(Claude Auguste / ფოტო: Sansibar Sylt)
კლაუს პეტერ კელერი გერმანული მეღვინეობის ერთ-ერთი უდიდესი საოცრებაა. არა მხოლოდ იმიტომ, რომ შესანიშნავ რისლინგებს აყენებს — ამას სხვებიც აკეთებენ — არამედ იმიტომ, რომ სწორედ რაინჰესენში დაამკვიდრა ბოთლების ის ფასები, რომლებზეც ადრე მხოლოდ ბურგუნდიაში თუ იფიქრებდით. რაინჰესენი, დიდი ხნის განმავლობაში რაოდენობის, ლიბფრაუმილხისა და სასიამოვნო, მაგრამ უმნიშვნელო ყოველდღიური ღვინოების სინონიმი, კელერის წყალობით იქცა მხარედ, სადაც გერმანულ რისლინგებს მოულოდნელად საკულტო ობიექტებივით ვაჭრობდნენ. G-Max, Abtserde, Hubacker, Kirchspiel — სახელები, რომლებიც დღეს აუქციონებზე ჩნდება, თითქოს ისინი თვით ამ რთულ წლებშიც კი hot chips-ები ყოფილიყვნენ. ღვინოები დიდებულია. ამაში ეჭვი არ არსებობს. მიუხედავად ამისა, გროტესკულია ფასობრივი სხვაობა იმ ღვინოსთან შედარებით, რომელიც შესაძლოა ყველაზე უშუალოდ გამოხატავდეს კელერის ხელწერას: რისლინგ Von der Fels.
Von der Fels ქაღალდზე შესასვლელი დონის რისლინგია. სინამდვილეში ის გერმანიის ერთ-ერთი ყველაზე გონივრული ღვინოა. იგი დიდი კირქვიანი ნაკვეთების ახალგაზრდა ვაზებიდან მოდის, ანუ იმ მასალისგან, რომელსაც ბევრი სხვა მამული დიდი ხანია პრესტიჟულ ღვინოდ გაყიდდა. კელერთან კი მისგან მიიღება ღვინო, რომელიც სახლის მკაცრ, ცარცისებრ, კრისტალურად გამჭვირვალე სტილს დიდი ფასის გარეშე მოგვითხრობს. სწორედ ეს ხდის მას ასე საინტერესოს. კელერის ყველაზე ძვირადღირებულ რისლინგებს შეუძლიათ გადაგვძალონ — თუმცა ყველა მათგანი ამას ვერ ახერხებს. Von der Fels კი გვარწმუნებს. მას იგივე შინაგანი აგებულება, იგივე ნერვული ხაზი, იგივე მშრალი სიზუსტე აქვს. უბრალოდ, მეორეული ბაზრის ეკონომიკური სიგიჟის გარეშე.
რაინჰესენში ვიტმანისთან შედარება ისედაც თავისთავად გვახსენდება. იქაც იქმნება კირქვიდან დიდი მშრალი რისლინგები, ხშირად იმავე სერიოზულობით, თუმცა სხვაგვარად აგებული, ბიოდინამიკური და ხელმისაწვდომობით არანაკლებ მნიშვნელოვანი. ვიტმანის ტოპ-ნაკვეთები შედარებით უფრო იაფია, რაც კელერის კულტს კიდევ უფრო მკაფიოდ აჩენს. კელერთან ბაზარი დიდი ხანია მხოლოდ ღვინოს აღარ იხდის — ის იხდის იშვიათობაში, მითში და ფლობის სურვილში. ამას ვერავინ დააბრალებს მეღვინეობას. ეს მხოლოდ აჩვენებს, რამდენად უცნაური გახდა ღვინო მას შემდეგ, რაც მას აღარ სვამენ და უკვე ანაწილებენ.
ამასთან, კელერი ყველაზე ძლიერია იქ, სადაც კულტი ჯერ კიდევ ყველაფერს არ ფარავს. Chardonnay-Weiβburgunder-ის კიუვეს უკვე წლებია თითქმის თავხედურად ბუნებრივად დამაჯერებელი ხასიათი აქვს. სახლის Scheurebe (მშრალი) გერმანიის საუკეთესოებს შორისაა, რადგან ჯიშს ეგზოტიკურ პარფიუმერიაში არ გადაჰყავს, არამედ სტრუქტურას აძლევს. ხოლო Von der Fels რჩება იმ რისლინგად, რომელშიც კელერის მთელი სკოლა ხელმისაწვდომი ხდება: კირქვა, დინამიკა, ყვითელი ხილი, ბალახეული, მარილი — არავითარი დეკორი.
2025 ამ მცირე ვერტიკალურ დეგუსტაციაში, ბუნებრივია, ყველაზე ძლიერი ვინტაჟია. ღვინოს გარგარის, კუმკვატის, ცოტაოდენი მანდარინის, ციტრუსის ცედრისა და ოდნავ ცარცის არომატი აქვს. პირში ის გვიჩვენებს სიმსუბუქისა და სუბსტანციის იმ იშვიათ შერწყმას, რომელიც მხოლოდ დიდ, მარტივ ღვინოებს ახასიათებს. მჟავიანობა ღვინის გვერდით კი არ დგას, არამედ წინ მიაქანებს. ყველაფერი ნათელი, გრილი, ზუსტი და ამავდროულად სასმელად მიმზიდველია. ღვინო, რომელიც უკვე ახლა შესანიშნავად მუშაობს, თუმცა სარდაფში რამდენიმე წელსაც თავისუფლად გადაიტანს. კელერის საკუთარი ტერმინი Zechwein აქ თითქმის კომიკურ ჟღერადობას იძენს. თუ ეს Zechwein-ია, გერმანიას ნაკლები პრესტიჟი სჭირდება.
2019 უფრო მომწიფებული და ფართო ჩანს, თუმცა არავითარ შემთხვევაში არ არის დაღლილი. ხილის პროფილი უფრო ძლიერად გადადის ყვითელ ვაშლში, მწიფე ლიმონში, ცოტაოდენ დარჯილინგში, ბალახეულსა და სველ კირქვაში. ღვინოს 2025 წელთან შედარებით ოდნავ მეტი წნევა აქვს, უფრო მკვრივი და სხეულიანია, თუმცა ხაზს არ კარგავს. ჰაერთან მცირე კონტაქტის შემდეგ ჩნდება ის მოჭიდება, რომლითაც კელერია ცნობილი: არა ტანინი, არა სიმკაცრე, არამედ თითქმის ტაქტილური მინერალურობა. 2019 წლის Von der Fels სუფრისთვისაა. თევზისთვის, ფრინველისთვის, აზიური სამზარეულოსთვის, ასევე ღორის შემწვარისთვის ხრენთან ერთად. იგი მოწიწებას არ მოითხოვს. იგი დიდ ჭიქას მოითხოვს.
2016 უფრო დაჭიმულად დგას სივრცეში. გრეიფრუტი, ბალახეული, ცარცი, ცოტაოდენი თეთრი ყვავილი, სიმწიფის მცირე კვალი. ვინტაჟს კიდეები ბოლომდე არასოდეს დაუმალავს და სწორედ ეს უხდება ამ ღვინოს. მჟავიანობა შესამჩნევია, თუმცა მკვეთრი არაა. ღვინო დაძაბული, სუსტი აღნაგობისა და 2019 წელზე სერიოზული ჩანს, 2025 წელზე კი ნაკლებად მომხიბვლელია. სამაგიეროდ, მას აქვს ის მშრალი სიგრძე, რომელიც მხოლოდ გადაყლაპვის შემდეგ აჩვენებს, სინამდვილეში რამდენი ღვინო ყოფილა ჭიქაში. Von der Fels რისლინგის მსმელისთვისაა, არა რისლინგის რომანტიკოსისთვის.
2013 ბოლოს კი ეს მომწიფებული ხედვაა უკან, წარსულისკენ. ყვითელი ვაშლი, მსხალი, ცოტაოდენი, ძალიან მცირე, თაფლი, თხილი, კეშიუ და კვლავ ცოცხალი მჟავიანობა. ხილმა ახალგაზრდობა დაკარგა, მაგრამ ფორმა — არა. ღვინო აჩვენებს, რამდენად კარგად შეუძლია Von der Fels-ს დაძველება ისე, რომ დიდრისლინგურ პოზაში არ გადავიდეს. არც ნავთობის შოუ, არც ასაკის დრამა. უფრო მშვიდი, ზუსტი, ახლა უკვე დამშვიდებული კირქვიანი რისლინგია ხანგრძლივი დაბოლოებით.
ოთხი ვინტაჟის შემდეგ შთაბეჭდილება მკაფიო რჩება. კელერს თავისი დიდი ღვინოების Von der Fels-ით გამართლება არ სჭირდება. Von der Fels უფრო დიდ ფასებს აყენებს კითხვის ნიშნის ქვეშ. არა ამბოხის გამო. არამედ იმიტომ, რომ აჩვენებს, რამდენად სრულყოფილი შეიძლება იყოს ღვინო მანამ, სანამ ბაზარი მისთვის მნიშვნელობის მინიჭებას დაიწყებს.