფლის მეურნეობა და ხელობაა — არა თანამედროვე ხელოვნება.

მუხლი 10
ფუფუნების ახალი განსაზღვრება გვჭირდება. ნამდვილი ფუფუნება არ ნიშნავს, რომ მომსახურების თანამშრომელმა შეგაწყვეტინოს საუბარი და აგიხსნას იმ კერძის ან სასმლის ტექნიკური დეტალები, რომლის მირთმევასაც აპირებ. ფუფუნება გახლავთ გაზიარებისა და შინაგანი განახლების მომენტი შეშლილ სამყაროში. ლექცია არ გვჭირდება. ჩახუტება გვჭირდება.

ორიგინალ სტატიაზე გადასასვლელად: https://www.jancisrobinson.com/articles/wine-needs-new-social-contract?