(Claude Auguste / Manfred Klimek — რედაქცია)
საარზე მდებარე ღვინის მარნის von Hövel-ის დახურვამ ბევრი გააკვირვა. თუმცა ეს მარანი იმ ხშირად ციტირებული „ღვინის კრიზისის“ პირდაპირი მსხვერპლი არ არის, რომელიც უკვე თვეებია, სათაურებში ტრიალებს. ევროპასა და აშშ-ში გაყიდვების შემცირება ამ ისტორიის მხოლოდ მცირე ნაწილს ხსნის. ნამდვილი მიზეზი უფრო ღრმად იმალება — სახლის ხელმძღვანელობით სტრუქტურაში არსებულ პირად ცხოვრებისეულ კრიზისში. ამის განსჯა გარეშე პირებს არ შეეფერებათ. ვინც იცის, რამდენად ეგზისტენციური შეიძლება იყოს ასეთი გარდატეხა, იმას ესმის: ზოგჯერ საგანგებო მუხრუჭი მარცხი კი არა, თვითგადარჩენის აუცილებელი აქტია. კომპანიები მანქანები არ არიან. მათ ადამიანები ამოძრავებენ — და როცა ეს ადამიანები, ეს ძველი საოჯახო საწარმოები, ზღვარს აღწევენ, ყველაფერი ირყევა. ისიც უდავოა, რომ თავხედურად ცუდმა ბიუროკრატიამ და ციცაბო ვენახების უზარმაზარმა სახელფასო ხარჯებმა ამაში საკუთარი წვლილი შეიტანეს.
თუმცა von Hövel-თან ერთად ერთზე მეტი საწარმო ქრება. ჩუმდება გერმანული მევენახეობის ისტორიის ერთი თავი, რომელიც სეკულარიზაციამდე მიდის. 1803 წელს, ნაპოლეონის შემდგომ არეულობაში (და ფრანგული ლაშქრობებისთვის ფულის მოსაპოვებლად), საეკლესიო ქონება ჩამოართვეს ეკლესიას და აუქციონზე გაიტანეს. წმინდა მაქსიმინის მონასტრის საკუთრება, რომელსაც საუკუნეების განმავლობაში ეკლესია მართავდა, კერძო ხელში გადავიდა. საარი და მოზელი პრუსიის შემადგენლობაში შევიდა, მოგვიანებით კი იმ იმპერიის ნაწილი გახდა, რომლის რისლინგებიც მთელ მსოფლიოში პრესტიჟით სარგებლობდნენ. ლონდონში, ნიუ-იორკსა და სანქტ-პეტერბურგში ისინი ბევრ ბორდოზე უფრო ძვირფასად მიიჩნეოდა.
Von Hövel ამ ეპოქის მემკვიდრე იყო. მარანი დაკავშირებული იყო ისეთ ადგილებთან, როგორიცაა Oberemmeler Hütte ან Scharzhofberger-ის ნაკვეთები — სახელები, რომლებსაც საერთაშორისო ღვინის სამყაროში წონა აქვს. ის ადრევე შედიოდა წამყვან ხარისხიან ღვინის საწარმოთა წრეში, გაცილებით ადრე, ვიდრე თანამედროვე ბრენდინგი დაიწყებოდა. ეს რეგიონი ოდესღაც თავისი ნაზი-მშრალი და ხილის სიტკბოს მქონე რისლინგების მსოფლიო ბრწყინვალებით ცხოვრობდა.
ისეთი სახლის დახურვა, როგორიც ესაა, იმ გამოფიტვაზეც მეტყველებს, რომელიც ღვინოს ბევრად სცდება. კოვიდის შემდგომმა წლებმა ეკონომიკის მრავალი სფერო წონასწორობიდან გამოიყვანა: მზარდმა ხარჯებმა, გაზრდილმა ხელფასებმა, მყიფე მიწოდების ჯაჭვებმა და საერთო გაურკვევლობამ. განსაკუთრებით საარისა და მოზელის ციცაბო ვენახებში, სადაც ჰექტარზე წელიწადში ათასზე მეტი სამუშაო საათია საჭირო, ხელფასების ზრდა პირდაპირ ეგზისტენციურად აისახება. აქ ეკონომიკური რეალობა ხელოსნურ ტრადიციას ხვდება.
და მაინც, წინააღმდეგობა რჩება: სწორედ მოზელსა და საარზე იქმნება კლასიკური კაბინეტები — დაბალალკოჰოლიანი, ელეგანტური ღვინოები, რომლებიც რეალურად იდეალურად უნდა ერგებოდეს დღევანდელობას. რვა ან ცხრა პროცენტი ალკოჰოლი, მბზინავი მჟავიანობა, ცოტა ხილის სიტკბო — ღვინოები, რომლებსაც დალევის მსუბუქი დინება და კულინარიული შეთავსებადობა აქვთ. ისინი თითქოს სპეციალურად შეიქმნა იმ თაობისთვის, რომელიც უფრო შეგნებულად მოიხმარს და მაღალალკოჰოლიან სასმელებთან თავს უცხოდ გრძნობს.
თუმცა სწორედ აქ იკვეთება სტრუქტურული პრობლემა. ბევრ მამულს უჭირს, ხილის შაქარი და დაბალი ალკოჰოლი თამამად აღიქვას თანამედროვე უპირატესობად. სიტკბოს მეტისმეტად ხშირად კითხულობენ რეფლექსურად, როგორც მოძველებულს, ნაცვლად იმისა, რომ ის დამოუკიდებელი სტილის ტრადიციულ შემადგენელ ნაწილად აღიქვან. ინსტიტუტები მოუქნელად გამოიყურებიან, კომუნიკაცია კი გაუბედავია. თავისთავადი გერმანული ღვინის პატრიოტიზმი არ არსებობს. ადამიანები უფრო ხშირად ბურგუნდიას ან ტოსკანას უყურებენ, ვიდრე ნაპოლეონის დროიდან მოყოლილ საკუთარ ისტორიას. არადა, 1803 წლამდე საუკეთესო ვენახების დიდი ნაწილი ეკლესიას ეკუთვნოდა — და სწორედ სეკულარიზაციამ აქცია ისინი ბურჟუაზიულ საკუთრებად და საერთაშორისო ბრენდად.
ამრიგად, von Hövel-თან ერთად მხოლოდ ერთი საწარმო არ სრულდება. სრულდება კიდევ ერთი მონაკვეთი იმ გრძელი ხაზისა, რომელიც სამონასტრო საკუთრებიდან პრუსიის გავლით დღევანდელ ციცაბო ვენახების ეკონომიკამდე მოდის. ვაზი რჩება (ალბათ). ვენახის ადგილები რჩება (შესაძლოა, მხოლოდ მოგონებად შემორჩენილი სახელების სახით). ისტორია რჩება. მაგრამ მას ერთი სახელით ნაკლები გააგრძელებს ტარებას.
შესაძლოა, ამ გარდატეხაში ერთი ამოცანაც იმალებოდეს: დაბალალკოჰოლიანი კაბინეტები არა რელიქვიად, არამედ მომავალად აღვიქვათ. საარს შეუძლია თანამედროვეობა — მას მხოლოდ ამის ასე სახელდება უნდა გაბედოს.