(Klimek & Auguste)
ეს იწყება ერთი ფრაზით, რომლის თქმაც ბევრ ღვინის ენთუზიასტს გადაავიწყდა: „ერთი ჭიქა თეთრი ღვინო, გეთაყვა.“ არა რომელი მოსავალი. არა რომელი ვენახი. არა რომელი მეღვინე. ღვინის ბარათში ჩახედვის გარეშე. არანაირი დისკუსია დაყენებაზე, მჟავიანობაზე, საფუარზე დაძველებაზე ან ქულებზე. უბრალოდ ერთი ჭიქა თეთრი ღვინო. ერთი ჭიქა ზაფხული.
ერთი კვირის განმავლობაში ზუსტად ამას ვაკეთებდი ვენაში. ამავდროულად, კლოდ ავგუსტე იმავეს აკეთებდა ვერონაში. გადავწყვიტეთ, რამდენიმე დღით ღვინო საკუთარი მნიშვნელობისგან გაგვეთავისუფლებინა. არანაირი დეგუსტაცია. არანაირი ანალიზი. არანაირი პოსტები. მხოლოდ დალევა.
გასაოცარი უკვე პირველი ჭიქიდან დაიწყო. ის კარგი იყო. არა დიდებული. არა შთამბეჭდავი. არა დასამახსოვრებელი. მაგრამ კარგი. მეორე — ასევე. მესამეც. ვენაში ჭიქებში უმეტესად გრიუნერ ველტლაინერი იყო, ზოგჯერ კი შტირიული სოვინიონი. ვერონაში ერთმანეთს ენაცვლებოდა გარგანეგა, პინო გრიჯიო და სხვა რეგიონული თეთრი ღვინოები. არც ერთ ამ ღვინოს ყურადღება არ მოუთხოვია. და სწორედ ამაში მდგომარეობდა იმ დღეების ბედნიერება.
ვინც პროფესიულად წერს ღვინოზე, ადვილად კარგავს თვალთახედვიდან თავისთავად ცხადს. ყოველი ბოთლი გაანალიზებულია, კლასიფიცირებული და შეფასებული. საუბრობენ წარმოშობაზე, მოსავლიანობაზე, მთლიანი მტევნებით დუღილზე, ამფორებზე ან ბიოდინამიკაზე. რაღაც მომენტში ღვინო თითქმის მხოლოდ ფიქრის საგნად იქცევა. არადა, ათასწლეულების განმავლობაში ღვინო სრულიად სხვა რამ იყო. უბრალოდ სასმელი. მეტი არაფერი. და არც ნაკლები. უბრალოდ სასმელი.
სწორედ ამაზე მოგვითხრობენ სახლისა და ჩამოსასხმელი ღვინოები. მათზე თითქმის არ საუბრობენ, იშვიათად აფასებენ და თითქმის არასოდეს აგროვებენ. მიუხედავად ამისა, დღეს ისინი უკეთესია, ვიდრე ოდესმე ყოფილა. ორმოცი წლის წინ ბევრ დუქანსა თუ სასადილოში ნამდვილად შეიძლებოდა უიღბლობა გქონოდათ. დაჟანგული ლიტრიანი ღვინოები, უინტერესო მასობრივი პროდუქცია ან უბრალო მჟავიანობა არცთუ იშვიათად ქმნიდა სურათს. დღეს ეს თითქმის აღარ ხდება. მარნის ტექნიკურმა პროგრესმა, მეღვინეების უკეთესმა განათლებამ და ხარისხის საერთო, გაზრდილმა მოთხოვნამ საშუალო დონე საგრძნობლად აამაღლა. ეს ღვინოს იმაზე მეტად ცვლის, ვიდრე ამას ბევრი პრესტიჟული კიუვე ოდესმე შეძლებდა. რადგან ქვეყნის ნამდვილ კულტურას მისი ხატები კი არა, ის განსაზღვრავს, რაც თავისთავად ცხადი გახდა. მას იმით შეიცნობ, რაც ჩვეულებრივად იქცა. სახლის ღვინო ღვინის ქვეყნის ნამდვილი ყოველდღიურობაა.
სწორედ ამიტომ იყო ეს კვირა ასეთი დამამშვიდებელი. მოულოდნელად არც ერთ ღვინოს აღარ სჭირდებოდა რაიმეს დამტკიცება. არც ერთი ჭიქა არ იყო განსაკუთრებული მოვლენა. საქმე დიდ აღმოჩენებს არ ეხებოდა. არც შეფასებებს. არც კი მოგონებას. უბრალოდ კიდევ ერთს უკვეთავდი. მსუბუქი თრობა გვეუფლებოდა. საუბრები გრძელდებოდა. საჭმელი კვლავ ცენტრში მოექცა. ღვინო ზუსტად იმას აკეთებდა, რასაც საუკუნეების განმავლობაში აკეთებდა: ის ცხოვრებას თან ახლდა, ნაცვლად იმისა, რომ თავად გამხდარიყო მისი ცენტრი.
მათთვის, ვინც ყოველდღე წერს ღვინოზე, ეს თითქმის თერაპიული გამოცდილებაა. რადგან რაღაც მომენტში იწყებ ფიქრს, რომ ყოველი ყლუპი უნდა გააანალიზო. ყველა ბოთლმა უნდა მოყვეს ისტორია. ყოველმა დეგუსტაციამ რაიმე ცოდნა უნდა წარმოშვას.
სულაც არა.
ზოგჯერ საკმარისია კარგად გაცივებული გრიუნერ ველტლაინერი ვენის ერთ-ერთ დუქანში. ან უბრალო თეთრი ღვინო ვერონის ტრატორიაში. ისინი გახსენებენ, რომ სიამოვნება აუცილებლად არ მოითხოვს ყურადღებას. რომ ხარისხი ყოველთვის არ ითხოვს ახსნა-განმარტებებს. რომ ღვინო მაშინაც მუშაობს, როცა მასზე არავინ საუბრობს. ღვინო ღირსებას არ კარგავს, თუ მას ერთხელ მშვიდად დავტოვებთ. პირიქით. ის იბრუნებს იმ თავისთავადობას, რომელმაც ის საერთოდ აქცია კულტურულ სასმელად.
ყველა ბოთლმა დიდი ემოციები არ უნდა გამოიწვიოს. ყველა ჭიქა სადეგუსტაციო ჩანაწერს არ მოითხოვს. ზოგჯერ საკმარისია, როცა მასპინძელი გეკითხება: „კიდევ ერთი?“
და შენ უბრალოდ თავს უქნევ.