(მანფრედ კლიმეკი / ფოტო: Emil Bauer-ის ღვინის მარანი)
ღვინო და სიტყვების არჩევა (WamS, 2011 წლის აგვისტო)
ამის მოსმენა აღარ შემიძლია. ეს უკვე წლებია, მაღიზიანებს. გამუდმებით მეუბნებიან, რომ დღეს საღამოს ვახშამზე ან განტვირთვისას „ლამაზ ჭიქა ღვინოს დალევენ“. ან — კიდევ უფრო თავხედურად — ლამაზი ღვინის მთელ ბოთლს. ამდენი სილამაზე თითქმის აუტანელია, ყოველ ჯერზე სუნთქვა მეკვრის. ყველაზე მეტად ის მინდა, ამ ადამიანს ყელში ვწვდე. ლამაზი ღვინო? რა სისულელეა!
საფრანგეთში ლამაზ ღვინოს სვამენ? არა! იტალიაში? ასევე იშვიათად. ავსტრიაში? ცხადია, თითქმის არა. მაშ, რატომ სვამენ გერმანელები გამუდმებით ლამაზ ღვინოს? მათი ცხოვრება ასე ნაცრისფერია? საერთოდ რა ჰქვია ლამაზი ღვინის საპირისპიროს? უშნო ღვინო?
გერმანელები „ლამაზ ღვინოს“ სვამენ, რადგან ღვინო მათი ყოველდღიური კულტურის ნაწილი არ არის. ღვინო ჯილდოა, რაღაც განსაკუთრებული, რომელიც მაღალი წრის გარემოცვაში უნდა მიირთვა და საზეიმოდ აღნიშნო. ამიტომაც ის ლამაზი ღვინო უნდა იყოს. ასე ცდილობენ, დისკაუნტერის ნაყიდი ნაგავი თვითონვე საინტერესო რამედ წარმოიდგინონ. სამი ევრო და ოთხმოცდაათი ცენტი. მაგრამ ლამაზი ღვინო. აბსურდია.
იშვიათად თუ მოიძებნება ქვეყანაში ღვინის უფრო სულელური სახელწოდებები და კატეგორიები, ვიდრე გერმანიაში. მაგალითად, არსებობს „ტერასის ღვინო“. ის სასურველია რაც შეიძლება ახალგაზრდა და შეუმჩნეველი იყოს, სამაგიეროდ — ხილისებრი და ცქრიალა, რათა ზაფხულში აივანზე დალიო. მე კი აივანზე სიამოვნებით ვსვამ მერსოს ან მსგავსად მსუყე ბურგუნდიულ ღვინოს. გრილზე შემწვარ ხორცთან ერთადაც. ის უკეთესია იმ უსახო ტერასის ღვინოებზე, რომლებიც მხოლოდ იმიტომ იყიდება, რომ მომხმარებელს ჩააგონეს: იგი ვალდებულია დაიცვას წესი და ღია ცის ქვეშ, მზიან ამინდში, უსახო ღვინის გარკვეული სახეობა დალიოს.
ან „ბუხრის ღვინო“ — კიდევ ერთი ასეთი იდიოტური მიკუთვნება. ბუხრის ღვინოში იგულისხმება მძიმე წითელი ღვინოები, რომლებსაც საჭმელთან ერთად კი არ სვამენ, არამედ წესისამებრ ანთებული ცეცხლის წინ ან მსგავსად მოდუნებულ ატმოსფეროში ერთგვარი წამალივით უნდა მიიღონ. ასეთმა ღვინომ დალევამდე რამდენიმე საათი უნდა ისუნთქოს, შემდეგ კი თბილ-თბილი უნდა დალიო. მაშინ ღვინის ექსპერტები თავს აქნევენ: დიახ, დიახ, ნამდვილი ბუხრის ღვინოა. რა გამომსახველია.
კიდევ ერთი ასეთი აბსურდია „ყოველდღიური ღვინო“. ღვინის ენთუზიასტთა მთელი თემები ბლოგებსა და ინტერნეტფორუმებში სასოწარკვეთით ეძებენ ამ ყველაფრისმომცველ სასწაულს. ყოველდღიური ღვინო უმეტესად წითელია და კარგი ბორდოს გემო უნდა ჰქონდეს, მაგრამ მხოლოდ მეათედი ღირდეს. თანაც თავი არ უნდა აგატკინოს. ანუ ღვინო, რომელსაც უფრო ძვირადღირებული ღვინის გემო აქვს, მაგრამ საფულეს უფრთხილდება, თუ მისი ყოველდღე დალევა გინდა. თუმცა გერმანელთა უმეტესობა სახლში ყოველდღე ღვინოს არ სვამს. ამიტომ ყოველდღიური ღვინოების ყუთები 12 თვის განმავლობაში იცლება. და არა 12 დღის განმავლობაში.
რატომ არ შეიძლება, უბრალოდ კარგი ღვინო იყოს? რატომ გრძელდება ეს ღვინოზე ამდენი უაზრო ლაპარაკი? და რატომ უნდა არსებობდნენ გერმანიაში ე.წ. ღვინის პანკები — ველური ტიპები, უმეტესად ტატუებით, ტყავის სამოსითა და მკაცრი მზერით, რომლებიც თავიანთ და უფრო ახალგაზრდა თაობას ღვინის სმას მიმზიდველად აცნობენ, თითქოს ეს მსოფლიო ისტორიული მნიშვნელობის მისია იყოს? მიუხედავად ამისა, ერთ რამეში მათ მხარს ვუჭერ: პირადად მე ეს გადარეული ღვინის პანკები უფრო მომწონს, ვიდრე ის დაბნეული ღვინის მწერლები, რომლებმაც ტერასის ღვინო და ბუხრის ღვინო მოგვახვიეს თავს. ღვინის პანკებს ხომ სურთ ღვინოსთან ურთიერთობის ნორმალიზება, ღვინის ყოველდღიურ და მარტივ ცხოვრებაში გადმოტანა. გამორჩეულობისა და პრაქტიკაში განხორციელებული არაკონვენციურობის გამო მათ ამისთვის გაცვეთილი, უხეში სტილი სჭირდებათ, რადგან ღვინოზე ლაყბობა ჯერ კიდევ საბოლოოდ ბანალური და საშინლად მოსაწყენი ბურჟუაზიის სამფლობელოა.
რატომ არ შეიძლება გერმანიაში უბრალოდ ღვინო დალიო? ისე, როგორც ამას იტალიაში აკეთებენ. ბევრი ფიქრის გარეშე. რატომ ცდილობენ იაფი ღვინოებისთვის პატიოსნების აურა შექმნან? ძვირადღირებული ღვინოებისთვის კი — თაღლითობის ეჭვი გააჩინონ? და რატომ უნდა იყოს ღვინის სვეტში ყოველთვის ღვინის რეკომენდაცია? კარგი, აი ერთიც. გირჩევთ ყოველდღიურ ღვინოს, ბორდოს, რომელიც იაფი ღირს და რომლის დალევაც ყოველთვის შეიძლება — 2009 წლის Chateau du Retout-ს. ოდნავ გაგრილებული ტერასაზეც გემრიელია. და ბუხრის წინაც. და ლოყაში გაყრილი სამაგრითაც. ეს აღწერად საკმარისი უნდა იყოს.