(რედაქცია)
ტალღა მოვიდა. ის ღვინის სამყაროს მატერიკს ცუნამივით, ხმაურით არ გადაევლება — ის მშვიდად მოდის, თითქმის შეუმჩნევლად. ნაკლები ალკოჰოლი, მეტი სიამოვნება ჭიქაში — შესაძლოა, სწორედ ის ერთი ჭიქა მეტი, რომელიც ასე სასწრაფოდ აკლია გასტრონომიას. არა როგორც მონანიება, არამედ როგორც რწმენით გადადგმული ნაბიჯი. ორი Sauvignon blanc დღეს გვიჩვენებს, რომ თერთმეტი პროცენტი არა დანაკლისად, არამედ გამდიდრებად შეიძლება აღიქმებოდეს. ერთი მათგანი სამხრეთ ტიროლიდანაა, 75 წლის ვაზებზე მოყვანილი, ზღვის დონიდან 800 მეტრზე, სადაც ღამეები საკმარისად ცივია მჟავიანობის გასამახვილებლად. სველ ქვას, ლიმონის ბალახს, მანდარინის ქერქსა და გრილი კვამლის ფარდას მოგაგონებთ. გემოზე ჯერ მსხალი, შემდეგ ხურტკმელი, ბოლოს კი მარილი. ბევრი მარილი. ერთ-ერთი იმ ღვინოებიდან, რომლებსაც აღარაფრის დამტკიცება სჭირდებათ, მაგრამ ყველაფრის გაკეთება შეუძლიათ.
მეორე სამხრეთ შტირიიდანაა. ლეგენდარული Sattlerhof-ის Sauvignon blanc „Gamlitz“, სადაც ფოლადის რეზერვუარსა და დურდოზე დაყოვნების საკითხში ოსტატები არიან — მინისავით გამჭვირვალე, მკაცრი, ეგზოტიკური სიმკვეთრით, მაგრამ სიფართოვის გარეშე, მჟავიანობით, რომელიც დაჭიმულ სიმს ჰგავს. აქაც თერთმეტი პროცენტი. ალკოჰოლი უკანა პლანზე რჩება, როგორც კარგად აღზრდილი სტუმარი. დალევის უწყვეტი ხასიათი — მუხრუჭების გარეშე.
და სანამ ამ ორ ღვინოს ვსვამთ, ღირს თვალის გადავლება უფრო ფართო სურათისთვის. არსებობს რეგიონები, რომლებიც ამას ყოველთვის ახერხებდნენ: Wachau „Steinfeder“ — ნატიფი, ისეთივე გამჭვირვალე, როგორც ვახაუს თავზე გადაჭიმული Waldviertel-ის ჰაერი (რომლის ნაწილიც ის, უცნაურად, არის), და არასოდეს აღემატება 11,5%-ს. შემდეგ Vinho Verde პორტუგალიიდან — ციტრუსოვანი, მოფარფატე, თითქმის ყოველთვის მსუბუქი ცქრიალით. ან Txakoli ბასკეთის ქვეყნიდან — მშრალი, გრილი, როგორც ატლანტიკური ქარი ჭიქაში. ეს ყველაფერი ტრადიციებია, რომლებიც ამტკიცებს, რომ სიმსუბუქე ახალი მარკეტინგული ზღაპარი არ არის.
სიახლეა კვლევა, რომელიც ამ საკითხს იკვლევს. მაგალითად, ახალი ზელანდია. შვიდი წლის განმავლობაში მეღვინეები და მეცნიერები მუშაობდნენ ისეთი ღვინოების შექმნაზე, რომელთა ალკოჰოლიც დაახლოებით 9,5% იქნებოდა — ალკოჰოლის შესამცირებელი ტექნიკის მთელი პარკის გარეშე. ისინი თამაშობენ ფოთლების მართვით, რთვლის დროისა და საფუარის მართვის მეთოდებით. შედეგი ნაზი კომპრომისი კი არა, არამედ კუნთიანი Sauvignon blanc-ია. სამაგალითო შემთხვევა: „The Doctors’ Sauvignon Blanc“ Marlborough-დან — ათ პროცენტზე ნაკლები, თუმცა უკანასკნელ ყლუპამდე ჯიშისთვის ტიპური, თუნდაც აქა-იქ არომატული საფუარები იყოს გამოყენებული, რომლებიც ახალ ზელანდიაში ჩვეულებრივი პრაქტიკაა.
ავსტრალია საკითხს სხვაგვარად უდგება. იქ ტექნოლოგია ნებადართული და მისასალმებელია. უკუოსმოზი, ადრე რთვლა, ადრეულად დაკრეფილ პარტიებთან შერევა. მიზანი იგივეა: შეინარჩუნონ სტრუქტურა და არომატი, შეამცირონ ალკოჰოლი ისე, რომ ღვინოს გულამოცლილი ვაშლის გემო არ ჰქონდეს — მხოლოდ ფორმა, შუაგულის გარეშე.
და შემდეგ გერმანია. იქ მშრალ თეთრ ღვინოებსაც კი ბედავენ, რომელთა ალკოჰოლი ხუთ პროცენტზე ნაკლებია. ვიწრო ზღვარია: ამ ნიშნულზე ქვემოთ სენსორული შთაბეჭდილება თხელდება, კომუნიკაციური მხარე კი კიდევ უფრო მეტად. ამას ემატება ისიც, რომ ღვინის კანონმდებლობა 4,0-დან 8,4%-მდე ზონას თითქმის არ იცნობს. სათამაშო მოედანი მკაფიო წესების გარეშე — შესაძლოა, სწორედ ამიტომ საინტერესო. პირველი პროტოტიპები უკვე არსებობს და, დიახ, ისინი რისკიანია. მაგრამ ესეც ახალი სეგმენტის განსაზღვრის პროცესის ნაწილია. ერთ-ერთი ამ პროტოტიპის შესახებ მალე და მკაფიოდ მოგიყვებით.
რა რჩება? სამი პატარა ჭეშმარიტება: სიმსუბუქე ხელობაა და არა ჯადოქრობა. Sauvignon blanc ამ სფეროში საეჭვოდ ხშირად უკეთეს შედეგს იძლევა. და „მსუბუქი“ ყოველთვის არსებობდა — მხოლოდ მისი დასაბუთება შეიცვალა. ადრე ეს ტრადიცია იყო, დღეს კი — კლიმატის ცვლილება, სმის კულტურა, სურვილი, რომ საღამო სიგრძეში დატკბე და არა სიმთვრალის ნისლში ეძებო პასუხები.
დღეს კი WINEPARTY-ზე: Lageder „Fragment“ და Sattlerhof „Gamlitz“. ორი მტკიცებულება იმისა, რომ თერთმეტი პროცენტი საკმარისია. და მალე — გერმანული ექსპერიმენტი ხუთ პროცენტზე ნაკლები ალკოჰოლით. უალკოჰოლო ღვინოები არა. მხოლოდ კითხვა რჩება: Sauvignon blanc უბრალოდ საიდუმლო იარაღია სერიოზული მსუბუქი ღვინოებისთვის — თუ სხვა ჯიშებსაც შეუძლიათ ამის ისეთივე კარგად გაკეთება, უბრალოდ ამაზე არავინ საუბრობს?