(რედაქცია)
არსებობს სულელური, მაგრამ საგანმანათლებლო ექსპერიმენტები. ამ დისციპლინაში ყველაზე მაღლა დგას: წითელი ღვინოების შამპანურის ჭიქებიდან დალევა. ჩვენ ეს გავაკეთეთ, რადგან თავიდან იყო ნათქვამი: დიდი ღვინოები ყველა ჭიქიდან თავისთავად იჩენენ თავს. მათ შორის შამპანურის ჭიქიდანაც, რომელიც მაქსიმალურად არასწორი ჭიქაა — ვიწრო, წაწვეტებული, ბუშტუკებისთვის შექმნილი და არა ტანინისთვის. ეს შეურაცხყოფაა ყველაფრის მიმართ, რასაც მინის ჭიქების გურუები, რიდელის პაპები და სომელიეთა სკოლები ქადაგებენ. და სწორედ ამიტომ არის ასე მშვენივრად არასწორი. და მაინც, შედეგებიც გამოიღო.
რადგან, აი, ნახეთ: სწორედ იაფი ღვინოები სუპერმარკეტიდან მოგებას ნახულობენ. ისინი უფრო მკვრივი, კონცენტრირებული, თითქმის სერიოზულებიც კი ჩანან. ცხვირში უცებ უფრო მრავალშრიანები, თითქმის პოეტურები ხდებიან. შავი მოცხარი, ალუბალი, კაჟი — ყველაფერი წინ არის გამოდევნილი. ვისაც სხვაგვარად „პირველადი ხილის“ დაცინვა მოუნდებოდა, გაოგნებულია. სწორ ჭიქაში ისინი თხელი, მოკრძალებული წვეთები იყვნენ. შამპანურის ჭიქაში კი სულ მცირე ხნით სხვა ლიგაში თამაშობენ.
დიდები კი — კლასიკოსები, დაძველებულები, ღვინის ბიბლიოთეკები — საცოდავად იძირებიან. ბორდო? ბურგუნდია? ყველაფერი, რასაც ელეგანტურობა, ბალანსი და ჩუმი ნიუანსები სჭირდება, შამპანურის ჭიქაში დაუნდობლად იჭყლიტება. დახვეწილობა ხილის სუპად იქცევა, კომპლექსურობა — კონცენტრატად. თითქოს მარია კალასს სატელეფონო ჯიხურში კეტავდნენ და ეუბნებოდნენ: „იმღერე!“
ხუთი ბოთლი, ხუთი პატარა სიმართლე:
- Cepa Lebrel 2020, Rioja, Lidl — კასისი თითქოს ქიმიის ნაკრებიდან, ალუბალი და ზედ კაჟის ნაპერწკალი. შამპანურის ჭიქაში ღვინო უფრო დიდი, სქელი და ხმამაღალი ჩანს. რიდელის ტემპრანილიოს ჭიქაში კი ის უბრალოდ მოკრძალებული და ნაკლებად მოულოდნელი იყო. აქ კი უცებ: ძალისმიერი ტიპი. ოღონდ ელეგანტურობის ნატამალის გარეშე.
- Corte alla Mura 2020, Chianti Riserva, Lidl — გამონაკლისი. ჭიქაში თხილი, ბალახეული, პიტნა, კვამლი. პირში საოცრად ელეგანტური, თითქმის მომხიბვლელი. კიანტის ჭიქაში აქედან ყველაფერი არ რჩება, მაგრამ საოცრად ბევრი მაინც. აქ შამპანურის ჭიქას შეუძლია დარჩენა — უცნაური შერიგებაა.
- Chapoutier St. Joseph „Les Clos“ 2020, Rhône — თუთა, კასისი, მარილი. ყველაფერი დიდი ასოებით. პირში ქვას ჰგავს, რომელიც ენამ ჯერ უნდა ატრიალოს, სანამ საერთოდ ღვინოდ ქცევას მოისურვებს. ბალონისებრ ჭიქაში — დიდი. შამპანურის ჭიქაში — დარტყმა კუჭის ორმოში.
- Chasse-Spleen 2005, Bordeaux — როგორი ვინტაჟია, როგორი იმედგაცრუება. დეკანტირებული, იმედით, გასინჯული: არაფერი. შამპანურის ჭიქაში ღვინო ერთფეროვანი რჩება, იმაზე უფრო უგემური, ვიდრე ოდესმე ივარაუდებდით. მოცვი, შოკოლადი, კასისი — სამი ნოტი, ბლაგვად გამეორებული. არა ბორდო, არამედ საბავშვო სერიალის საუნდტრეკი.
- Bordeaux Supérieur 2023, Lidl — და კვლავ პუნჩლაინი: იაფი იმარჯვებს. კასისი, მსუბუქი ნისლისა და ტყავის ნოტი, მცირე ბალახეული — ყველაფერი უცებ დიდი და სრულად წარმოჩენილი. ბორდოს ჭიქაში ეს სტუდენტური სასმელი იყო. შამპანურის ჭიქაში კი თითქმის კეთილშობილურია.
დასკვნა? ჭიქები აქსესუარები არ არის, ისინი წამების ინსტრუმენტებია. არასწორი ჭიქა მხოლოდ ღვინოებს კი არ კლავს, არამედ ათწლეულების სარდაფის შრომასაც. ის Lidl-ს Lafite-ად, Lafite-ს კი Lidl-ად აქცევს. გადაჭარბებულია? შესაძლოა.
შამპანურის ჭიქა ამხელს — ზედმეტს. ის აჩვენებს, რომ დიდ სახელებს შეუძლიათ დაკარგონ თავიანთი აურა, თუკი მათ არასწორ გარემოში მოაქცევ. და რომ პატარები უცებ დიდებად იქცევიან, როცა მათ არასწორი ჭურჭლიდან წარმოაჩენენ.
ასე რომ, დიახ: ექსპერიმენტი სულელური იყო. რადგან წითელ ღვინოებს შამპანურის ჭიქიდან არავინ სვამს. მაგრამ ეს იყო დარტყმა პირდაპირ ჩვენს სახეში — ჩვენ გვჯეროდა, რომ დიდი ღვინოები ყველა ჭიქაში somehow თავისთავად აიხსნებოდნენ — სულაც არა. და კიდევ ერთხელ ვისწავლეთ: ღვინის ნამდვილი რეალობა საბოლოოდ ვენახში კი არ იქმნება, არამედ სწორ ჭიქაში.