(მანფრედ კლიმეკი / ფოტო: თომას შვარცი, Kloster am Spitz – თანამედროვეობის კაცი)
ეს შესამჩნევია. არა მეცნიერულად — ამის კვლევა ჯერ კიდევ წინ არის. არც რეპრეზენტატიულია. მაგრამ იმდენად თვალსაჩინოა, რომ მასზე დაფიქრება ღირს. ყოველთვის, როცა დაბალალკოჰოლიან ან დეალკოჰოლიზებულ ღვინოებზე ვწერ, ყველაზე მწვავე წინააღმდეგობები თითქმის მხოლოდ კაცებისგან მოდის. უმეტესად ჩემი თაობის კაცებისგან. ზოგჯერ ოდნავ უმცროსებისგან. იშვიათად — ორმოც წლამდე ასაკის კაცებისგან. ქალებისგან კი — თითქმის არასოდეს. ბრალდებები საოცრად ჰგავს ერთმანეთს. ამას ღვინოსთან აღარაფერი აქვს საერთო. ეს ათასწლოვანი კულტურის ღალატია. ეს მარკეტინგია. ეს კაპიტულაციაა. ტონი უფრო კულტურულ ბრძოლას ჰგავს, ვიდრე დეგუსტაციას.
ამასთან, საქმე დიდი ხანია უკვე ხარისხს აღარ ეხება. ბოლო წლებში ღვინის სამყაროში შექმნილი ახალი პროდუქტების ხარისხი დრამატულად გაუმჯობესდა. თანამედროვე მეთოდები დღეს არომატული ნივთიერებების დიდ ნაწილს ალკოჰოლიდან ისევ დაბალალკოჰოლიან ღვინოში აბრუნებს. უარის თქმის პროდუქტი ღვინის ახალ კატეგორიად იქცა. ვინც ამას უარყოფს, უკვე აღარ აგემოვნებს. ის გარკვეულ წარმოდგენას იცავს. შესაძლოა, სწორედ აქ იყოს საინტერესო ღვინის მიღმა გახედვა. საავტომობილო ინდუსტრიაც ამჟამად მსგავს რამეს განიცდის. ბევრი კაცისთვის შიდაწვის ძრავა გაცილებით მეტია, ვიდრე ტექნიკური სისტემა. ის თავისუფლებას, კონტროლს, ძალას და საკუთარი თავის გარკვეულ აღქმას განასახიერებს. ამიტომ ელექტრომობილზე მხოლოდ ტექნიკურად არ მსჯელობენ. მას კულტურულად ებრძვიან. ღვინის შემთხვევაშიც მსგავსი ვითარებაა. ზოგისთვის ალკოჰოლი უბრალოდ სასმლის შემადგენელი ნაწილი არ არის. ის მამაკაცურობის, სიამოვნებისა და თავდაჯერებულობის გარკვეულ წარმოდგენას ეკუთვნის. ვინც ამას ეხება, საკუთარ თავზე წარმოდგენას ეხება.
ეს არ ნიშნავს, რომ კაცები, ზოგადად, უფრო კონსერვატიულად სვამენ. მაგრამ ისინი უფრო ხშირად იცავენ იმ რიტუალებს, რომლებთან ერთადაც გაიზარდნენ. ქალები კი, როგორც ჩანს, ამას ხშირად უფრო პრაქტიკულად ეკიდებიან. დღეს ბევრი მათგანი უფრო გააზრებულად სვამს, სურს, შუადღისას ერთი ჭიქა ღვინო მიირთვას და ამის შემდეგ დაღლილი არ გახდეს, ან ხანგრძლივი ვახშმისთვის კლასიკური თორმეტ- ან ცამეტპროცენტიანი ღვინის ალტერნატივებს ეძებს. ამის უკან იშვიათად დგას იდეოლოგია. უმეტესად ამის უკან ყოველდღიურობა დგას. სწორედ აქ იწყება მევენახეობა-მეღვინეობის ნამდვილი უგულებელყოფა.
ათწლეულების განმავლობაში ეს ინდუსტრია საოცრად ძლიერად იყო ორიენტირებული მამაკაცურად ჩამოყალიბებულ იდეალზე: დიდი წითელი ღვინოები, ალკოჰოლის მაღალი მაჩვენებლები, მაქსიმალური კონცენტრაცია, რაც შეიძლება მეტი ექსტრაქტი. ბევრი თეთრი ღვინოც კი სულ უფრო ძლიერი ხდებოდა. ის, რაც ადრე მსუბუქად ითვლებოდა, მოულოდნელად არასრულყოფილად აღიქმებოდა. ამ დროს მომხმარებელი ქალები დიდი ხანია უკვე იცვლებოდნენ. მათ სულაც არ სურდათ ნაკლები ხარისხი. ხშირად მათ უბრალოდ ნაკლები ალკოჰოლი სურდათ. მევენახეობა-მეღვინეობა დიდხანს უფრო ხმამაღალ ხმებს უსმენდა. და ეს ხმები ხშირად კაცებს ეკუთვნოდათ. არადა, დღეს ქალები მაღალი ხარისხის საკვებისა და სასმელების ყველაზე საიმედო მყიდველებს შორის არიან. ბევრ ოჯახში ისინი შესყიდვებს წყვეტენ, ინტერესდებიან წარმომავლობით, მდგრადობითა და ჯანმრთელობით და ხშირად უფრო მზად არიან, ახალი პროდუქტები მიკერძოების გარეშე გასინჯონ. სწორედ ეს ჯგუფი იქნა საოცრად დიდი ხნის განმავლობაში შეუფასებელი ღვინის ახალი სტილების განვითარებაში.
ამასთან, საქმე სულაც არ ეხება კლასიკური ღვინის ჩანაცვლებას. დიდ რიზლინგებს, დაძველებულ ბორდოს, დაძველებულ ბლაუფრენკიშს ან შპეტბურგუნდერს თავიანთი ადგილი დარჩებათ. არავინ ითხოვს მათ გაუქმებას. მაგრამ რატომ არ უნდა აყენებდეს თანამედროვე მეღვინეობა ისეთივე ბუნებრივად დამაჯერებელ ღვინოს, რომლის ალკოჰოლის შემცველობაც ექვსი ან შვიდი პროცენტია? რატომ უნდა აღიქმებოდეს უალკოჰოლო სოვინიონ ბლანი ნაკლებად სერიოზულად, ვიდრე როზე ან Pet Nat? ღვინო ყოველთვის მაშინ იყო ყველაზე წარმატებული, როცა ახალ შემთხვევებს ქმნიდა მისი დასალევად.
სწორედ ამიტომ, დიდი ალბათობით, ახლა არა თაობათა ცვლას, არამედ კულტურის ცვლილებას განვიცდით. კითხვა უკვე აღარ არის, ღვინო თორმეტ თუ ნულ პროცენტ ალკოჰოლს შეიცავს. კითხვა ისაა, სიამოვნებას გვანიჭებს თუ არა. უხდება თუ არა საჭმელს. მოგვინდება თუ არა მეორე ჭიქის შეკვეთა. დანარჩენს ბაზარი გადაწყვეტს. და შესაძლოა, ჩემი თაობის კაცებმა ერთი რამ მაინც დაუშვან. თითქმის ყველაფერი, რასაც დღეს თავისთავად ცხადად მივიჩნევთ, ოდესღაც ღვინის სამყაროში საკრალურად ითვლებოდა: ტემპერატურის კონტროლი, უჟანგავი ფოლადის ავზი, ხრახნიანი საცობი, ბიოდინამიკა, Orange Wine, ნატურალური ღვინო. დღეს ამაზე თითქმის აღარავინ დავობს.
მაშ, რატომ არა ალკოჰოლის ექვს პროცენტზე ნაკლები? არა იმიტომ, რომ კლასიკური ღვინო გაქრება. არამედ იმიტომ, რომ ღვინის სამყარო უფრო დიდი გახდა.