(კლოდ ოგიუსტი, ფოტო: Vinea Wachau)
ჯერ კიდევ ზუსტად მახსოვს ჩემი პირველი Knoll-ის ღვინოები. ეს 1990-იან წლებში იყო: ახალგაზრდა, ცნობისმოყვარე სამხრეთტიროლელი ვიყავი ვენაში, „იურისტიკას“ ვსწავლობდი და, შესაძლოა, ჩემი ახალგაზრდა ღვინის ცოდნის მიმართ ცოტა მეტისმეტად ამბიციურიც ვიყავი. მაშინ, როცა ავსტრიული ღვინო ჯერ კიდევ საერთაშორისო რეპუტაციისთვის იბრძოდა, ბეიზლში მაგიდაზე უცებ ეს ბოთლი გაჩნდა — Knoll-ის რისლინგი, ლაგე შიუტი, Smaragd, 1989 წლის მოსავალი. მახსოვს, პირველი ყლუპი როგორ მოვსვი — და მაშინვე მივხვდი, რომ ჭიქაში რაღაც განსხვავებული იყო. არა მოდური, არამედ თანამედროვე — უფრო სწორად, ისეთი სიმშვიდის მქონე, რომელსაც ახალგაზრდობაში, როგორც წესი, ვერ იგებ. თითქოს ღვინო ამბობდა: „რაც გინდა, იჩქარე. მე აქ ვარ და აქვე დავრჩები. მრავალი წლის განმავლობაში.“
მას შემდეგ დავკარგე თავი — ან, უკეთ რომ ვთქვათ, თავი ვიპოვე. Knoll ჩემთვის ყოველთვის ღუზა იყო. არსებობს მეღვინეობები, რომლებსაც ერთხელ გაიცნობ და ვეღარასდროს ივიწყებ, რადგან ისინი ამიერიდან შენს გემოვნების სამყაროს განსაზღვრავენ. მოზელის J.J. Prüm მათ რიცხვს მიეკუთვნება. ასევე Knoll ვახაუში. ორივეს განუმეორებელი ხელწერა აქვს: სიზუსტე, სიმკაცრე და, ამავე დროს, მომაჯადოებელი სასმელი ხასიათი, რომელიც ყოველ ჯერზე თავიდან მაოცებს.
ეტიკეტი — წმინდა ურბანი — მაშინ კინაღამ შემაშინა. იმ დროს, როცა ყველა ჰიპი მეღვინე ცდილობდა, გრაფიკულად თანამედროვე გამოჩენილიყო, Knoll ბაროკოს წმინდანის გამოსახულებით იდგა და შესაძლოა, ზედმეტად რელიგიურ წარსულზე მიანიშნებდა. სისულელეა! დღეს Knoll სწორედ ამის გამო მიყვარს. თუმცა, ჩემს ასაკში კონსერვატიული ღირებულებები მეტ ყურადღებას იმსახურებს.
რა თქმა უნდა, ახლა უკვე ვიცი ფაქტებიც: დაახლოებით 15 ჰექტარი, ნახევარი Grüner Veltliner და ნახევარი Riesling, ამას დამატებული ცოტა Muskateller, Traminer, Chardonnay და Blauburgunder-იც კი. ტერასებზე ხელით მუშაობა, დავარგება დიდ ხის ჭურჭელსა და ფოლადის ცისტერნებში, ბარიკების გარეშე, გვიანი ჩამოსხმა. ყველაფერი ისე, როგორც უნდა იყოს, როცა მოდაზე წინ არსს აყენებ. მაგრამ ფაქტები ვერ ხსნის, რატომ შემიყვარდა ეს ღვინოები. ეს იყო შეგრძნება: Knoll-ის ერთი ჭიქა მარადისობასთან შეხვედრას ჰგავს — იმ მარადისობას, რომლის გაცნობაც სიცოცხლეშივე შეგიძლია.
ვენახების სახელები თავად ჟღერს: Schütt — ალბათ ყველაზე ზუსტი და ნათელი მათ შორის. Kellerberg — არისტოკრატული და ღრმა. Pfaffenberg — გრილი და კაშკაშა. Kreutles — ყოველთვის საიმედო გარანტია წვნიანი და შთამბეჭდავი Veltliner-ისთვის. Trum — პატარა, პიკანტური და ფართო საზოგადოებისთვის უცნობი. ყველა დამილევია, ხშირად სხვადასხვა წლის მოსავალიც, და ისინი ერთი წიგნის თავებივითაა. მივხვდი: აქ ტერუარი უბრალოდ არ ცხადდება — მას აბსოლუტურად ცხოვრობენ. ამ ტერუარს კი ყველაზე დრამატულად ვინოთეკის ჩამოსხმებში ვცნობ — წლის საუკეთესო ყურძნის ესენციაში, რომელიც ბაზარზე ყოველ წელს არ გამოდის.
და შემდეგ Federspiel-ის თემა. ვერასდროს გამიგია, რატომ შეიძლებოდა ამ კატეგორიას მყიდველთა ინტერესი დაეკარგა. Knoll-ის Federspiel-ები — განსაკუთრებით Grüner Veltliner-ები — ჩემთვის ვახაუს ყველაზე კარგად დაცულ საიდუმლოებებს მიეკუთვნება. ათი, თხუთმეტი, ზოგჯერ ოცი წლის შემდეგ ისინი ისეთ სიღრმეს იძენენ, რომლის წარმოდგენაც კი შეუძლებლად გეჩვენება. არაერთხელ მინახავს, როგორ დაჩრდილა სუფრაზე დაძველებულმა Federspiel-მა თითქოსდა დიდებული Smaragd-ები. ეს ჩუმი სიდიადე დღემდე აღმაფრთოვანებს.
Knoll-ის ორასი წელი — ეს ასევე ორასი წლის შეუპოვრობას ნიშნავს. ემერიხ Knoll უფროსმა, რომელსაც ერთხელ პირადად შეხვედრის პატივი მქონდა, ეს სტილი ჩამოაყალიბა: დიდებული, ყოველთვის მცირედი ძალმოსილებით, ზუსტი, მაგრამ არასდროს გადატვირთული. ემერიხ უმცროსი ამას აგრძელებს — მსუბუქი ხელით, წყვეტების გარეშე, თუმცა არც უძრაობით. სწორედ ეს ერთგულება საკუთარი გზისადმი მარწმუნებს.
ვაღიარებ: ახალი ეტიკეტები, ბარიკის ექსპერიმენტები და მოდური ნატურალური ღვინის ჟესტები არ მჭირდება, როცა სარდაფში Knoll მაქვს. ჩემთვის ეს ხელმისაწვდომი, კონსერვატიული ფუფუნებაა — კულტურული საგანძური ბოთლებში. და როცა დღეს თითქმის ოთხ ათწლეულს გადახედავ, რაც ღვინოს მივუძღვენი, მხოლოდ რამდენიმე მისამართია, რომელიც ასე საიმედოდ მომყვებოდა.
და დიახ: ვინც ერთხელ მაინც აღმოჩნდება Unterloiben-ში, მხოლოდ ბოთლები კი არ უნდა გასინჯოს, არამედ ნათესავების სასტუმრო-რესტორანსაც უნდა ესტუმროს. ბაღში მირთმეული Marillenknödel, გვერდით ერთი ჭიქა Federspiel-ით — ეს უფრო მეტ ავსტრიას გამოხატავს, ვიდრე ნებისმიერი საზეიმო სიტყვა ოდესმე შეძლებდა.
Knoll-ს მხოლოდ 200 წელი არ შეუსრულდა. Knoll მარადიულია. და მიხარია, რომ ამ მარადიულობაში ასე ადრე აღმოვჩნდი.