(გერჰარდ რეტერი / რედაქცია)
ზილტი იმ ადგილებს არ მიეკუთვნება, სადაც ავსტრიულ საუკეთესო ღვინოებს ველოდებით. გარეთ პეიზაჟს დიუნები, ჰაიდე და ჩრდილოეთის ზღვა განსაზღვრავს, შიგნით კი იან-ფილიპ ბერნერი უკვე წლებია იმ დონეზე ამზადებს კერძებს, რომელიც გერმანიის ფარგლებს გარეთაც იქცევს ყურადღებას. სწორედ იქ მოაწყო Österreich-Wein-მა დიდი დეგუსტაცია. თუმცა რამდენიმე ჭიქის შემდეგ ადგილს მნიშვნელობა აღარ ჰქონდა. კარგ ღვინოებს შინაური მოედნის უპირატესობა არ სჭირდებათ.
ზოლრინგ ჰოფს სასიამოვნო ბუნებრიობა ახასიათებს. იქ არავის სჭირდება იმის დამტკიცება, თუ რამდენად კარგია სამზარეულო ან მომსახურება. ეს უკვე პირველივე კერძებიდან იწყება. წიწიბურას ორცხობილა თხილის კარაქით, ზღვის კალმახი კარტოფილითა და ალაოთი, ჰოლშტაინის საქონლის თათარი კიელის შპროტით, ჭარხალი ქლიავის კურკითა და ვარდით, კალმარი ცერეცოთი და კრუსტადით — ყოველი კერძი მკაფიოდ იყო გააზრებული და ზუსტად მომზადებული. პროდუქტები ცენტრში იდგა. ეს სრულიად საკმარისი აღმოჩნდა.
ჩემთვის თითქმის კიდევ უფრო საინტერესო მომსახურებაზე დაკვირვება იყო. ვინც მრავალი წელი მაიტრად მუშაობდა, ავტომატურად აკვირდება სამზარეულოსა და სტუმარს შორის არსებულ დეტალებს. გადაადგილების მარშრუტებს. თვალის კონტაქტს. სწორ დროს. ჭიქის დროულად შევსებას. ზოლრინგ ჰოფში ეს ყველაფერი იმ სიმშვიდით ხდებოდა, რომლის გათამაშება შეუძლებელია; ის მხოლოდ მაშინ ჩნდება, როცა გუნდი წლების განმავლობაში ერთად ყალიბდება.
შემდეგ ავსტრიული ღვინოები მოვიდა.
ვისაც ოთხმოციანი წლების ავსტრიული ღვინის სკანდალი ჯერ კიდევ ახსოვს, იცის, რა გზა უნდა გაევლო ამ ღვინის ქვეყანას. თითქმის არც ერთ ღვინის მწარმოებელ ქვეყანას არ შეუცვლია საერთაშორისო რეპუტაცია ასე ძირეულად და ასე მოკლე დროში. დღეს ავსტრიული საუკეთესო ღვინოები ჩემთვის თავისთავად მსოფლიო კლასს მიეკუთვნება. არა იმიტომ, რომ ისინი ყველგან ყველაზე ძვირია, არამედ იმიტომ, რომ საკუთარი სტილი იპოვეს. ეს თანაბრად ეხება Grüner Veltliner-ს, Riesling-ს, Sauvignon Blanc-ს, Chardonnay-სა და Blaufränkisch-ს. ავსტრიას დიდი ხანია აღარავის კოპირება აღარ სჭირდება.
დასაწყისი იყო Bründlmayer-ის Blanc de Blancs Große Reserve Extra Brut 2014. ბრიოში, მოხალული თხილი, დაშაქრული ლიმონის ცედრა, ცარცი და მარილიანი სიხალასე საოცრად შეკრულ სურათს ქმნიდა. სიმწიფე სრულად იყო ინტეგრირებული, პერლაჟი — ნაზი, მჟავიანობა კი ღვინოს ბოლო ყლუპის მიღმაც დიდხანს მიჰყვებოდა. ცქრიალა ღვინო, რომელიც აჩვენებს, თუ რამდენად ბუნებრივად დამკვიდრდა დღეს ავსტრიული ცექტი საერთაშორისო მწვერვალზე.
შემდეგ მოჰყვა Gross-ის Gelber Muskateller Ried Perz 2021 და 2013 წლების მოსავლებიდან. ამ ჯიშს დღემდე დაჰყვება წინასწარი შეხედულება, თითქოს ის პირველ რიგში მარტივი საზაფხულო ღვინოებისთვის გამოდგება. 2021-იანში ნამდვილად იგრძნობოდა ანწლის ყვავილი, მუსკატი და თეთრი ატამი, თუმცა ამასთან ერთად მას ჰქონდა კირქვა, სიხალასე და საოცრად მკაფიო სტრუქტურა. ეს არ ყოფილა არომატების პაკეტი, არამედ სერიოზული ადგილწარმოშობის ღვინო.
2013-იანი კიდევ უფრო საინტერესო აღმოჩნდა. ახალგაზრდული ხილის ადგილას გვირილა, კამის თესლი, თეთრი ჩაი და ცოტაოდენი ფუტკრის ცვილი გამოჩნდა. თუმცა გადამწყვეტი სხვა რამ იყო. პირველად უკვე ჯიში კი აღარ მეტყველებდა, არამედ ადგილი. სწორედ აქ იწყება ჩემთვის დიდი ღვინო.
Sauvignon-თან ერთად Sattlerhof-ის Blanc Alter Kranachberg-მა დეგუსტაცია სამხრეთ შტირიაში გადაიტანა. 2023-იანი მინის სისუფთავით მკაფიო, სიხალისითა და სიზუსტით გამოირჩეოდა. ლაიმი, თეთრი მოცხარი, გრეიპფრუტი და კაჟი ერთმანეთის გვერდით მჭიდროდ იდგა და ერთმანეთს არ ფარავდა. ამ ღვინოს ჯერ კიდევ მრავალი წელი აქვს წინ.
2017-იანმა აჩვენა, რისი გაკეთება შეუძლია ბოთლში დაძველებას. ხილი უკან დაიხია. კირქვამ, ბალახებმა და მარილიანობამ მნიშვნელობა მოიპოვა. უცებ უკვე Sauvignon Blanc, როგორც ჯიში, კი აღარ იყო საინტერესო, არამედ თავად Kranachberg. დიდ ადგილწარმოშობის ღვინოს ამაზე მეტის მიღწევა თითქმის აღარ შეუძლია.
შემდეგ იოჰანეს ჰირშის Riesling Ried Gaisberg 2023 და 2017 წლებისა განაგრძობდა ამ განვითარებას. Riesling საერთოდ ერთ-ერთი ყველაზე გულწრფელი ჯიშია. ის ხარვეზებს არ მალავს. ახალგაზრდა მოსავალს თან მოჰქონდა თეთრი ატამი, გარგარი, ლიმონის ქერქი და კაჟი, ასევე ზუსტი მჟავიანობა, რომელიც ღვინოს მჭიდროდ აერთიანებდა. ყველაფერი ახალგაზრდა, მკაფიო და საოცრად ცოცხალი ჩანდა.
შემდეგ 2017-იანმა აჩვენა, რატომ ჯილდოვდება დიდი Riesling-ების შემთხვევაში მოთმინება თითქმის ყოველთვის. ხილი უკანა პლანზე გადავიდა. მის ნაცვლად გამოჩნდა ბალახები, ქვა, მარილი და შესამჩნევი სიღრმე. ყოველი ყლუპის შემდეგ ღვინო უფრო მშვიდი და, ამავე დროს, უფრო დიდი ხდებოდა. სწორედ ამიტომ ღირს, დიდი ავსტრიული Riesling-ები მეტისმეტად ადრე არ დავლიოთ.
შემდეგ Vino Gross Iglič Furmint 2023 და 2016 წლების მოსავლებიდან დეგუსტაციამ ერთი წუთით ქვეყანა შეიცვალა, თუმცა არა ღვინის ლანდშაფტი. შტაიერსკა პოლიტიკურად სლოვენიაში მდებარეობს. მევენახეობის თვალსაზრისით ის საუკუნეების განმავლობაში ეკუთვნის იმ კულტურულ სივრცეს, რომელიც სამხრეთ შტირიას უწყვეტად უერთდება. ვაზმა სახელმწიფო საზღვრები არ იცის. არც ნიადაგმა და კლიმატმა.
2023-იანმა აჩვენა ციტრუსები, თეთრი ატამი, ვაშლის ქერქი და გვირილა, ამასთან კი — ნაზი ტანინური სტრუქტურა, რომელიც ღვინოს დამატებით დაძაბულობას სძენდა. Furmint-ს ზოგჯერ თითქმის მკაცრი ხასიათი აქვს. აქ ის კონტროლირებული და გამორჩეულად ელეგანტური ჩანდა.
2016-იანი აშკარად უფრო განვითარებული იყო. სურათს კომში, თაფლის ფიჭა, გამხმარი ბალახები, ცოტა კვამლი და კაჟი განსაზღვრავდა. ყოველ წუთს ღვინო სიღრმეს იძენდა ისე, რომ სიხალასეს არ კარგავდა. სწორედ ასეთი დაძველებული Furmint-ები აჩვენებს, რა პოტენციალი აქვს ამ ჯიშს.
შემდეგ ჭიქებში აღმოჩნდა Kollwentz-ის ორი Chardonnay. Gloria უკვე წლებია ავსტრიის დიდ თეთრ ღვინოებს შორისაა და მას ბურგუნდიასთან შედარება დიდი ხანია აღარ სჭირდება. კითხვა, ბურგუნდიულად გემოს თუ არა ავსტრიული Chardonnay, უკვე მოძველებულია. კარგი ავსტრიული Chardonnay დღეს უპირველესად საკუთარ წარმოშობას გამოხატავს.
L’Acino Gloria 2023 თეთრი ატამი, ლიმონის ცედრა, ახალი ნუში და ნაზი კირქვა გამოავლინა. ყველაფერი კონცენტრირებული, თუმცა არასოდეს მძიმე იყო. ხილი მკაფიო დარჩა, მუხა სრულად უკანა პლანზე იდგა, ღვინოს კი ჰქონდა ის მარილიანობა, რომელსაც Leithagebirge-ისგან ელიან.
2016-იანი უკვე სხვა ლიგაში თამაშობდა. თხილი, ფუტკრის ცვილი, ბრიოში, თბილი ქვები და გამხმარი ბალახები ყოველ წუთს ვითარდებოდა. შთამბეჭდავი არომატიკა კი ნაკლებად იყო, ვიდრე ამ ღვინის შინაგანი სიმშვიდე. არაფერი ცდილობდა წინ წამოწევას. ყველაფერს თავისი ადგილი ეპოვა.
შემდეგ Domäne Wachau-ს Grüner Veltliner Smaragd Ried Achleiten-მა ჭიქებში ავსტრიის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ადგილწარმოშობის ორი მოსავალი მოიტანა. Achleiten-ს აქვს ხელწერა, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში საოცარი მუდმივობით ინარჩუნებს თავს.
2024-იანმა გარგარი, მსხალი, თეთრი პილპილი, კამის თესლი და ციტრუსის ცედრა აჩვენა. შთაბეჭდილებას ახალგაზრდობა, სიხალისე და სიზუსტე განსაზღვრავდა. ღვინო ჯერ კიდევ განვითარების სულ დასაწყისშია.
2020 წლის Late Release სრულიად განსხვავებული იყო. სურათს გვირილა, თხილი, ბალახები და თბილი ქვა ქმნიდა. ბოთლში ოთხწლიანმა დაძველებამ ღვინოს არაფერი დააკლო, არამედ წესრიგი მისცა. სწორედ ამისთვის ღირს მოთმინება.
შემდეგ ფრიც ვინინგერის Grand Select Pinot Noir 2022 და 2015 წლების მოსავლებიდან თემად ვენა იქცა. ის, რომ მილიონიანი ქალაქი ასეთი ხარისხის ღვინოებს აწარმოებს, კვლავაც შთამბეჭდავია. 2022-იანმა ალუბლის მჟავე ჯიში, შტოში, ია და სანდალოზი აჩვენა. მუხა მოკრძალებული დარჩა, ხილი კი — ახალი და გრილი. Pinot Noir, რომელიც საკუთარ თავს ძალით არ განსაზღვრავს.
2015-იანმა დაადასტურა, რამდენად ლამაზად შეიძლება დაძველდეს ავსტრიული Pinot Noir. არომატულ სურათს ტყის კენკრა, ტრიუფელი, შავი ჩაი და გამხმარი ვარდის ფურცლები ქმნიდა. ტანინი სრულად იყო ინტეგრირებული და ღვინოს ხანგრძლივ ფინალამდე მიჰყვებოდა.
შემდეგ Gesellmann-ის Cuvée G-ს ორი ღვინო მოჰყვა, რომელთა გასინჯვასაც განსაკუთრებით ველოდი. 2015-იანს ძალა, კონცენტრაცია და დიდი სუბსტანცია აქვს. მუქი კენკრა, კედარის ხე, მწარე შოკოლადი და სანელებლები შთამბეჭდავ მთლიან სურათად ერთიანდებოდა.
2012-იანი კიდევ უფრო სრულყოფილი ჩანდა. შავი ალუბალი, გრაფიტი, სიგარის ყუთი, ტრიუფელი და ნაზი სანელებლები ისეთ წონასწორობაში იყო, რომელსაც მხოლოდ დაძველებული წითელი ღვინოები აღწევს. არაფერს სურდა ყურადღების მიქცევა. სწორედ ამიტომ დარჩა ეს ღვინო განსაკუთრებით დიდხანს მეხსიერებაში.
შემდეგ პაულ ახსის Blaufränkisch Altenberg-მა 2022 და 2016 წლების მოსავლებიდან დეგუსტაცია კიდევ ერთხელ ბურგენლანდში დააბრუნა. Blaufränkisch იმ ჯიშებს მიეკუთვნება, რომლებიც მცირე დაძველების შემდეგ მხოლოდ მაშინ აჩვენებს სრულად, რა იმალება მათში.
2022-იანმა მუქი ალუბალი, მაყვალი, ია, გრაფიტი და ღვია წარმოაჩინა. ტანინი ნაზი იყო, ხილი — გრილი და ზუსტი. ყველაფერი მიუთითებდა, რომ ამ ღვინოს წინ ჯერ კიდევ მრავალი წელი აქვს.
2016-იანს ეს წლები უკვე გავლილი ჰქონდა. შავი ჩაი, თამბაქო, მუქი ალუბალი, ცოტაოდენი გრაფიტი და შესამჩნევი სიმშვიდე განსაზღვრავდა შთაბეჭდილებას. ღვინო ისე ჩანდა, თითქოს საბოლოოდ ეპოვა საკუთარი თავი. სწორედ ასეთი ბოთლები ცხადყოფს, რატომ მიეკუთვნება Blaufränkisch დღეს ევროპის ყველაზე საინტერესო წითელ ღვინოებს.
დასკვნითი ნაწილი წაიყვანა გერჰარდ კრახერმა ორი Welschriesling Trockenbeerenauslese-თი, 2022 წლის მოსავლითა და Library Release 2006-ით სერიიდან „Zwischen den Seen“. დიდ ტკბილ ღვინოებს ხშირად შაქრის შემცველობით აღწერენ. ეს არასაკმარისია. გადამწყვეტი ყოველთვის მჟავიანობაა. ის ღვინოს ატარებს, სიხალისეს უნარჩუნებს და ყოველგვარ სიმძიმეს ხელს უშლის.
2022-იანმა გარგარი, ყვითელი ატამი, დაშაქრული ფორთოხლის ქერქი, ზაფრანა და აკაციის თაფლი აჩვენა. უზარმაზარი კონცენტრაციის მიუხედავად, ღვინო საოცრად მსუბუქად ისმებოდა. სიტკბო იგრძნობოდა, თუმცა არასოდეს დომინირებდა.
2006-იანი სრულიად განსხვავებული იყო. სურათს გამხმარი გარგარი, ფინიკი, ლეღვი, ფუტკრის ცვილი, შავი ჩაი და ნაზი სანელებლები განსაზღვრავდა. თუმცა ყველაზე მეტად სიხალასემ გამაოცა. თითქმის ოცი წლის შემდეგაც კი ღვინოს კვლავ ჰქონდა ის სიცოცხლე, რომელიც ბევრ ახალგაზრდა ტკბილ ღვინოს აკლია.
ამ შუადღის ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი მხარე საკვებისა და ღვინის შეხამებაც იყო. ჰუხელის Alpha ზაფხულის ყვავილებითა და ნაძვის ყლორტებით, ქისოს კიბორჩხალა საზაფხულო ბოსტნეულითა და პიტნით, ტბის ნახშირა ბოლოკითა და შემწვარ კარტოფილთან ერთად, ონგლე და ხბოს თავი ნიახურითა და ტარხუნით, ასევე გარგარი კარამელით, კეშიუსა და სურნელოვანი ტაგეტესით — ღვინოებს საოცარი სიზუსტით ახლდა. სამზარეულო არასოდეს ცდილობდა ღვინოების გადაფარვას. მან მათ სივრცე დაუტოვა და სწორედ ამით შეიძინა მეტი გამომსახველობა.
რამდენიმე საათის, მრავალი ფლაითისა და მრავალი დაძველებული მოსავლის შემდეგ ჩემთვის უპირველესად ერთი დასკვნა დარჩა: ავსტრიულ საუკეთესო ღვინოებს დრო სჭირდებათ.
ახალგაზრდა მოსავლები ხშირად დაუყოვნებლივ ახდენს შთაბეჭდილებას. მათ აქვთ სიხალასე, სიზუსტე და ენერგია. თუმცა ბოთლში რამდენიმე წლით დაძველების შემდეგ მათი შინაგანი წესრიგი იცვლება. ხილი ცოტათი უკან იხევს, წარმოშობა უფრო მკაფიო ხდება, ტექსტურა კი მშვიდდება. სწორედ ამ ეტაპზე იწყებს ბევრი ასეთი ღვინო საკუთარი ნამდვილი სიდიადის გამოვლენას.
ავსტრიელი ვარ. სწორედ ამიტომ ავსტრიულ ღვინოებს უფრო კრიტიკულად ვუდგები. პატრიოტიზმი ხარისხს ვერ შეცვლის. იმ შუადღეს არავის დასჭირვებია რაიმეს მტკიცება ან ახსნა. ეს ღვინოებმა თავად გააკეთეს.
ასევე აღსანიშნავია მათი ფასი-ხარისხის თანაფარდობა. ვინც დღეს დიდ თეთრ და წითელ ღვინოებს ეძებს, ავსტრიაში იპოვის ისეთ ხარისხს, რომლის საერთაშორისო ფასიც გაცილებით მაღალი უნდა იყოს. Wachau, Kamptal, Kremstal, Wagram, Traisental, Wien, Burgenland, Südsteiermark, Weststeiermark ან Vulkanland — თითქმის არც ერთი სხვა ღვინის ქვეყანა არ გვთავაზობს ასე მცირე ტერიტორიაზე დამოუკიდებელი წარმოშობების ასეთ მრავალფეროვნებას.
ჩემი მადლობა ეკუთვნის Österreich Wein-ს, ყველა მონაწილე მევენახესა და მეღვინეს, ასევე იან-ფილიპ ბერნერს, ბერბელ რინგს და ზოლრინგ ჰოფის მთელ გუნდს. ამ შუადღემ შთამბეჭდავად აჩვენა, რამდენად ბუნებრივად შეიძლება დიდი სამზარეულო და დიდი ღვინოები შეხვდნენ ერთმანეთს, როცა ორივე მხარე მზად არის, უკან დაიხიოს.